iris

Με αφορμή τις ειδήσεις

2008-03-03T22:24:00.003+02:00

Το "ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ" ασχολήθηκε χθες στην ενότητα ΝΕΕΣ ΕΠΟΧΕΣ με το Ασφαλιστικό. 6 αρθρογράφοι, ειδήμονες, καθηγητές και πολιτικοί, δημοσίευσαν τη γνώμη τους σχετικά με το θέμα. Και τα 6 άρθρα συγκλίνουν στην άποψη πως : ΝΑΙ ! Το ασφαλιστικό σύστημα νοσεί και πρέπει οπωσδήποτε να επέλθει άμεση αλλαγή. ΟΧΙ ! Μια τυχαία και βεβιασμένη αλλαγή δεν είναι αρκετή. Είναι επιτακτική ανάγκη το ασφαλιστικό μας σύστημα να αναδιοργανωθεί με μέλημα του όχι τη διατήρηση των οικονομικών και κοινωνικών τάξεων ως έχει αλλά τον απλό εργαζόμενο και ταυτόχρονα απλό φορολογούμενο.

ΝΕΕΣ ΕΠΟΧΕΣ, ΤΟ ΒΗΜΑ on line

Τα παραπάνω άρθρα στάθηκαν αφορμή για σκέψεις που διαδέχονταν συνειρμικά η μία την άλλη.
Και ξαφνικά, σταματώ να διαβάζω άρθρα στις εφημερίδες, να παρακολουθώ ειδήσεις στην τηλεόραση και να δίνω σημασία σε επιγραμματικές ειδήσεις στα ραδιόφωνα, σταματώ να δέχομαι περαιτέρω πληροφορίες και προσπαθώ να κατανόησω τις ήδη συγκεντρωμένες.
Και είναι σαν να στροβιλίζονται γύρω από το κεφάλι μου άρθρα, εικόνες, ακούσματα με τρελή ταχύτητα : ασφαλιστικό, dvd, δημοσιογράφοι, κοσσυφοπέδιο, σκοπιανό, siemens, ζαχόπουλος, κυπριακές προεδρικές εκλογές, νέος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, πτώση ποσοστών ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ, παραίτηση του Κάστρο, σκοπιανό και πάλι (το οποίο - ας με συγχωρέσουν οι κύριοι Άνθιμος, Καρατζαφέρης και Ψωμιάδης - δεν θεωρώ σημαντικότερο θέμα και μεγαλύτερης εθνικής σημασίας από την ανεργία για παράδειγμα, ή το ασφαλιστικό, ή τη βία και την εγκληματικότητα, ή την παιδεία και τα σχολεία μας, ή τον αλκοολισμό, ή. ..., ή ..., ή ...) και στη μέση και ο Λαζόπουλος να σατιρίζει τους πάντες και τα πάντα (τη δουλειά του κάνει κι αυτός ο κακομοίρης).

Και τι μένει από όλα αυτά στο τέλος της ημέρας;

Μία χιλιοειπωμένη διαπίστωση : δεν υπάρχει κοινωνική πολιτική. Δεν χρησιμοποιούν καν τον όρο για να ξεγελάσουν τους ψηφοφόρους. Έχουμε τώρα πιο σοβαρά προβλήματα, εθνικά, να ασχοληθούμε. Ποιος ενδιαφέρεται για σένα, φτωχέ μου Έλληνα. Ούτε καν εσύ ο ίδιος. Εδώ οι Σκοπιανοί θέλουν να οικειοποιηθούν το όνομα μας ("τι είναι ένα όνομα;" που αναρωτιόταν και ο Σαίξπηρ)...

Και μία ερώτηση; Γιατί δεν υπάρχει κοινωνική πολιτική; Γιατί κανείς δεν ασχολείται πια με σένα φτωχέ μου Έλληνα; Μήπως γιατί εσύ τους το επέτρεψες; Μήπως έπαψες κι εσύ να ενδιαφέρεσαι για την ουσιαστική ποιότητα στην ζωή σου; Μήπως όλοι μας παύσαμε να ενδιαφερόμαστε για την ουσιαστική ποιότητα στην ζωή μας και δεχτήκαμε σαν δεδομένη την κατάσταση αυτή ; Μήπως;

κυπριακές εκλογές

2008-02-25T23:07:00.004+02:00

Ένας γνωστός μου κάποτε μου είχε πει πως θεωρεί αδιανόητο για κάποιον να μην ασχολείται με την πολιτική. Είχε βέβαια δίκαιο. Προσωπικά δεν ενδιαφέρομαι τόσο για τα πολιτικά κόμματα, για να είμαι ειλικρινής δεν τους έχω και απόλυτη εμπιστοσύνη, αλλά για την "πολιτική" με την πραγματική της σημασία : με την ενασχόληση με τα θέματα του πολίτη.

Χθες, λοιπόν, Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2008, διεξήχθει ο δεύτερος γύρος των προεδρικών εκλογών στην Κύπρο. Επόμενος πρόεδρος ο Δημήτρης Χριστόφιας, μέχρι πρότινος Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ (του αριστερού κόμματος) και πρόεδρος της Βουλής. Δεν το κρύβω πως σαν πολιτική προσωπικότητα μου είναι ιδιαίτερα αγαπητός, κυρίως για την ικανότητα του να προσαρμόζεται στις εκάστοτε συνθήκες και απαιτήσεις, πολιτικές και κοινωνικές και τη μετριοπάθεια του

Πολλοί, κι ανάμεσα τους και σημαντικά πολιτικά πρόσωπα, έσπευσαν να δηλώσουν, μερικοί ειρωνικά, πως η Κύπρος είναι η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα με "κουμουνιστή" πρόεδρο. Για όσους δεν ξέρουν τα πολιτικά δεδομένα της Κύπρου και συγκρίνουν το ΑΚΕΛ με το ΚΚΕ είναι αναμενόμενος ο χαρακτηριστμός αυτός. Η αλήθεια είναι πως το ΑΚΕΛ, μαρξιστικό κόμμα κατά βάση, μέσα στα χρόνια εξελίχθηκε και δεν έμεινε στάσιμο, όπως το ΚΚΕ, στις απόψεις του. Κατάφερε δε να κρατήσει συσπειρωμένες όλες τις αριστερές ιδεολογίες και τις νέες δυνάμεις.

Για την ιστορία το 1926, στα χρόνια της αγγλοκρατίας, ιδρύθηκε το Κομουνιστικό Κόμμα Κύπρου. Το ΚΚΚ αντιτίθετο με την "Ένωση" της Κύπρου με την Ελλάδα και υποστήριζε την ανεξαρτησία του νησιού. Το '31 θεωρήθηκε παράνομο από τους Άγγλους και έτσι το '41 ιδρύθηκε το Ανορθωτικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού, το οποίο και πάλι θεωρήθηκε παράνομο. Το ΑΚΕΛ, που ήδη από τις πρώτες δημαρχιακές εκλογές το '41 κέρδισε σε 2 πόλεις, υποστήριζε αρχικά την σταδιακή και αργότερη την άμεση ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και διαφωνούσε με τις βίαιες ενέργειες της ΕΟΚΑ κατά τον απελευθερωτικό αγώνα της Κύπρου αντιπροτείνοντας ειρηνικές διαδηλώσεις. Για αυτό πολλά μέλη του κατηγορήθηκαν άδικα ως "προδότες" και εκτελέστηκαν από την ΕΟΚΑ, ο αρχηγός της οποίας, Γεώργιο Γρίβας Διγενής, πολέμησε τους κουμουνιστές κατά τον ελληνικό εμφύλιο.

Μετά την ανεξαρτησία της Κύπρου, στις πρώτες προεδρικές εκλογές το ΑΚΕΛ υποστήριξε την υποψηφιότητα του Ιωάννη Κληρίδη (πατέρα του μετέπειτα προέδρου Γλαύκου Κληρίδη) έναντι του Μακαρίου, ο οποίος βέβαια και κέρδισε με συντριπτική πλειοψηφία. Αργότερα υποστήριξε την πολιτική του προέδρου Μακαρίου μέχρι και το θάνατο του.

Το 1989 ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ, Εζεκίας Παπαϊωάννου, πεθαίνει. Τα μέλη του κόμματους εκλέγουν ως νέο ΓΓ το Δημήτρη Χριστόφια, 42 χρονών τότε, με σπουδές στις πολιτικές επιστήμες (από τους λίγους πολιτικούς που σπούδασε καθαρά πολιτικά) και έντονη δραστηριότητα στα πολιτικά δεδομένα της χώρας, μέντορας του οποίου υπήρξε ο Εζεκίας Παπαϊωάννου. Η επιλογή αυτή δυσαρέστησε πολλά από τα παλαιότερα ιστορικά μέλη που αποχώρησαν αλλά αποδείκτηκε σωστή για το κόμμα γιατί έφερε νέες ιδέες και πολιτική εξέλιξη. Ο Χριστόφιας είναι χαρακτήρας ήπιων τόνων, με σταθερές απόψεις, προσαρμοστικός. Κατάφερε να κρατήσει ενωμένο τον κόσμο του αλλά και να ανανεωσεί και να προσαρμόσει το κόμμα στις νέες καταστάσεις της Κύπρου. Το ΑΚΕΛ υπήρξε πάντα το κόμμα του λαού και πρώτο του μέλημα, στον κοινωνικό τομέα, ήταν και πάλι ο λαός. Αυτοί είναι, ίσως, και οι λόγοι που την τελευταία δεκαετία είναι μαζί με το δεξιό κόμμα του ΔΗμοκρατικού ΣΥναγερμού το κυριότερο κόμμα του νησιού.

Το 2001, στις βουλευτικές εκλογές, το ΑΚΕΛ έλαβε 20 από τις 56 βουλευτικές θέσεις και ο Δ. Χριστόφιας εκλέχθηκε πρόεδρος της Βουλής. Σύμφωνα με το κυπριακό σύνταγμα ο πρόεδρος της Βουλής είναι ο δεύτερος τη τάξει στην πολιτική εξουσία, αντικαταστάτης του ίδιου του προέδρου όταν αυτός απουσιάζει. Το 2006 αν και με 2 λιγότερες θέσεις πάλι ανακηρύχτηκε πρώτο κόμμα στη βουλή, πρόεδρος της οποίας εκλέχθηκε και πάλι ο Δ. Χριστόφιας.

Στις προεδρικές του 2003 το ΑΚΕΛ σε συνεργασία με το ΔΗμοκρατικό Κομμα και την ΕΔΕΚ (το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα), μία συνεργασία μου είχε ξεκινήσει από τις βουλευτικές του 2001, υποστήριξαν την υποψηφιότητα του Τάσου Παπαδόπουλου, ο οποίος μάλιστα κέρδισε τις εκλογές από τον πρώτο γύρο (συγκέντρωσε πάνω από το 51%). Η συμβολή του ΑΚΕΛ στη νίκη αυτή ήταν μεγάλη για αυτό και μέλη του ανέλαβαν σημαντικά υπουργεία όπως των εξωτερικών και εσωτερικών. Τον τελευταίο χρόνο οι διαφωνίες, κυρίως σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, και οι προστριβές μεγάλωναν με αποτέλεσμα το ΑΚΕΛ να αποχωρήσει από τη συγκυβέρνηση και να δηλώσει πως στις επόμενες προεδρικές εκλογές θα κατέλθει με υποψήφιο το Δημήτρη Χριστόφια.

Τ'ωρα, μετά τη μεγαλύτερη νίκη του, ο Δημήτρης Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ καλούνται να κερδίσουν το μεγαλύτερο στοίχημα της ιστορίας τους. Είναι η πρώτη φορά που σχηματίζουν κυβέρνηση, αν και υπήρξαν πολλές φορές συμπολίτευση, και ο κόσμος που τους εμπιστεύτηκε την ψήφο του αναμένει πολλά από αυτούς. Πραγματικά όλοι ελπίζουμε να μην διαψευσθούμε... ...

γεια σας και πάλι

2008-02-15T00:21:00.005+02:00

. Μετά από μεγάλη απουσία επέστρεψα. Νιώθω λίγο σαν τον άσωτο υιό που παρασύρθηκε μακριά από την μπλογκο-οικογένεια του. Η αλήθεια είναι πως με αποσπούσαν άλλα πράγματα τελευταία και ο ελεύθερος μου χρόνος είχε λιγοστέψει. Αλλά ταυτόχρονα δεν ένιωθα πως είχα κάτι να γράψω. Ή τουλάχιστον δεν είχα κάτι ιδιαίτερο να γράψω. Και στο μπλογκ μου θέλω να γράφω σκέψεις και γεγονότα ιδιαίτερα κι όχι για τη ρουτίνα, τη δουλειά, τα παραπονάκια της νοικοκυράς και άλλα τέτοια μικρά.

Ίσως το σημαντικότερο γεγονός, για την περίοδο που απουσίαζα, είναι πως κάνω, επιτέλους, ιδιαίτερα σε μαθητές γυμνασίου και λυκείου. Πιο συγκεκριμένα αρχαία γυμνασίου και έκθεση λυκείου.

Είναι μια μεγάλη διαδικασία το ιδιαίτερο. Και μάλιστα χρονοβόρα. Αφενός επειδή με τέσσερα μαθήματα δε βγαίνει το νοίκι, πράγμα που σημαίνει πως δουλεύω καθημερινά ωράριο εμπορικών καταστημάτων και όλη την προετοιμασία για το μάθημα την κάνω μετά τη δουλειά (καθότι η μαμά μου μου μετέδωσε λίγη από την τελειομανία κι οργανωτικότητα της και δεν διανοούμαι καν να πάω στο μάθημα χωρίς λεπτομερείς σημειώσεις και ασκήσεις). Αφετέρου γιατί τα μαθήματα λαμβάνουν χώρα την Κυριακή (από τις 10:30 το πρωί μέχρι τις 7 με 8 το βράδυ) στην Τριανδρία, 45 λεπτά από την Καλαμαριά.

Αλλά είναι μια ωραία διαδικασία. Να ζορίζεσαι όλη την εβδομάδα πως θα τους εξηγήσεις καλύτερα την γ' κλίση των ουσιαστικών (κι αυτοί οι αρχαίοι τι τα ζορίζουν τα παιδιά μας !!) και πώς θα τα "αναγκάσεις" να αποκαλύψουν τις ικανότητες τους. Ζορίζομαι, είναι αλήθεια. Αλλά μου αρέσει. Κι άλλες φορές αισθάνομαι πως τα καταφέρνω κι άλλες πως δεν τους δίνω τον καλύτερο μου εαυτό ή πως είμαι μετρια. Ίσως αν είχα περισσότερο χρόνο... Αν είχα μεγαλύτερη εμπειρία... Αν είχα έτοιμες σημειώσεις... Αν είχα κάποιες συμβουλές από άλλους καθηγητές... Είναι όμως κι αυτό μέρος της διαδικασίας.

Κι είναι όντως μια ωραία διαδικασία. Ιδίως όταν βρίσκεις ανθρώπους ζεστούς και φιλικούς, που τους έχεις συμπαθήσει απ' την πρώτη φορά, που κι αυτοί φαίνονται να σε συμπαθούν, είναι ικανοποιημένοι την προσπάθεια σου και υπόσχονται πως θα σου βρουν κι άλλους μαθητές. Είναι ωραίο συνάισθημα, οπως και να το κάνουμε.

Αν μη τι άλλο τα σχέδια μου για το μέλλον μπαίνουν σε μία τάξη ... ... ... ...

Χαίρομαι που επέστρεψα. Καλώς σας ξαναβρήκα !

Gaius Iulius Caesar Octavianus Augustus

2007-10-10T15:31:00.000+03:00

Ο οργασμός αυτός της δημοκρατίας (κοίτα να δεις που η δημοκρατία έχει και οργασμό όταν τη βιάζουν) με τις βουλευτικές εκλογές πρώτα και τώρα την εσωτερική διαμάχη στο Πασόκ μου δημιούργησε έντονο το ερώτημα ποιος από όλους αυτούς είναι όντως ο καταλληλότερος "πρόεδρος"; Πραγματικά λυπάμαι αλλά απάντηση δε βρήκα. Θυμήθηκα όμως το μάθημα ρωμαϊκής ιστορίας στο πανεπιστήμιο και τον Οκταβιανό Αύγουστο, ένα από τους καλύτερους πολιτικούς της ιστορίας (όση έχω διαβάσει βέβαια).

.. Το πολίτευμα της Ρώμης ήταν η "δημοκρατία". Τουλάχιστον έτσι είθισται να μεταφράζεται ο όρος "respublica" (=το δημόσιο πράγμα). Κατ΄ουσίαν όμως το πολιτικό της σύστημα ήταν καθαρά ολιγαρχικό και βασιζόταν στις πελατειακές σχέσεις των μεγάλων οικογενειών. Τα μέλη των ανώτερων τάξεων αφού περνούσαν από διάφορες πολιτικές και στρατιωτικές βαθμίδες (cursus honorum) συμμετείχαν στο ανώτατο νομοθετικό / εκτελεστικό σώμα, τη Σύγκλητο, την αδιαμφισβήτητη εξουσία. Αυτό μέχρι τον καιρό του Μάριου και του Σύλα, δύο άσπονδων αντιπάλων όταν ο Σύλας βάδισε με το μισθοφορικό του στρατό εναντίον της Ρώμης και της συγκλήτου. Έκτοτε μεγάλοι ρωμαίοι στρατηγοί προσπάθησαν με την απειλή του στρατού να κυριαρχήσουν της συγκλήτου. Πιο κοντά στο στόχο του έφτασε ο Ιούλιος Καίσαρας, ο οποιος αφού εκμηδένισε τους εχθρούς του συγκέντρωσε αυθαίρετα στο πρόσωπο του όλες τις εξουσίες, όρισε ως συγκλητικούς ικανούς άντρες από όλες τις παρατάξεις, ακόμη και μη ρωμαίους, και προσπάθησε να μειώσει τη δύναμη της συγκλήτου.
. . Μετά τη δολοφονία του, συνεχιστής της πολιτικής του ιδέας υπήρξε ο Μάρκος Αντώνιος. Ο ίδιος ο Καίσαρας είχε υιοθετήσει και ορίσει ως κληρονόμο του τον ανιψιό του Οκταβιανό. Αρχικά ο νεαρός Οκταβιανός και ο έμπειρος στρατηγός Αντώνιος συμμάχησαν για να εκδικηθούν το θάνατο του πατέρα και φίλου. Δεν άργησαν όμως να έρθουν σε ρήξη. Ο μεν Οκταβιανός παρέμεινε στη Ρώμη, όπου στο πρόσωπο του πίστεψε η σύκλητος πως βρήκε το νέο της υποστηρικτή, ο δε Αντώνιος προτίμησε την ευπορότερη Ανατολή. Η ναυμαχία στο Άκτιο έδωσε την οριστική νίκη στον Οκταβιανό, μοναδικό πλέον διεκδικητή της εξουσίας.
. . Ενώ όμως όλοι περίμεναν πως άμα την επιστροφή του στη Ρώμη ο Οκταβιανός θα ιδιοποιόταν κάθε εξουσία και θα ανάγκαζε τη σύγκλητο να τον αναγνωρίσει ως ηγέτη, αιφνιδίασε τους πάντες κλείνοντας τις πύλες του ναού του Ιανού (σημάδι πως τελείωσε ο πόλεμος) και αποκαθιστώντας τη χαμένη δύναμη της συγκλήτου. Ενώ προέβαλλε τον εαυτό του ως διάδοχο του "θείου" πλέον Καίσαρα οι πράξεις του ήταν εκ διαμέτρου αντίθετες. Βέβαια τίποτα δεν ήταν τυχαίο. Αντίθετα ο Οκταβιανός ήξερε πως αν διεκδικούσε την εξουσία θα έβρισκε απέναντι του όχι μόνο τη σύγκλητο αλλα και τον ίδιο το λαό, όπως ο Καίσαρας. Αλλά από την άλλη οι χρόνιοι εμφύλιοι πολέμοι είχαν εξασθενήσει τόσο την πόλη της Ρώμης, κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά και ηθικά, που η σύγκλητος δε θα μπορούσε να τα βγάλει πέρα. Και είχε δίκαιο. Καμία απόφαση δεν επτρόκειτο να παρθεί αν δεν είχε την έγκριση του Οκταβιανού και από το προσωπικό του θησαυροφυλάκιο δαπανόνταν τεράστια ποσά για το καλό της πόλης. Ταυτόχρονα, με τη βοήθεια των ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών που προστάτευε φρόντιζε να προβάλλεται με κάθε δυνατό τρόπο έτσι ώστε να γίνει ιδιαίτερα αγαπητός σε όλους. Δεν είναι παράξενο επομένως που μέσα σε λίγα χρόνια η ίδια η σύγκληος του παραχώρησε, με δημοκρατικό τρόπο, όλες τις ανώτατες εξουσίες και τον ονόμασε επίσημα Augustus (= αυτός που αυξάνει).

"There is no dark side of the moon really. Matter of fact it's all dark."

2007-10-06T18:55:00.000+03:00

Έβλεπα χθες το απόγευμα ένα dvd (ντι βι ντου στα ελληνικά) για το "Dark Side of the Moon", την ιστορία των τραγουδιών και της ηχογράφησης τους ...

... τι ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΕΣ !!!

(ε, ναι το παραδέχομαι, είμαι παλιοκλασικούρα ... !)

ADSL

2007-10-03T22:34:00.000+03:00

adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl...

Επιτέλους, μετά από 3 1/5 μήνες, έχουμε και πάλι adsl,
adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl, adsl !!

Patti Smith

2007-09-26T10:57:00.000+03:00

. Όπως είπαμε την Κυριακή που μας πέρασε τραγουδούσε στην πόλη μας η Patti Smith. Για όσους δεν ξέρουν (δεν είναι και "τωρασινή" που λέμε στην Κύπρο) είναι αυτή που λέει το "People have the power" και το "Because the night". Βέβαια, αν με ρωτήσετε, θα σας πω πως αυτά είναι από τα λιγότερο αντιπροσωπευτικά της τραγούδια. Η συναυλία ήταν αρκετά ωραία και μπορώ να σας βεβαιώσω πως για τα 61 της χρόνια (ναι, ναι, καλά διαβάσατε) μια χαρά κρατιέται...

. Η Patti Smith γεννήθηκε στην Αμερική τέλη του 1946 και μεγάλωσε στο Ιλινόις. Όσο ζούσε στο Ιλινόις, τα τελευταία χρόνια δουλεύοντας στις άθλιες συνθήκες ενός εργοστασίου,κι όταν μετακόμισε στη Νέο Υόρκη επιδίωξε και έζησε μία μη συμβατική ζωή. Όπως μη συμβατικοί είναι και οι στίχοι της. Το πρώτο της single κυκλοφόρησε το 1974 και περιείχε τα τραγούδια "Piss factory", το οποίο βρίσκεται και σε ένα διπλό cd του 2002 με ζωντανές και στούντιο ηχογραφήσεις και τον τίτλο" Land", και το "Hey Joe".
. Τον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησε το "Horses". Ένας δίσκος ορόσημο. Τραγούδια όλο θυμό, που επαναστατούσαν στην ντίσκο-κουλτούρα της εποχής. Που επέμεναν σε κάτι πρωτοποριακό, διαφορετικό, λιγότερο χαζοχαρούμενο και περισσότερο δυνατό. Μια φωνή βραχνή, θυμωμένη, ασυνήθιστη. Και μία γυναικία παρουσία που προτιμούσε να ντύνεται με αντρικά παντελόνια. Ροκ; Πανκ (το αγέννητο ακόμα πανκ); Γκαράζ ροκ ; Δεν έχει σημασία. Η Patti Smith ήταν μία από εκείνες τις μορφές που επηρέασαν γενιές καλλιτεχνών.
. Ακολούθησαν οι δίσκοι "Radio Ethiopia" (76), "Easter" (78), "Wave" (79), "Dream of life" (88), "Come Again" (96), "Peace and Noice"(97), "Gung Ho" (2000), "Trampin' " (2004), "twelve" (2007) και πολλές ποιητικές συλλογές.

. Το "Horses" ξεκινούσε με μία διασκευή του τραγουδιού του Van Morrison "Gloria" και αρχίζει με τους εμβόλιμους στίχους :

Jesus died for somebodys sins but not mine
Meltin in a pot of thieves
Wild card up my sleeve
Thick heart of stone
My sins my own
They belong to me, me

People say beware!
But I dont care
The words are just
Rules and regulations to me, me

. Για περισσότερες λεπτομέρειες στους στίχους των τραγουδιών και των ποιημάτων της.

Καλό φθινόπωρο.

2007-09-21T17:49:00.000+03:00

Εκλογές τέλος ! Βγήκε η καινούρια - ολοκαίνουρια κυβέρνηση με τις μπλε γραβάτες. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί κατά κοινή ομολογία έχουμε "τον καλύτερο μεταπολιτευτικά υπουργό οικονομίας" (τον ΑλογοΓκούφη καλέ ) ! Ήταν και μια ευκαιρία να συγκεντρωθούν και πάλι οι διασκορπισμένοι σε όλη τη χώρα συγγενείς, να βάλουν τα καλά τους και να στρωθούν στο φαγοπότι πριν και μετά την ψήφο, πριν και μετά τα exit-poll, πριν και μετά τα τελικά αποτελέσματα.

Εντάσεις στο ΠΑΣΟΚ αρχίζουν ! Για να μη μείνει ο λαός χωρίς άρτον και θεάματα (κι αφού τον άρτο τον ακριβοπληρώνουμε ας έχουμε δωρεάν θεάματα εις διπλούν !). Τα ΜΜΕ έχουν οργιάσει και οι υποστηρικτές των δύο, προς το παρόν, αντιπάλων μάλλον διακωμωδούν μία κρίσιμη πολιτική κατάσταση.

Eurobasket τέλος ! Δυστυχώς η Εθνική Ελλάδος δεν έπαιξε όσο καλά μας είχε συνηθίσει και δεν κατάφερε να ανέβει στο βάθρο. Έπαιξε όμως ένα εκπληκτικό παιχνίδι με την Ισπανία και για αυτό την αγαπάμε. Ας όψονται οι αχώνευτοι οι Ισπανοι. Έτσι κι αλλιώς η συμπεριφορά τους αμαύρωσε τη νίκη τους εκείνη τη μέρα και γεύτηκαν την γλυκύτατη ήττα από τους Ρώσους την επομένη.

Ευρωπαϊκοί αγώνες ποδοσφαίρου αρχίζουν ! Λεπτομέρειες μη με ρωτάτε, το ποδόσφαιρο είναι από τα λίγα αθλήματα που με αφήνουν παγερά αδιάφορη. Ξέρω μόνο πως η τηλεόραση σπίτι μας συντονίζεται στα κανάλια που δείχνουν τη μπάλα και πως στους πρώτους αγώνες όλες οι ελληνικές ομάδες κέρδισαν εκτός από τους γαύρους. χαχαχαχα

Patti Smith έρχεται ! Κυριακή βράδυ. Περισσότερες λεπτομέρειες μετά τη συναυλία.

Δουλειά δε βρήκαμε (ούτε ένα φροντιστήριο, ούτε ένα ιδιαίτερο) και αρχίζει το διάβασμα για εξετάσεις για ένα μεταπτυχιακό που θέλω να περάσω. Μετά από αυτές θα ξαναψάξω για μία άσχετη με το πτυχίο μου δουλειά και πάλι.

Και η ζωή επανέρχεται στους συνηθισμένους της ρυθμούς. Καλό μας φθινόπωρο ...

Αίγυπτος (ημέρα 7η)

2007-09-09T00:08:00.000+03:00

Στο Ασουάν τελείωνε και το ταξίδι μας στο Νείλο. Και επειδή δεν είχαμε κουραστεί καθόλου όλες αυτές τις μέρες και ήμασταν φρέσκοι φρέσκοι σαν μωρό που κοιμόταν 5 ώρες συνεχόμενες αποφασίσαμε ομαδικώς να ξυπνήσουμε την επομένη πρωί. Κι όταν λέμε πρωί εννοούμε πρωί. 04:30 το πρωί !

Βέβαια και ξυπνήσαμε τόσο πρωί ! Αλλά όχι, δεν ήταν δική μας επιλογή ! Έπρεπε να προλάβουμε την εσωτερική πτήση από Ασουάν για Καίρο. Όποιοι τυχεροί κατάφεραν να κοιμηθούν στο λεωφορείο ή στο αεροπλάνο έκαναν πολύ καλά γιατί ακολούθησε μία ακόμη δύσκολη μέρα. Ήταν η τελευταία μέρα για μας στο Κάιρο. Έμεναν δύο τελευταίοι χώροι για να επισκεφτούμε. Οι πυραμίδες και το αρχαιολογικό Μουσείο του Καΐρου. Χρειαζόμασταν τον ύπνο. Προσωπικά κοιμήθηκα τόσο βαθιά που ούτε την προσγείωση δεν κατάλαβα.

. Η ξενάγηση άρχισε από το Χριστιανικό Κάιρο. Όπως μαρτυρεί και το όνομα, είναι η περιοχή με τις περισσότερες χριστιανικές εκκλησίες με κυριοτέρη την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, στο φρούριο όπου τω καιρώ εκείνω μαρτύρησε ο άγιος. Από αρχιτεκτονική άποψη η εκκλησία αυτή έχει την ιδιαιτερότητα πως είναι κυκλική. Κάτω από την εκκλησία βρίσκονται ο χώρος όπου βασανίστηκε ο μάρτυρας, μερικά από τα όργανα βασανιστηρίων και η αλυσίδα που του φορούσαν στο λαιμό. Πιο κάτω, σε ένα από τους κάτω ορόφους του φρουρίου, βρίσκονται σήμερα τα λείψανα των πατριαρχών αλεξανδρείας σε ένα οστεοφυλάκιο. Πιο δίπλα, στο μεγάλο χριστιανικό νεκροταφείο, βρίσκεται μία πιο μικρή εκκλησία στο χώρο όπου πιστεύεται ότι πέρασαν ο Ιωσήφ με την Παναγία και το θείο Βρέφος στο δρόμο τους στην Αίγυπτο και ήπιαν νερό από το πηγάδι. Βέβαια, οι περισσότεροι χριστιανοί στην Αίγυπτο δεν είναι ορθόδοξοι αλλά κόπτες και στις εκκλησίες μπορείς να βρεις αγιογραφίες και στοιχεία και των δύο εκκλησιαστικών παραδόσεων. Ωστόσο όλοι οι χριστιανοί έρχονται εδώ για να προσκυνήσουν, ανεξάρτητα του δόγματος τους.

Μετά το χριστιανικό Κάιρο, επιτέλους, επισκεφτήκαμε τις πυραμίδες. Ένα θα σας πω μόνο. Και κοντά να είσαι δεν μπορείς να καταλάβεις με το μάτι πόσο τεράστιες είσαι. Μόνο ίσως όταν πλησιάσεις αρκετά ώστε να μπορείς να καταλάβεις πως το ύψος της πρώτης σειράς ογκόλιθων μόνο είναι πιο μεγάλο από το μέσο άνθρωπο. Μη με ρωτήσετε τώρα να σας πω τις διαστάσεις και τους αριθμούς, δεν υπάρχει περίπτωση να τα θυμηθώ. Η μεγαλύτερη πυραμίδα που υπάρχει στην Γκίζα αλλά και σε όλη την Αίγυπτο είναι του Χέοπα που κτίστηκε σε λίγο περισσότερο από 20 χρόνια, όσα και βασίλεψε ο Φαραώ. Είναι όχι μόνο η μεγαλύτερη αλλά και η τελειότερη πυραμίδα. Είναι θαύμα αρχιτεκτονικής πως υπολόγισαν με τόση ακρίβεια τα πάντα ώστε η μεγαλύτερη διαφορά που να έχουν η μία πλευρά από τις υπόλοιπες να είναι μόνο 5 εκατοστά. Ακόμα και σε ένα σύγχρονο κτίστα υπάρχουν περισσότρες πιθανότητες λάθους. Ακριβώς δίπλα είναι η μικρότερη πυραμίδα του Χεφρίνου. Ο Χεφρίνος υπήρξε έξυπνος γιατί έκτισε την πυραμίδα του σε ένα ύψωμα ώστε να φαίνεται πως είναι μεγαλύτερη. Στις πυραμίδες μέσα δεν μπήκαμε. Όσοι όμως το αποτόλμησαν μας επιβεβαίωσαν πως είναι αποπνικτικά στενά.

Πιο κάτω βρίσκεται και η Σφίγγα. Να διευκρινήσουμε πως την ονομασία Σφίγγα την έδωσαν οι Έλληνες γιατί έμοιαζε με τη γνωστή ΣΦίγγα του Οιδίποδα. Για τους Αιγύπτιους είναι ένα σύμβολο του φόβου με σώμα ζώου και κεφάλι ανθρώπου. Η πιο γνωστή, αλλά όχι και η μοναδική, σφίγγα, αυτή στην Γκίζα, έχει το κεφάλι κάποιου από τους Φαραώ.

Μετά από μικρές στάσεις σε ένα μαγαζί με δερμάτινα, για τα καταναλωτικά ένστικτα των περισσοτέρων, σε ένα άλλο μαγαζί όπου ετοιμάζουν και διακοσμούν παπύρους και φυσικά για φαγητό, φτάσαμε στο αρχαιολογικό μουσείο.

Το μουσείο το είδαμε ουσιαστικά τρέχοντας λόγω χρόνου. Εμπιστευτήκαμε για άλλη μια φορά τον ξεναγό μας που μας έδειξε τα πλέον σημαντικότερα εκθέματα. Φυσικά δεσπόζουσα θέση ανάμεσα στα εξαιρετικά ενδιαφέροντα εκθέματα έχουν αφενός ο θησαυρός που βρέθηκε στον τάφο του Τουτανχαμόν και η αίθουσα με τις μούμιες.

Ο Τουτανχαμόν ήταν ένας ασήμαντος ουσιαστικά φαραώ που κυβέρνησε πολύ νέος και για ελάχιστα χρόνια. Ωστόσο είναι τόσο γνωστός γιατί ο τάφος του, στο Λούξορ, στην κοιλάδα τωνβασιλέων, είναι ο μοναδικός που δεν είχε συληθεί. Και μέσα βρέθηκαν αμύθητοι θησαυροί. Απίστευτοι... Τα κρεβάτια του, προσωπικά του έπιπλα και αντικείμενα, ρούχα, χρυσά κοσμήματα, η ολόχρυση μάσκα της μούμιας του και τρεις σαρκοφάγοι, η μία μέσα στην άλλη, οι οποίες με τη σειρά τους βρίσκονταν μέσα σε 4 μεγάλα χρυσά

Η μούμια του Τουτανχαμόν βρίσκεται στο Λούξορ. Στο μουσείο όμως υπάρχουν αρκετές σημαντικότατες και καλοδιατηρημένες μούμιες. Το περισσότερο μέρος του σώματος είναι φασκιωμένο αλλά ξεχωρίζουν στα κορμιά αυτά ολοζώντανα τα νύχια τους, οι οδοντοστοιχίες, στο Ραμσή το Β τούφες από τα μαλλιά του. Είναι εντυπωσιακό μετά από τόσους αιώνες να βλέπεις κάτι που δε μοιάζει ολότελα με άνθρωπο (καλύτερα σαν καρικατούρα του) αλλά συνειδητοποιείς πως κάποτε είχε και αυτό ζωή.

Μετά το μουσείο ήμασταν κομμάτια. Αλλά το πρόγραμμα έλεγε επίσκεψη στο πασίγνωστο Χάν Αλ Χαλίλι. Το Χαν Αλ Χαλίλι είναι μερικά στενάκια που σχηματίζουν Π μέσα σε ένα μεγάλο χώρο παζαριού. Η αλήθεια είναι πως στην αρχη διαμαρτυρηθήκαμε λίγο. Θέλαμε να ξεκουραστούμε, να κάνουμε ένα μπάνιο, να τσιμπήσουμε κάτι στο ξενοδοχείο και να ΚΟΙΜΗΘΟΥΜΕ. Ωστόσο μετά τα πρώτα βήματα στο ανατολίτικο παζάρι όλη η κούραση είχε εξαφανιστεί... Η ατμόσφαιρα είναι μεθυστική με όλα τα χρώματα, τις μυρωδιές από τα μπαχαρικά και τους ναργιλέδες, τους ήχους, τους ανθρώπους που ζουν και κινούνται στα στενά αυτά. Σε σύγκριση με το παζάρι που είχαμε πάει την προηγούμενη μέρα στο Ασουάν και όπου οι έμποροι ήταν κουραστικοί σε σημείο αηδίας (έφυγα από εκεί εκνευρισμένη και κουρασμένη) στο Αλ Χαλίλι οι άνθρωποι είναι πιο ευγενικοί και ζεστοί. Πιο ανθρώπινοι ίσως και οπωσδήποτε πιο χαμογελαστοί. Και όταν προς το δύση του ήλιου και του φωτός άρχισε την προσευχή του ο Χότζας τα πάντα φαίνονταν πιο γλυκά και ήρεμα. Θέλαμε να μπούμε σε ένα από πολλά τα τζαμιά της περιοχής (ονομάζεται το μουσουλμανικό Κάιρο) αλλά ήταν μάλλον ακατάλληλη στιγμή για δύο "ακάλυπτες", έστω και συνοδευόμενες, γυναίκες να μπουν στο τζαμί.

Επιτέλους, μετά από λίγη ώρα το λεωφορείο μας παρέλαβε και μέσα από ανεπανάληπτη κίνηση φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας. Ξεκούραση! Εμείς θα φεύγαμε την επομένη το δρόμο της επιστροφής. Κάποιοι άλλοι από την παρέα έμειναν για ακόμα λίγες μέρες, άλλοι στο Κάιρο, άλλοι στο όρος Σινά και άλλοι στο Σαμ Ελ Σέιχ. Αποχαιρετιστήκαμε, ανταλλάξαμε τηλέφωνα και αποχωριστήκαμε. Τώρα κοιτάμε όλοι τις φωτογραφίες και θυμόμαστε την εβδομάδα που περάσαμε και υποσχόμαστε να ξαναβρεθούμε για να την ξαναδιηγηθούμε μεταξύ μας ...

Αίγυπτος (ημέρα 4η - 5η -6η)

2007-08-31T22:31:00.000+03:00

Να επισκεφτείς την Αίγυπτο και να μην ταξιδέψεις στο Νείλο είναι ανεπίτρεπτο. Η κρουαζιέρα στο Νείλο είναι μία διαφορετική εμπειρία. Να ξυπνάς το πρωί, να ανοίγεις την κουρτίνα και να βλέπεις έξω από το παράθυρο το μεγάλο ποτάμι, και στις όχθες του, δέντρα, πράσινο, μερικά ψαροκάικα κι ανθρώπους. Να ανεβαίνεις το μεσημέρι στο κατάστρωμα, κάτω από τη τέντα που εμποδίζει τον καυτό ήλιο και με τον ζεστό αέρα και να βλέπεις δεξιά κι αριστερά σου μία πράσινη γόνιμη έκταση και τις μικρές πόλεις στις όχθες του θεού Νείλου. Και το απόγευμα να παρατηρείς ένα από τα ομορφότερα ηλιοβασιλέματα...

Στο γκρουπ ήμασταν περίπου 20 άτομα. Διαφόρων ηλικιών και όλοι σε ζευγάρια. Ωστόσο ταιριάξαμε αρκετά και δεν είχαμε απολύτως κανένα πρόβλημα. Στο κρουαζιερόπλοιο μαζί μας ταξίδευαν άλλα 6 άτομα. Όλο το πλοίο στη διάθεση μας !

Το ταξίδι στο Νείλο ξεκινούσε από το Λούξορ με κατεύθυνση νότια. Τα πάντα ήταν μία εμπειρία, ακόμη και το μεσημεριανό με τους τρελούς σερβιτόρους ή το δωμάτιο και τις καλλιτεχνικές παρεμβάσεις των καμαρότων. Από τα πιο σημαντικά της κρουαζιέρας (που συνολικά κράτησε 4 μέρες) :

Το φράγμα του Έντφου. Η φορά του Νείλου είναι "ανάποδη", από το Βορρά - Κάτω Αίγυπτο - στο Νότο - Άνω Αίγυπτο- και στην περιοχή του Έντφου υπάρχει διαφορά στη στάθμη του νερού. Για να περάσουν τα πλοία ανοίγει η πύλη στο φράγμα, από όπου χωράνε δύο πλοία, περιμένουν να μπει νερό και να ανέβει η στάθμη και μετά συνεχίζουν το ταξίδι τους στην πόλη και το ναό του Έντφου, στον οποίο πήγαμε την επόμενη μέρα και μπλέξαμε στον πανικό που γινόταν από τα τουριστικά γκρουπ..

Οι γαμήλιοι εορτασμοί στο Έντφου. Εκείνη η μέρα φαινόταν πως ήταν η μέρα των γάμων στο Έντφου γιατί το βράδυ, όταν κατεβήκαμε να περπατήσουμε στην πόλη, είδαμε αρκετά αυτοκίνητα, όχι όλα μαζί βέβαια, με τους νεόνυμφους στολισμένα με πολύχρωμα λαμπάκια σαν να ήταν μαγαζί με ηλεκτρικά είδη τα χριστούγεννα. Πιο πίσω ακολουθούσε ένα βανάκι με τους συγγενείς που έπαιζαν μουσική και έκαναν φασαρία.

Ο ναός του Κομόμπο.Δίπλα ακριβώς από το Νείλο βρίσκεται ο ναός του Κομόμπο. Πέρα από τα τεράστια κτίρια και τις τοιχογραφίες στο ναό μπορείς να δεις μουμιοποιημένους κροκόδειλους και το μεγάλο Νειλόμετρο, ένα είδος πηγαδιού που συνδεόταν με το ποτάμι ούτως ώστε να μετρούν τη στάθμη του και να καθορίζουν τους φόρους.

Το πάρτυ με κελεμπίες. Στο πλοίο είχε κανονιστεί ένα τρελό πάρτυ με κελεμπίες που μας επιφύλασσε άπειρο γέλιο. Όπως θα έλεγε και ο Οβελίξ "είναι τρελοί αυτοί οι Αιγύπτιοι" , που διοργάνωσαν το πάρτυ αλλά κυρίως "είναι τρελοί αυτοί οι τουρίστες" που δέχτηκαν να συμμετάσχουν στα παιχνίδια ... Άπειρο γέλιο, το ξαναλέω ...

Το Νουβικό χωριό. Οι Αιγύπτιοι είναι κατά βάση μελαχρινοί αλλά όχι μαύροι, όπως οι περισσότεροι αφρικανοί. Εξαίρεση οι Νούβιοι, στα νοτιότερα σύνορα της Αιγύπτου, λαός μάλλον περιθωριοποιημένος. Από το κρουαζιερόπλοιο πήγαμε με φελούκα (για πολύ μικρή απόσταση) και φέρυ μπόατ στην ακτή κοντά στο νουβικό χωριό, μία απίστευτη διαδρομή, και μετά με καμήλες στο χωριό. Μία συμβουλή προς ναυτιλομένους, άρρενες, προσοχή στο παλούκι στο σαμάρι της καμήλας. Μπορεί να καταστρέψει ότι υπάρχει ανάμεσα στα σκέλια.
Εντύπωση μας έκαναν τα μαγαζιά με σάρπες και ριχτάρια υφασμένα στον αργαλιό, τα διαμορφωμένα για να φιλοξενούν τους τουρίστες σπίτια, οπωσδήποτε τα μικρά κροκοδειλάκια με δεμένο το στόμα και μία ομάδα από πιτσιρίκια που γυρνούσαν από σπίτι σε σπίτι τραγουδώντας και χορεύοντας με τον κόσμο.

Το φράγμα του Ασουάν. Εν γένει, ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της Αιγύπτου ήταν οι πλημμύρες του Νείλου. Για αυτό ήδη το 1902 είχε ολοκληρωθεί η κατασκευή του πρώτου φράγματος του Ασουάν, από τους Άγλλους. Επί της προεδρίας του Νάσερ κατασκευάστηκε ένα δεύτερο, μεγαλύτερο φράγμα, που ολοκληρώθηκε το 1972 και δημιούργησε τη λίμνη του Νάσερ. Ενδεικτικά για το τεράστιο μέγεθος του να αναφέρω πως το πλάτος του φράγματος στην κορυφή είναι 40 μέτρα και στο βυθό 980 και το ύψος του 111 μέτρα. Η λίμνη έχει μήκος κάπου 500 χιλιόμετρα. Οι 12 τουρμπίνες στο φράγμα παράγουν περίπου το 90% ηλεκτρικού ρέυματος όλης της χώρας.

Ο ναός των Φυλών. Εξαιτίας του φράγματος αρκετά από τα νησιά του Νείλου πλημμύρησαν. Ένα από αυτά το νησί όπου ήταν κτισμένο ο ναός των Φυλών ή της Ίσιδας. Το ναό αυτό τον αποσυναρμολόγησαν με τη βοήθεια της UNESCO, τον έκτισαν ανάποδα σε ένα άλλο νησί και μετά τον μετέφεραν σε ένα τρίτο. Για μένα ήταν ο ομορφότερος ναός από όσους επισκεφτήκαμε. Απλά και μόνο η αίσθηση του υγρού στοιχείου γύρω στο μεγαλόπρεπο, όπως όλα, κτίσμα ήταν μοναδική.

Το τέλος της έκτης μέρας έφερε και το τέλος μία υπέροχης και αξέχαστης κρουαζιέρας στο Νείλο. Μία αίσθηση γαλήνης και απόλυτης ομορφιάς. Κάτι που όλοι θα θέλαμε να επαναλάβουμε.

Αίγυπτος (ημέρα 3η)

2007-08-20T21:02:00.000+03:00

Η τρίτη μέρα ήταν ομολογουμένως από τις πιο κουραστικές ! Πρωινό εγερτήριο 4:30 το πρωί. Πρωινό σε κουτί. Επιβίβαση στο λεωφορείο, μεταφορά στο αεροδρόμιο και εσωτερική πτήση από το Κάιρο στο Λούξορ. Και από εκεί απευθείας ξενάγηση στον καυτό ήλιο (την ημέρα που χρειαζόντουσαν πιο πολύ τα αντηλιακά εκείνη την ημέρα τα είχαμε βάλει όλοι στις βαλίτσες, μην μας τα πάρουν στο αεροδρόμιο !)
Όπως και να έχει όμως ήταν μια εξαιρετική μέρα!

Η αρχαία αιγυπτιακή ιστορία χωρίζεται σε 3 βασίλεια. Το αρχαίο, γνωστό για τις πυραμίδες, είχε πρωτεύουσα του τη Μέμφιδα. Μετά την κατάρρευση της εξουσίας του παλιού βασιλείου πρωτεύουσα έγινε το Λούξορ, στη νότια Αίγυπτο (ή αλλιώς Άνω Αίγυπτο), για όλη τη διάρκεια του Μεσαίου και για ένα μεγάλο μέρος της 19ης δυναστείας, του νέου βασιλείου. Ήταν ένα μεγάλο και πλούσιο εμπορικό κέντρο και ήταν πιο γνωστό στους Έλληνες με το όνομα "Θήβες".

Ως επί το πλείστο οι αρχαίοι Αιγύπτιοι έκτιζαν στη Δυτική πλευρά του Νείλου όλους τους τάφους, τους ταφικούς ναούς και εν γένει ό,τι είχε σχέση με το θάνατο ενώ στην Ανατολική τους ναούς των Θεών. Το ίδιο βέβαια συνέβει και στο Λούξορ όπου τα μνημεία είναι τουλάχιστον εντυπωσιακά !
Έτσι στη δυτική πλευρά του Νείλου μπορεί κάποιος να επισκεφτεί τους τάφους των βασιλέων, τους τάφους των βασιλισσών, τους τάφους των ευγενών, ταφικούς ναούς όπως αυτός της Χασεπσούτ, τους Κολοσσούς του Μέμνονα. Βέβαια ήταν αδύνατο για εμάς να επισκεφτούμε όλα αυτά τα μνημεία καθώς έπρεπε να περάσουμε κι από την άλλη πλευρά μετά. Έτσι εμπιστευτήκαμε τον άξιο μας ξεναγό.

Οι τάφοι των βασιλέων. Πρώτη στη λίστα προτεραιοτήτων κάθε Φαραώ ήταν η ταφή του του γιατί χάρη σ' αυτήν θα επέστρεφε ξανά στην ζωή. Αναπτύχθηκαν τέσσερεις τρόποι ταφής : αρχικά ο Φαραώ θαβόταν στο χώμα, αργότερα κτίζονταν μικροί τετράγωνοι βωμοί και ο Φαραώ θαβόταν από πάνω, έπειτα δημιουργήθηκαν οι τεράστιες πυραμίδες και τέλος, στο νέο βασίλειο, λαξεύονταν τάφοι μέσα στο βράχο. Βέβαια κανένας από όλους αυτούς δεν πέτυχε το σκοπό του, να εμποδίσει δηλαδή τους τυμβωρύχους από το να τους βεβηλώσουν. Ο μοναδικός τάφος που βρέθηκε ακέραιος ήταν αυτό τους Τουτανχαμών, ο οποίος κρύφτηκε καλά αφού από πάνω του κτίστηκαν άλλοι δύο. Τώρα όλα τα ευρήματα από τον τάφο του βρίσκονται στο μουσείο του Καίρου και η μούμια του στο μουσείο του Λούξορ.

Από τους τάφους των βασιλέων επισκεφτήκαμε τρεις. Των Ραμσή IV, Μερενφθά και Ραμσή IX. Πιο σημαντικοί τάφοι όπως του Ραμσή του Α για παράδειγμα είναι κλειστοί για το κοινό για λόγους προστασίας. Δεν είναι όλοι οι τάφοι οι ίδιοι σε μέγεθος. Αποτελούνται από ένα κατηφορικό και μάλλον στενό διάδρομο, που οδηγεί σε ένα τετράγωνο δωμάτιο και τέλος στο δωμάτιο με τη σαρκοφάγο και τη μούμια. Το πιο εντυπωσιακό βέβαια είναι οι τοιχογραφίες, αντιγραφές των ιερών κειμένων και ιερές παραστάσεις που στόχευαν στο ομαλο πέρασμα του νεκρού στον άλλο κόσμο και πίσω στην ζωή. Είναι όντως πολύ δύσκολο να σας περιγράψω την ομορφιά αυτών των κλειστών τύμβων και δυστυχώς απαγορεύονταν οι φωτογραφίες, αν και βέβαια αν δώσεις ένα μικρό "μπαξίς" (φιλοδώρημα) στον επιστάτη τα πάντα επιτρέπονται.

Εντυπωσιακότατος ήταν και ο ναός της Χασεπσούτ, της γυναίκας που κυβέρνησε ως άντρας Φαραώ, αφού σφετερίστηκε το θρόνο του ανιψιού και γαμπρού της. Σμιλεμένος ο μισός μέσα στο βράχο, τεράστιος, μεγαλοπρεπής από κοντά αλλά κυρίως από μακριά ο ναός αυτός κτίστηκε μέσα στην έρημο για τον εξαγνισμό της μούμιας της βασίλισσας. Και μόνο να φαντάζεσαι την ημέρα εκείνη με τους ιερείς να τελούν την τελετή, τη μεταφορά της σαρκοφάγου στον τάφο και τους υποτελείς γύρω ...

Στο δρόμο για την Ανατολική όχθη κάναμε μία στάση για τους δύο γιγάντιους κολοσσούς του Μέμνονα. Οι κολοσσοί, ύψους 18 μέτρων, ανήκαν στο συγκρότημα του ταφικού ναού του Αμενχοτέπ ΙΙΙ, ο οποίος καταστράφηκε από τις πλημμύρες του Νείλου. Λόγω ενός σεισμού το κεφάλι ένος από τα δύο αγάλματα καταστράφηκε με αποτέλεσμα με το πρωινό αεράκι να ακούγεται ένας ήχος με αποτέλεσμα ο κόσμος να πιστεύει πως μιλούσε ο θεός. Οι Έλληνες δε θεωρούσαν πως αυτός που μιλούσε ήταν ο Μέμνων, ο νεκρός γιος της Ηώς (αυγής) που καλούσε τη μητέρα του.

Στην Ανατολική πλευρά περάσαμε με καραβάκι στο ναό του Λούξορ. Ο ναός του Λούξορ πρωτοκτίστηκε από τη Χασεπσούτ προς τιμή του Άμων - Ρα, του σημαντικότερου θεού των Αιγυπτίων, του θεού Ήλιου. Αργότερα επεκτάθηκε από τον Αμενχοτέπ τον Γ'. Ακόμη πιο μετά τη σφραγίδα τους στο κτίριο έβαλαν ο Ραμσής Β, του οποίου δύο τεράστια καθιστά αγάλματα βρίσκονται έξω από τα ύψους 24 μέτρων τείχη, ο Τουτανχαμών, ακόμη και ο Μ. Αλέξανδρος - τοιχογραφίες με το όνομα του βρίσκονται στο εσωτερικό του ναού. Επίσης μέσα υπάρχει και ένα μουσουλμανικό τζαμί.

Ακόμα πιο εντυπωσιακός και μεγάλος είναι ο ναός του Καρνάκ ή καλύτερα οι ναοί του Καρνάκ καθώς ο κάθε Φαραώ, σύνηθες φαινόμενο, πρόσθετε και κάτι στο αρχικό κτίσμα. Δεξιά και αριστερά της εισόδου υπάρχουν δύο σειρές με καθιστά κριάρια, το σύμβολο του Άμων Ρα, οι πυλώνες είναι σχεδόν διπλάσιοι από αυτούς του Λούξορ, στην πρώτη κιόλας αυλή βρίσκεται ένα τεράστιο άγαλμα του Ραμσή του Β'. Μέσα μεγαλοπρεπείς ναοί, ο ένας μετά τον άλλο σε μία τεράστια έκταση, γιγαντιαία αγάλματα, οβελίσκοι, πυλώνες και κολώνες. Ο Οβελίσκος της Χασεπσούτ είναι ο μεγαλύτερος που κατασκευάστηκε. Σώζεται ακόμη, η τεχητή λίμνη όπου λούζονταν οι ιερείς πριν μπουν στο ναό και δίπλα της ένα γιγάντιος σκαραβαίος, σύμβολο κι αυτός του Άμων Ρα, γύρω από τον οποίο, λέει η παράδοση, πρέπει να κάνεις 7 γύρους για να σου φέρει γούρι.

Τα όσα λέω είναι εξαιρετικά λίγα σε σχέση με τα όσα είδαμε εκείνη την ημέρα. Αλλά θα με συγχωρέσετε. Είναι αδύνατο να σας τα περιγράψω λεπτομερώς. Πρέπει να τα δεις για να νιώσεις το μεγαλείο αυτών των κτιρίων. Και βέβαια για να νιώσεις και τη δύναμη του
Αμων Ρα, με τη μορφή του ήλιου αυτή τη φορά, που μας έκαψε κυριολεκτικά. Έτσι, ψόφιοι από την κούραση, την αυπνία και τον ήλιο πρόθυμα καταλύσαμε στο κρουαζιερόπλοιο που τις επόμενες μέρες θα μας έπαιρνε κρουαζιέρα στο Νείλο. Αλλά αυτά αύριο... τώρα αρκετά σας κούρασα.

Αίγυπτος (ημέρα 2η)

2007-08-15T12:39:00.000+03:00

Πρωί πρωί, τη δεύτερη ημέρα, ξυπνήσαμε για την πρώτη ξενάγηση, για την Αλεξάνδρεια. Για όλους μας, λίγο ή πολύ, αυτή η ελληνιστική πόλη έχει μία ιδιαίτερη σημασία. Και όλοι ίσως περιμένουμε να δούμε κάτι το ιδιαίτερο.

Η αλήθεια, όμως, είναι πως η ΑΛεξάνδρεια είναι απλώς σε κάπως καλύτερη κατάσταση από το Κάιρο. Δίπλα στα μεγάλα δημόσια κτίρια, το παλάτι του Φαρούκ, του τελευταίου βασιλιά της Αιγύπτου, τα σπίτια και τα μπαράκια των αξιωματικών (η Αλεξάνδρεια είναι η πόλη θέρετρο των αξιωματικών του στρατού) τη βιβλιοθήκη υπάρχουν ακόμη οι μεγάλες ετοιμόρροπες πολυκατοικίες. Από το μεγάλο παραλιακό δρόμο βλέπεις από τη μια τις μικρές παραλίες γεμάτες ασφυκτικά με κόσμο που κάνει μπάνιο με τα ρούχα - δεν υπάρχει περίπτωση να δεις γυναίκα με μαγιώ καθώς το μουσουλμανικός νόμος απαγορεύει στις γυναίκες να κυκλοφορούν ακάλυπτες. Κι από την άλλη τη μεγάλη πόλη με τα στενά και τα τους ανθρώπους της που για όσους κοιτούν χωρίς προσδοκίες και ανοικτοί σε εμπειρίες έχουν τη δικιά τους χάρη, απλά, οικεία, ανθρώπινα.

Η πρώτη στάση ήταν το παλάτι του Φαρούκ. Για την ιστορία ο Φαρούκ ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της Αιγύπτου, κάθε άλλο παρά αγαπητός. Το μόνο του ενδιαφέρον ήταν το φαγητό και οι γυναίκες. Ενδεικτικό είναι το γεγονός πως για πρωινό έτρωγε το ζωμό από 12 πιτσουνάκια (περιστέρια) που δίνουν στον άντρα δυνάμεις και για μεσημεριανό μία γαλοπούλα. Μόνο το δείπνο του ήταν ελαφρύ καθώς ήταν απασχολημένος με άλλες ασχολίες...
Το οικοδόμημα βρίσκεται σε ένα μεγάλο, καταπράσινο κήπο. Δεν επιτρέπεται στους τουρίστες να μπουν στα κτίρια, εφόσον το παλάτι έχει γίνει ξενοδοχείο. Επσκεφτήκαμε μόνο τη ροζ γέφυρα όπου ο βασιλιάς (όπως πολύ κομψά το έθεσε ο οδηγός μας) έκανε τις περισσότερες του σχέσεις. Βέβαια ο Φαρούκ ανατράπηκε τη δεκαετία του 50.

Μεγάλη εντύπωση μου έκανε το Πατριαρχείο. Η εκκλησία του Ευαγγελισμού, στην οποία βρίσκεται τα τελευταια χρόνια η πατριαρχική έδρα, είναι μία μεγάλη και πλούσια εκκλησία, το τέμπλο της για παράδειγμα είναι άσπρο και χρυσό. Ωστόσο δεν είναι υπερβολική, όπως πολλές άλλες εκκλησίες. Ο πάτερ εκεί, νεαρότατος, μας είπε λίγα λόγια για την ιστορία του πατριαρχείου και της ελληνικής κοινότητας (έτσι κι αλλιώς η ζωή των δύο ήταν άρρητα δεμένη) και κυρίως για το έργο του πατριαρχείου στην Αφρική. Πρέπει να ομολογήσω πως δεν περίμενα τέτοια δραστηριότητα, καθώς δεν περιορίζονται μόνο σε αγαθοεργίες και κατήχηση αλλά προτεραιότητα τους είναι να μάθουν στον κόσμο πώς να καλυτερεύσουν την ζωή τους, φτιάχνοντας έργα ύδρευσης, διδάσκοντάς τους γραφή κ ανάγνωση, ενημερώνοντάς τους για αρρώστιες όπως το AIDS που μαστίζει ολόκληρη την Αφρική. Πολύ δύσκολη δουλειά για τόσο λίγα άτομα.

Βέβαια δεν παραλείψαμε ούτε το σπίτι του Καβάφη ούτε την καινούρια βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, για την οποία ό,τι κι αν πω θα είναι λίγο ! Είναι έργο Νορβηγών αρχιτεκτόνων και είναι απλά ΥΠΕΡΟΧΗ. Υπάρχουν τρία μέρη, η αίθουσα διαλέξεων, το αστεροσκοπίο, σε σχήμα σφαίρας όπου γίνονταν οι μετεωρολογικές μελέτες, και η καθεαυτό βιβλιοθήκη. Η τελευταία είναι ένα κτίριο τεράστιο, με 6 ορόφους, φωτεινό, όμορφο. Η χαρά κάθε λάτρη των βιβλίων αν και, επειδή δεν μετρά πολλά χρόνια ζωής, δεν έχει και τόσα πολλά βιβλία αν τα συγκρίνουμε με τη χωρητικότητα της βιβλιοθήκης. Ομολογώ πως από τη στιγμή που μπήκαμε στο κτίριο κοιτούσα παντού με το στόμα ανοικτό. Ήταν απλά ΥΠΕΡΟΧΗ !!.

Η συνέχεια σε επόμενο ποστ. Οι φωτογραφίες δυστυχώς θα αργήσουν ...

Αίγυπτος (ημέρα 1η)

2007-08-12T17:55:00.000+03:00

Αίγυπτος. Το δώρο του Νείλου. Πολυτραγουδισμένη καιπολυφημισμένη. Χώρα ενός τεράστιου και αρχαιότατου πολιτισμού αλλά και χώρα παραδομένη στη φτώχια. Μία τόσο διαφορετική χώρα αλλά κατά κάποιο τρόπο οικεία...

Όπως καταλαβαίνετε την τελευταία εβδομάδα κάναμε διακοπές στην Αίγυπτο. Ήταν ένα κουραστικό ταξίδι, μια και το πρόγραμμα μας ήταν γεμάτο, αλλά όμορφο, γεμάτο εικόνες και εμπειρίες. Κι επειδή είναι εξαιτερικά δύσκολο για μένα, γεμάτη ακόμη με αυτές τις εικόνες και τις εμπειρίες, να σας περιγράψω με λίγα λόγια τις 8 αυτές ημέρες, θα μου επιτρέψετε να τους αφιερώσω 8 ποστς.

------------------------------------------

Το ταξίδι άρχισε το προηγούμενο Σάββατο. Θεσσαλονίκη, Αθήνα, συνάντηση με το γκρουπ και εν τέλει Κάιρο.

Το Κάιρο είναι μία τεράστια πόλη 18.000.000 κατοίκων (20.000.000 με όσους έρχονται από τις γύρω περιοχές για να δουλέψουν), με μεγάλους δρόμους,τρελούς οδηγούς και αναρίθμητες πολυκατοικίες μέχρι και 20 ορόφων σε άθλια κατάσταση. Αυτά είναι τα δύο πρώτα πράγματα που σου κάνουν εντύπωση από το τουριστικό λεωφορείο ακόμη...

Το αεροδρόμιο είναι καινούριο, πεντακάθαρο και μεγάλο, αν και βέβαια γίνεται ένας μικρός πανικός. Πιο έξω από το αεροδρόμιο και καθώς πλησιάζεις στο Κάιρο, βρίσκεται η Ηλιούπολη, η αριστοκρατική περιοχή της πόλης με τα μεγάλα σπίτια. Και μετά μπαίνεις στο Κάιρο. Η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική.

Ενώ οι τράπεζες, τα κρατικά και δημόσια κτίρια, τα ξενοδοχεία είναι μεγάλα και καλοφτιαγμένα οι πολυκατοικίες αποκαλύτπουν τη φτώχια της πόλης και των κατοίκων της. Οι περισσότερες από αυτές είναι μόνο τούβλα, μισοτελειωμένες και έτοιμες να καταρρεύσουν. Υπάρχουν και μερικά πλινθόκτιστα σπίτια. Λίγο έξω από το Κάιρο βρίσκεται ένας συνοικισμός με το όνομα Νεκρόπολη, όπου οι τάφοι βρίσκονται στις αυλές των σπιτιών

Από την άλλη οι δρόμοι είναι σχεδόν πάντα γεμάτοι. Απίστευτη κίνηση αλλά το κυριότερο ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΙ οδηγοί ! Χώνονται από δεξιά, χώνονται από αριστερά, προσπερνάνε, κάνουν αναστροφή, σταματάνε όπου και όπως θέλουν, ξεκινάνε χωρίς να περιμένουν. Σήματα και φώτα τροχαίας υπάρχουν σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις και προτεραιότητα έχει αυτός που κορνάρει πρώτος. Και μέσα σε όλα αυτά έχεις και τους πεζούς, τα ποδήλατα, τα κάρα, τα άλογα και τα γαιδούρια που πετάγονται από το πουθενά μπροστά σου !!

Όποιος έρχεται στο Κάιρο έχοντας στο μυαλό του μία ευρωπαϊκή πόλη, έστω και μία μικρή πόλη της Ελλάδας, σίγουρα θα απογοητευτεί. Είναι λες και βρίσκεται κάποιες δεκαετίες πίσω. Εν γένει, οι Αιγύπτιοι αν και ζουν στα όρια της φτώχιας δεν έχουν τη διάθεση να ξεφύγουν από αυτή την κατάσταση. Αυτός είναι ο δικός τους τρόπος ζωής, η δική τους νοοτροπία. Θεωρούν απολύτως φυσιολογικές τις συνθήκες διαβίωσης τους και προτιμούν να ζουν με τα "μπαξίσια", τα φιλοδωρήματα, μια που ο βασικός τους μισθός μπορεί να είναι και 40 ευρώ το μήνα.

Το πρόγραμμα της πρώτης ημέρας ήταν απλό. Αφού μας παρέλαβε ο οδηγός, το λεωφορείο μέσα σε απερίγραπτη κίνηση άφησε τα μέλη της ομάδας στα τρία ξενοδοχεία. Ξεκούραση και ύπνος γιατί την επομένη είχαμε πρωινό ξύπνημα ...

--------------------

(προσπάθησα να ανεβάσω και κάποιες φωτογραφίες αλλά δεν τα κατάφερα. Θα ξαναπροσπαθήσω αύριο. Χωρίς φωτογραφίες δεν έχει νόημα)

Μεγάλο βούκο βάλε, μεγάλο λόον μεν πεις (Μεγάλη μπουκιά βάλε, μεγάλη κουβέντα μην πεις)

2007-07-29T23:42:00.000+03:00

Μετά από πρόσκληση του φίλτατου Διαστήματα υποχρεώνομαι και εγώ, αν και καθυστερημένα, να παίξω στο παιχνίδι σας !

Οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν. (Τσώρτσιλ)

Τώρα θες και σχόλιο για αυτό; Δηλαδή τι παραπάνω να πω. Τα είπαν όλα τα αποτελέσματα των τελευταίων δημοτικών (και όχι μόνο) εκλογών στην Ελλαδα. Λες εμάς να είχε υπόψη του ο κύριος;

Ο μόνος που καταλαβαίνει το ζόρι σου, είναι ο ίδιος σου ο εαυτός. (Διαστήματα)

Να συμπληρώσω πως το μοναδικό ζόρι που μπορείς να καταλάβεις είναι το δικό σου.
Γιατί, ας είμαστε ρεαλιστές, όπως και να το κάνουμε οι άνθρωποι είμαστε κατά βάση εγωκεντρική. Και η γνώση και η εμπειρία μας το ίδιο. Όσο κι αν μας διακατέχουν φιλόζωα (ή φιλάνθρωπα, ό,τι προτιμάτε) συναισθήματα δεν μπορούμε να μπούμε στο πετσί του άλλου και να καταλάβουμε αυτό που περνά, πώς και πόσο τον επηρεάζει, πόσο εύκολο ή δύσκολο του φαίνεται. Θα το καταλάβουμε μόνο στο βαθμό που αυτό αγγίζει τη δική μας εμπειρία.

Και παραθέτω :

Αν ο πόνος είναι ανθρώπινος, δεν είμαστε άνθρωποι μόνο για να πονούμε (Σεφέρης)

Τελικά ο Χριστιανισμός, ο ρομαντισμός, ο νατουραλισμός, ο νιχιλισμός και άλλα σε -ισμός μας έχουν κάνει να πιστέψουμε πως η μόνη σταθερά στην ζωή μας είναι ο πόνος. Η ευτυχία είναι σύντομη, αν όχι άπιαστη. Ο έρωτας μία ψευδαίσθηση. Ο θάνατος και η απουσία πανταχού παρόν. Η ζωή μας είναι ένας διαρκής αγώνας και τίποτα άλλο, χωρίς αφετηρία, σκοπό και τέρμα. Και ο αγώνας για να αξίζει πρέπει να είναι επίπονος και κοπιαστικός.

Κι όμως. Δεν είμαστε άνθρωποι μόνο για να πονούμε. Κάτι παρόμοιο είχε βγει παλαιότερα να πει και ο Επίκουρος και οι μαθητές του αλλά φρόντισε ο "ιερός " Αυγουστίνος να τους βγάλει τρελούς. Κάτι τόλμησαν να πουν και οι πρώτοι ανθρωπιστές αλλά ποιος τους θυμάται τώρα πια; Το είπε κι ο Σεφέρης, δεν ξέρω αν τον πρόσεξε κανείς. Ήταν κατά γενική ομολογία απαισιόδοξος ποιητής.

Υπάρχει κάτι παραπάνω στην ζωή ! Κι αυτό το λένε ξεπερασμα του πόνου. Είναι αντίθετο σε κάθε σύγχρονη ιδελογία και απαιτεί ακλόνητη πίστη στην ζωή. Αλλά είναι βιωμένη πραγματικότητα.

Ο καθένας αξίζει αυτό για το οποίο προσπαθεί. (Εγώ)

Γιατί κύριε, δεν αξίζεις ούτε το πιο μικρό πραγματάκι αν δεν ανασκουμπωθείς και δεν παλέψεις για αυτό !

(Εφόσον υπάρχει προηγούμενο στα πρακτικά δικαιούμαι και εγώ να βάλω μία δική μου ρήση.)

Τώρα, οι μισοί που ξέρω απουσιάζουν και οι άλλοι μισοί φαντάζομαι θα έχουν ήδη απαντήσει. Επομένως βάζω κάπου εδώ μια τελεία. Όποιος θέλει μπορεί να το συνεχίσει

οικογενειακή θαλπωρή

2007-07-23T23:08:00.000+03:00

Φέτος ο Ιούλιος είναι αφιερωμένος στην οικογένεια !

Πέρα από το σεμινάριο "Πώς να γίνεται μία καλή νοικοκυρά" που περιλαμβάνει ανάμεσα στα άλλα τα μαθήματα "Καθάρισμα", με ιδιαίτερη έμφαση στο πλύσιμο των πιάτων, και το αγαπημένο μου "Στην κουζίνα ολοταχώς, με την Άννη και τη Φαίδρα" (για ενημέρωση του κοινού η Άννη είναι η μαμά και η Φαίδρα η γιαγιά) ο μήνας αυτός μας επιφυλάσσει και οικογενειακές εξορμήσεις !

Το Σάββατο το βράδυ αποφασίσαμε ο πατέρας, η μητέρα και η κόρη, να πάμε σε κάποιο, απροσδιόριστο, χωριό στο βουνό να φάμε. Μπήκαμε λοιπόν στο αυτοκίνητο, βάλαμε ωραία μουσική στο cd player και ξεκινήσαμε για το βουνό. Ο οδηγός, γνήσιος πατέρας της κόρης του, απολάμβανε τόσο τη βόλτα που ήταν έτοιμος να μας πάρει μέχρι και στην Πάφο. Εν τέλει όμως, καταλήξαμε σε μία ταβερνούλα δίπλα σε ένα μικρό φράγμα. Το βράδυ στο βουνό ήταν δροσερό, ο κόσμος λίγος, το φαγητό καλοψημένο, το κρασί δροσερότατο, η διάθεση άνοιξε και κάναμε μία ενδιαφέρουσα και εφ' όλης της ύλης συζήτησης. Βέβαια ρίξαμε όλο το φταίξιμο στο κρασί. Στο τέλος ξαναμπήκαμε στο αυτοκίνητο για να συνεχίσουμε το cd από εκεί που το είχαμε αφήσει και επιστρέψαμε στα κρεβατάκια μας. Όσο να 'ναι το κρασί μας έφερε και τη διάθεση να ονειρευτούμε !!

Μπορεί να μην ήταν κάτι το συναρπαστικό το Σαββατόβραδο αυτό αλλά ήταν ιδιαίτερα όμορφο !!

33 χρόνια μετά ...

2007-07-20T11:16:00.000+03:00

ΤΟΥ ΒΑΓΟΡΗ

Εννιά τζιαι δέκα τζι' εκατόν

τζιαί σίλιοι πεντακόσιοι

τ' άρματα εζωστήκασιν

στον πόλεμον τζιαί πάσιν.

Ο πκιό μιτσής τριών γρονών

χαζίριν τζιαί παρπάταν

τζι' ο μιάλος ήτουν εκατόν

τζι' έδειγνεν τους την στράταν.

Ητουν ο γρόνος δίσεχτος

μήνας Δευτερογιούνης

τη στράταν που πηαίννασιν

λαμπρόν την πκιάνει μιάλον.

Ο πρώτος ο μιτσότερος

ελούθην του κλαμάτου

πον είσιεν μάνα να το δει

μήτε δικόν κοντά του.

Τζι' έτσι σαν ήτουν το λαμπρόν

τζι' ούλλα κατάπιννεν τα

τζι' ο φόος ήτουν δακρυκόν

τζιαί τ' άρματα κρουσμένα

Ομπρός τους συνομπλάστηκεν

πέρκαλλος τζείν' την ώραν

τζι "ώρα καλή" εφώναξεν

λαλούν με Ευαγόραν.

Τζι' επολοήθην ο παππούς

στα εκατόν του γρόνια

τζιαί άνοιξεν το στόμαν του

τζιαί λέει τζιαί λαλεί του

"Ωρα καλή του Βαγορή

που 'ρτες που την αγχόνην

είμαστεν αγνοούμενοι

που πάππον ως αγγόνιν".

Πάππος, μωρόν τζιαί πέρκαλλος

τα μμάθκια εσηκώσαν

καρτζιλατούν τον Πλάστην μας

πκιάννουν ευτζιήν τζιαί στράταν.

Τζι εφκήκαν μιάν ανηφορκάν

τζιαί στην Τζιερύνειαν πάσιν

τζι' η νύχτα που 'ταν βαρετή

έφεξεν στο Καρπάσιν.

15 Ιουλίου 2007

2007-07-15T15:31:00.000+03:00

Σαν σήμερα, 15 Ιουλίου 1974, η ένοπλη ομάδα, γνωστή με το όνομα ΕΟΚΑ Β, επιτίθονταν στο προεδρικό μέγαρο εναντίον του προέδρου Μακαρίου. Το πραξικόπημα που έφερε την εισβολή. Η εισβολή που έφερε την κατοχή, το ξεριζωμό, τους πρόσφυγες ... ...

Κι ίσως εγώ να μην έχω ζήσει τίποτα από όλα αυτά αλλά έχω μάτια και βλέπω, έχω νου και κρίνω το σήμερα.

Τις προάλλες μιλούσαμε με τη μητέρα μου και τον αδελφό μου για τα κατεχόμενα και το "άνοιγμα της πράσινη γραμμής" που επιτρέπει σε ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους να επισκέπτονται τα σπίτια και τους τόπους τους (γιατί ναι, πολλοί είναι και οι τουρκοκύπριοι πρόσφυγες). Το θέμα της συζήτησης αφορούσε στο κατά πόσο "πρέπει" να περνάμε στην άλλη πλευρά. Μιλούσαμε για την άθλια κατάσταση που επικρατεί στα κατεχόμενα, για όλους όσους τα επισκέπτονται, εννοούσαμε και τη δική μας θλίψη όταν είδαμε το χωριό του πατέρα μου. Μιλούσαμε επίσης και για όλους αυτούς τους "πατριώτες" που βροντοφώναξαν το "ΟΧΙ" στο δημοψήφισμα συμπληρώνοντας "εγώ με τους βρωμότουρκους δεν ζω" αλλά και "αν μου έδιναν τώρα αυτή τη στιγμή τα χρήματα της αποζημίωσης και όχι μετά από 10 χρόνια, να ξεχρεώσω τα δάνεια μου, θα έλεγα ΝΑΙ". Για τους άλλους "πατριώτες" που επισκέπτονται συχνά πυκνά τα καζίνα της Κερύνιας χαλώντας τα λεφτά τους και επιστρέφουν γεμάτοι με προϊόντα αγορασμένα φτηνά από τα κατεχόμενα.

Δεν είμαι εναντίον όσων επισκέπτοντα στα κατεχόμενα. Αν με ρωτήσεις θα σου πω πως επιβάλλεται, ιδίως σε άτομα της ηλικίας μου που δεν έχουμε ζήσει αυτούς τους τόπους, να τους επισκεφτούμε. Γιατί εκεί είναι ένα μέρος της αρχαίας και σύγχρονης ιστορίας μας, των θρύλων μας, της έμπνευσης των ποιητών και των ζωγράφων μας, των ατελείωτων αγώνων μας για ελευθερία. Αλλά είναι επίσης ένα μέρος από την κατάντια μας, την προδοσία μας, την αδιαφορία μας ! Αυτό είναι που οφείλουμε να θυμόμαστε περισσότερο από όλα αλλά, δυστυχώς, αυτό είναι που με τόση ευκολία ξεχνάμε...

όνειρα, όνειρα, φλόγες μακρινές μου ...

2007-07-12T13:54:00.000+03:00

.Πριν από καμιά ώρα και ενώ διάβαζα στο κρεβάτι με πήρε ο ύπνος, πράγμα σπάνιο καθότι από μικρό παιδί είχα πρόβλημα με τον ύπνο : δεν μπορώ να κοιμηθώ το μεσημέρι (κι αν καμιά φορά που είμαι πολύ κουρασμένη αποκοιμηθώ ξυπνάω και είμαι σαν το ζόμπι), το βράδυ έχω αυπνίες και το πρωί είναι αδύνατο να ξυπνήσω !

. Σήμερα λοιπόν με πήρε ο ύπνος. Και μάλιστα ένας ύπνος περίεργος. Έβλεπα αλλοπρόσαλλες και ασυνάρτητες εικόνες, τις οποίες ξέχασα δύο δευτερόλεπτα αφού ξύπνησα. Η μοναδική εικόνα που θυμάμαι από αυτό το βαθύ λήθαργο, είναι πως καθόμασταν σε ένα παγκάκι στη γειτονιά μου (η οποία είναι αδιέξοδος και δεν έχει παγκάκια) και έδειχνα ψηλά ένα μακρόστενο μεγάλο μπαλόνι με παράθυρα και από κάτω του δεμένο ένα μεγάλο τετράγωνο καλάθι ! Όσο έδειχνα το αερόστατο αυτό κατέβαινε κοντά μας και μίκραινε ...

. Άραγε τι να σήμαιναν όλες αυτές οι εικόνες; Να σήμαιναν κάτι; Η αλήθεια είναι όμως πως, όπως πάντα, τα πιο βαθιά όνειρα είναι και τα πιο λυτρωτικά !

2007-07-08T16:36:00.000+03:00

Λόγω σύνδεσης τις τελευταίες μέρες απουσίαζα από το Blog. Τώρα ήρθα στο πατρικό μου στην Κύπρο - μετά από τόσο καιρό ήθελα και εγώ να δω την οικογένεια μου - και έχω ξανά ADSL. Επομένως η επικοινωνία μας θα αποκατασταθεί ...

Εμπεδοκλής (2)

2007-06-27T15:33:00.000+03:00

. Σημαντικότατη είναι η περιγραφή του Εμπεδοκλή για τις λειτουργίες των αισθήσεων και της νόησης, οι οποίες ταυτίζονται. Κάθε αισθητήριο όργανο έχει πόρους (διαφορετικούς το καθένα) μέσα από τους οποίους περνούν οι απορροές των αντικειμένων που ταιριάζουν σε αυτούς. Αν κάποια απορροή είναι πιο μεγάλη από τον πόρο τότε δεν μπορεί να περάσει ενώ αν είναι πιο μικρή δεν τον αγγίζει. Έτσι τα χρώματα μπορούμε να τα αντιληφθούμε μόνο με την όραση, την οσμή μόνο με την όσφρηση κ.ο.κ. Παρομοίως μπορούμε να γνωρίσουμε και να κατανοήσουμε τα όμοια μας. Τα ανθρώπινα μέλη αποτελούνται, όπως είδαμε, από τις 4 ρίζες. Μπορούμε να γνωρίσουμε λοιπόν τα αντικείμενα που έχουν ως συστατικό τους την ίδια ρίζα. Και μάλιστα, εφόσον το αίμα, που βρίσκεται κυρίως γύρω από την καρδιά, συναποτελείται και από τις 4 ρίζες στον ίδο βαθμό, η καρδιά θεωρείται το κέντρο της σκέψης.
. Η νοηση και η εμπειρία του ανθρώπο είναι περιορισμένη. Αυτό φροντίζει να μας το ξεκαθαρίσει από την αρχή του "Περί Φύσεως". Υπάρχει όμως και ο ιερός Νους, που υπερβαίνει την ανθρώπινη γνώση, ο θεός. Ο Θεός αυτός δεν είναι ο ανθρωπόμορφος θεός του Ομήρου και του Ησιόδου. Είναι "Νους", 1 τέλειο σώμα που έχει κάποιες από τις φυσικές ιδιότητες της σφαίρας και για αυτό η νοητική του δύναμη είναι αρκετά μεγάλη.

. Στο άλλο του σύγγραμα, τους "Καθαρμούς", ο Εμπεδοκλής διατυπώνει τις μεταφυσικές του απόψεις, καθαρά επηρεασμένες από τα θρησκευτικά μυστήρια και τον Πυθαγορισμό. Μιλά σε πρώτο πρόσωπο κι αρχίζει με τη διατύπωση πως ο ίδιος δεν είναι θνητός αλλά θεός. Σύμφωνα με ένα αρχαίο νόμο των θεών, όπως μας εξηγεί, τιμωρήθηκε, όπως και άλλοι δάιμονες, για κάποιο έγκλημα να ντυθεί τη θνητή σάρκα και μέσα από μία σειρά συνεχών ενσαρκώσεων (για παράδειγμα λιοντάρι, φύλλο δάφνης κτλ) κατέληξε άνθρωπος. Μάλιστα ένας ανώτερος άνθρωπος με ικανότητες, ένας μάντης, ραψωδώς, γιατρός ή άρχοντας. Σημειωτεόν πως στη αρχαιότητα κυκλοφορούσαν πολλά ανέκδοτα για την έπαρση και τα θαύματα του Εμπεδοκλή. Μετά το τέλος των ενσαρκώσεων αυτών θα πάρει ξανά τη θεϊκή του μορφή.
. Σαν τιμωρημένος θεός αποτρέπει τους ανθρώπους από την κρεατοφαγεία και τις αιματηρές θυσίες και δίνει οδηγίες για τις καθαρτήριες τελετές που θα τους ξανακάνουν θεούς. Με αυτή την ιδέα - μεταφορά δηλώνει την άμεση συγγένεια του ανθρώπου με το θεό της Σφαίρας, το Νου, το σκέπτεσθαι και ενισχύει αυτό που υπαινισσόταν στο "Περι Φύσεως", πως η ζωή ξεπερνά τα στενά ανρθρώπινα όρια.

Εμπεδοκλής

2007-06-24T20:59:00.000+03:00

. Από τους προσωκρατικούς φιλοσόφους ο Εμπεδοκλής είναι αυτός για τον οποίο ο Αριστοτέλης είπε πως "είναι ο πρώτος που βρήκε τη ρητορική". Έζησε τον 5ο αιώνα π.Χ. (πιθανότατα μεταξύ 495 - 435π.Χ.) στον Ακράγαντα, μία από τις πλουσιότερες ελληνικές αποικίες στη Ν. Σικελία.
. Του αποδίδονταν τουλάχιστον δύο φιλοσοφικά έργα : "Περί Φύσεως" και "Καθαρμοί" * από τα οποια σώζονται αρκετά αποσπάσματα. Σ' αυτά είναι ολοφάνερη η επίδραση του Ξενοφάνη του Κολοφώνιου ( ο οποίος άσκησε κυρίως κριτική στην ανθρωπόμορφη παρουσίαση των θεών), της ιδέας της αέναης κίνησης και της παγκόσμιας σταθερότητας του Ηράκλειτου, του Πυθαγόρα, ιδρυτή μίας μεγάλης φιλοσοφικης σχολής στη Σικελία με κύριο δόγμα τη μετενσάρκωση της ψυχής. Επίσης γνώριζε αρκετά καλά την ορθολογική σκέψη του Ελεάτη Παρμενίδη, με την οποία εν μέρει συμφωνεί (με την ιδέα της ισομεγέθους σφαίρας, της ακινησίας και του εντελούς είναι) και εν μέρει διαφωνεί (με την άρνηση π.χ. των αισθήσεων, της γέννησης και φθοράς).

. Στο "Περί Φύσεως" εξηγεί λεπτομερειακά τη δημιουργία και δομή του κόσμου. Είναι ο πρώτος που αναφέρεται στις 4 "ρίζες" (στοιχεία) : φωτιά, αιθέρα**, γη και νερό. Οι ρίζες αυτές είναι ανεξάρτητες, ίσες και συνομήλικες και από την ανάμειξη τους δημιουργούνται τα πάντα χάρη στη δράση της "Φιλότητος" (Αγάπη, Αφροδίτη, φιλία) και του Νείκεος (φιλονικία). Μέσα από την αέναη εναλλαγή τα πολλά γίνονται ένα και από το Ένα δημιουργούνται τα πολλά και η όλη διαδικασία κάνει τα πράγματα να είναι κατ' ουσίαν αμετάβλητα αφού και η ίδια η διαδικασία είναι η αμετάβλητη. Στο σημείο αυτό ο Εμπεδοκλής επιτίθεται στη χρήση των όρων "γέννηση" και "θάνατος" για αυτό που ουσιαστικά είναι ανάμειξη και χωρισμός των ριζών (πώς είναι δυνατό να γεννηθεί κάτι που προϋπάρχει ή να καταστραφεί αυτό που θα συνεχίσει να υπάρχει) και υπαινίσσεται πως η ζωή υπερβαίνει τα στενά όρια γέννησης και θανάτου (Καθαρμοί).
. Οι τέσσερεις ρίζες, η Φιλότης και το Νείκος κυβερνούν διαδοχικά. Όταν κυβερνά το Νείκος μέσα από τη δίνη ξεχωρίζουν πρώτα ο αιθέρας και μετά με τη σειρά η φωτιά, η γη και το νερό. Έτσι δημιουργείται ο κόσμος. Στη συνέχεια επικρατεί σταδιακά, από το κέντρο της δίνης, η Φιλότης και εκτοπίζει το Νείκος. Στην κυριαρχία της τα στοιχεία αναμειγνύονται και "γεννιούνται", με τη μεγάλη συμβολή της τύχης, η φύση και ο άνθρωπος***. Για τον άνθρωπο συγκεκριμένα περιγράφει τέσσερεις διαδοχικές γεννήσεις : πρώτα γενιούνται ξεχωριστά μέλη, έπειτα γεννιούνται τερατόμορφα είδη με τυχαίες συνεννώσεις μελών και τρίτες οι ολοφυείς μορφές. Ο σημερινός άνθρωπος γεννιέται όχι με τη συνένωση των ριζών αλλά με το σεξουαλικό πόθο και τη γονιμοποίηση. Την ίδια περίοδο, της απόλυτης κυριαρχίας της Φιλότητος, τα πάντα ομονοούν, ο κόσμος είναι τέλειος και ίσος σε μέγεθος, έχοντας το σχήμα μιας Σφαίρας.

*Καθαρμοί ήταν θρησκευτικές τελετές που αποσκοπούσαν στον εξαγνισμό των πιστών.
** Για του αρχαίους υπήρχε ξεκάθαρος ο διαχωρισμός μεταξύ του ανώτερου καθαρού αέρα, του αιθέρα, και του αέρα που περιβάλλει τη γη και που σύμφωνα με τον Εμπεδοκλή προέρχεται από το νερό.
*** Παρατήρησε πως στη φύση φαινομενικά ανόμοια πράγματα έχουν ομόλογες ιδιότητες.

... ... συνεχίζεται

Απορία ...

2007-06-19T10:22:00.000+03:00

Τον τελευταίο καιρό αναρωτιέμαι όλο και πιο πολύ κατά πόσο οι νεοέλληνες είμαστε όντως απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, όπως περηφανευόμαστε, και μάλλον το συμπέρασμα μου είναι αρνητικό.

Κατά τη γνώμη μου το χαρακτηριστικό αυτό που έκανε τον αρχ. ελληνικό πολιτισμό τόσο μεγάλο ήταν η ικανότητα να δανείζονται. Δανείστηκαν το αλφάβητο από τους Φοίνικες, τα πρώτα τεχνολογικά επιτεύγματα, τα μαθηματικά, την αστρονομία και πολλά άλλα. Και μάλιστα δεν ντρέπονταν να το ομολογήσουν. Αλλά δε μιλάω επ' ουδενί για μία δουλική μίμηση των επιτευγμάτων των γύρω λαών, όπως κάνουμε σήμερα. Τα ανέπτυξαν, τα τελοιποίησαν, τα προσάρμοσαν στις δικές τους ανάγκες και προσέδωσαν σ' αυτά το δικό τους χαρακτήρα σε τέτοιο βαθμό ώστε το αποτέλεσμα να είναι αποκλειστικά δικό τους. Ούτε επαναπαύθηκαν ποτέ πως αυτό που έχουν (σε οποιοδήποτε τομέα) είναι ικανοποιητικό. Πάντα δούλευαν και προσπαθούσαν για το ακόμη καλύτερο. Βλέπετε κάποια ομοιότητα;

Οι αρχαίοι Έλληνες επίσης έδιναν τεράστεια σημασία στην πνευματική καλλιέργεια. Βέβαια, δε μιλούσε ο μέσος αρχαίος όπως ο Θουκιδίδης ούτε σκεφτόταν όπως ο Πλάτωνας. Ωστόσο ο μεγάλος αριθμός των σοφιστών που δίδασκαν εκτός των άλλων τη τέχνη του λόγου, τη ρητορική, οι πολλοί και αξιόλογοι συγγραφείς και ποιητές σε κάθε περίοδο της ιστορίας (ποιητές όπως ο Πίνδαρος, η Σαπφώ, ο Σόλων και άλλοι λυρικοί τους οποίους μπορεί εμείς σήμερα να τους αγνοούμε αλλά τότε τους εκτιμούσαν δεόντως), η μεγάλη απήχηση που είχαν οι αγώνες δράματος αλλά και τα μεγάλα αρχιτεκτονικά επιτεύγματα, τα διακοσμημένα αγγεία που ταξίδευαν σε όλο τον κόσμο, οι τοιχογραφίες, τα αγάλματα, τα κομψοτεχνήματα της μεταλλουργίας, όλα αυτά δηλώνουν πόση εκτίμηση έχαιρε η τέχνη. Την ίδια εκτίμηση έδειχναν και στον αθλητισμό, όταν για παράδειγμα σταματούσαν κάθε είδους εχθροπραξία την πρίοδο των ιερών αθλητικών οργανώσεων (εν αντιθέση με σήμερα που διακόπτεται ένας αγώνας λόγω βίαιων επεισοδίων).

Όσο περισσότερο το σκέφτομαι τόσες περισσότερες διαφορές μπορώ να βρω... Ίσως να γράψω σε επόμενο ποστ...

βροχή μου

2007-06-14T10:40:00.000+03:00

Χθες το βράδυ λοιπόν αποφάσισε ο καιρός πως έπρεπε να βρέξει. Κι όχι το σύνηθες ψιλόβροχο της Θεσσαλονίκης. Συχνοί κεραυνοί και δυνατές αστραπές. .. Μ' αρέσει όταν βρέχει. Και κυρίως όταν βρέχει δυνατά, καταρακτωδώς. Γιατί τότε μοιάζει η βροχή να είναι μία αρχαία τελετουργία καθαρισμού και εξαγνισμού. ..

Μα είναι δύσκολο ένα μπουρίνι μόνο του να καθαρίσει όλη αυτή τη βρωμιά της πόλης. Στο πατρικό μου, θυμάμαι, όταν βρέχει, μυρίζω το φρέσκο χώμα, το καφέ. Και βλέπω τα δέντρα της γειτονιάς πιο πράσινα και πιο καθαρά. Χθες μύριζα την σκόνη που κυλούσε μαζί με τις χοντρές σταγόνες. Έβλεπα το νερό να πέφτει με ορμή στα μπαλκόνια και στις τέντες χωρίς να μπορεί να τα καθαρίσει. Ούτε στο ελάχιστο όλη αυτή η βρωμιά, αυτή η σκόνη, η ακινησία χρόνων δε θα μπορούσε να ξεπλυθεί και να δώσει τη θέση της σε κάτι καινούριο, καθαρό και όμορφο. Φανταζόμουν όλους αυτούς που η μπόρα τους πετύχαινε στο δρόμο και έτρεχαν να προστατευτούν από αυτήν. Ούτε αυτούς δε μπορούσε να τους καθαρίσει η βροχή. Όσο κι αν τους χτυπούσε, όσο κι αν βρέχονταν από την κορυφή μέχρι τα νύχια το μόνο που θα κατάφερνε είναι να κλείσουν ακόμα περισσότερο τα παράθυρα της ψυχής τους και δε θα μπορούσαν ούτε αυτή τη φορά να απολαύσουν κάτι τόσο απλό και αναζωογονιτικό όσο η καλοκαιρινή μπόρα.

Κι ο θεός της βροχής θα συνεχίζει να βρέχει...

κόκκινη κλωστή δεμένη

2007-06-08T14:51:00.000+03:00

...

. Είχαν γνωριστεί όταν ο αναβάτης του ήταν μικρός. Ένα αγόρι γεμάτο θυμό και οργή που δούλευε ακόμη στο σταύλο του πατέρα του. Εκείνη την ημέρα τέσσερεις άνδρες οδηγούσαν το περήφανο άτι δένοντας το γερά με σχοινιά και χωρίς βέβαια κανείς τους να προσπαθεί καν να το ιππεύσει. Τόσο άγριο και βάρβαρο τους φαινόταν. Σ' αυτούς του απλοϊκούς, άξεστους χωριάτες δεν άξιζε παρά να καβαλικεύουν τα μουλάρια τους και να πηγαίνουν βρίζοντας στο πανηγύρι του επόμενου χωριού. Το αγόρι όμως δεν ήταν σαν κι αυτούς. Καθόταν κάπου απόμακρα και κοιτούσε με θαυμασμό το μαύρο άλογο που κτυπούσε τους δεσμώτες τους. Μέχρι που κάποια στιγμή οι ματιές τους συναντήθηκαν.
. Το άλογο έλεγξε με το βλέμμα του το παιδί και είδε, πίσω από τη νεανική του οργή, το μελλοντικό του αναβάτη. Μα και το αγόρι ένιωσε πως εκείνη τη στιγμή βρήκε έναν ικανό αντίπαλο και φίλο. Το ίδιο βράδυ το επισκέφτηκε στο σταύλο. Ήταν αργά και όλοι ρογχάλιζαν δυνατά, κουρασμένοι από τις εργασίες της ημέρας. Κανένας δεν τους ένιωσε να φεύγουν, τρέχοντας γρήγορα στα χωράφια, αδιαφορώντας για τα σπαρτά που ποδοπατούσαν, για αυτούς που άφηναν πίσω και για αυτούς που θα συναντούσαν.
. Για πολλά χρόνια οι δυο τους ταξίδευαν συνεχώς. Τον πρώτο καιρό έκαναν μεγάλες στάσεις στα χωριά και στις πόλεις και το άλογο έβλεπε υπομονετικά το αγόρι να προκαλεί με τις γροθιές του τους συνομίληκούς του. Παιδί ήταν ακόμα, γρήγορα θα μεγάλωνε. Στη συνέχεια, κι όσο το παιδί γινόταν έφηβος, προσπερνούσαν τα σπίτια των ανθρώπων των χωριών και προτιμούσαν τις ερημιές και τα δάση όπου ο νέος μάθαινε την τέχνη του σπαθιού. Το πρώτο του σπαθί ήταν ένα ξύλινο ομοίωμα που έφτιαξε ο ίδιος από το ξύλο μιας καρυδιάς. Και τώρα ο αναβάτης ήταν ολόκληρος άντρας. Ντυμένος στα μαύρα και έχοντας ζωσμένο πάντα πάνω του το σπαθί του, ένα ασημένιο κοφτερό σπαθί με περίτεχνη λαβή.
. Ταξίδευαν συνεχώς. Ελάχιστοι είναι όσοι τους είδαν και τους μίλησαν. Δεν σταματούσαν ούτε στα μεγάλα κάστρα για να ταχθούν στις υπηρεσίες των αρχόντων, στα χωριά που καίγονται για να τα βοηθήσουν, στους αγώνες των ιπποτών για να κερδίσουν βραβεία. Περιγελούσαν όσους ξοδεύαν τη δύναμη τους σε όλα αυτά. Έψαχναν πραγματικούς αντιπάλους. Αυτούς με τους οποίους θα μπορούσαν να αναμετρηθούν επί ίσοις όροις όχι απαραίτητα για να κερδίσουν αλλά για να γίνουν πιο δυνατοί. Πολλές τέτοιες μάχες έχουν δώσει μέχρι σήμερα που τις έχει σώσει ο θρύλος και πολλές ακόμη έχουν σκοπό να δώσουν. Για αυτό και κάθε δειλινό τρέχουν μες στις σκιές και κανείς δεν μπορεί να τους σταματήσει αν δεν το θελήσουν οι ίδιοι...

κόκκινη κλωστή δεμένη

2007-06-06T14:14:00.000+03:00

"Η καλύτερη ιστορία δεν έχει γραφτεί ακόμη... τη σιγοψιθυρίζουν όμως μεταξύ τους εδώ και χρόνια όσοι αγαπούν τις περιπέτειες. Πρόκειται για ένα νέο που καλπάζει με το άλογο του ..."
. "Να τα μας ! Όλες οι γυναίκες οι ίδιες είστε. Όλο με τους ιππότες σας και τους πρίγκιπες σας πάνω στα άσπρα άλογα που πάνε να σώσουν τις πριγκιποπούλες τους. Αμάν πια με αυτές τις ρομαντικές αηδίες..."
. "Και ποιος μίλησε για ιππότες και άσπρα άλογα;" τον έκοψε απότομα κατακεραυνώνοντας τον. Γύρισε στην υπόλοιπη παρέα και άρχισε την ιστορία της ...

. "Το άλογο αυτό ήταν μαύρο. Μαύρο, δυνατό άτι. Σαν μια από αυτές τις νύχτες χωρίς φεγγάρι με μόνο μερικά άστρα ψηλά να γυαλίζουν. Μα ακόμη και μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι θα μπορούσες να το δεις να καλπάζει. Ο ιδρώτας να γυαλίζει στο δέρμα του όπως κάποιο μακρινό φως αστράφτει στην επιφάνεια του μαύρου μαργαριταριού. Τα μάτια του να αστράφτουν σαν κεραυνός : για τους φίλους κοιτούσαν μακριά στο χώρο και στο χρόνο, των εχθρών όμως τρυπούσαν την καρδιά. Η χαίτη του είχε το κόκκινο χρώμα της φωτιάς, κι έτσι όπως κυμάτιζε στον αέρα έβλεπες τις φλόγες να χορεύουν στο μαύρο ουρανό. Η ανάσα του ήταν βαριά, ικανή να τσακίσει το ηθικό ενός γενναίου πολεμιστή.
. "Αυτό δεν ήταν το άλογο ενός βασιλιά, ούτε ενός μάγου. Δεν ήταν το άλογο για κανένα ιππότη που θα το οδηγούσε σε ανούσιες κονταρομαχίες ή σε μάχες δήθεν για το θεό και το δίκαιο. Δεν ήταν το άλογο ξωτικού που όλο σφυρίζει ιστορίες και ξέρει να μιλάει με τα αρχαία δέντρα. Ούτε το έζεψε ποτέ κάποιος δαίμονας που έχει την κατασροφή στο βλέμμα του.
. "Αυτό ήταν το άλογο ενός μαύρου ξωτικού. Ξωτικού των βουνών και των μαχών. Περήφανο, ευγενές, δυνατό, γρήγορο, άφοβο. Αριστοκρατικό άλογο ! Μοναδικό. Δεν πλησίαζε ποτέ τα υπόλοιπα, ήταν πολύ κατώτερα του. Όπως δεν καταδεχόταν τους ανθρώπους. Δεν ανέχτηκε ποτέ κανένα τους στην πλάτη του. Εκτός ...

. "Ο αναβάτης του τούτος ήταν άνθρωπος. Άνθρωπος! Ένας άντρας απλός, συνηθισμένος, χωρίς ρούχα βασιλικά, μεταξωτά και γυαλιστερά ή βαριές πανοπλίες, διακοσμημένες με διαμάντια. Ο γιος ενός απλού σταυλάρχη. Νεαρός ακόμη, με λίγα χρόνια στην πλάτη του. Αλλά οι δυο τους, αναβάτης και άλογο, είχαν ένα μεγάλο δεσμό εδώ και τόσα χρόνια. Και κανείς δε θα μπορούσε να πει πως δεν ήταν ταιριαστό ζευγάρι.

... ... (συνεχίζεται)

Άργησα

2007-06-04T23:41:00.000+03:00

. Άργησα να γράψω στο μπλογκ. Η προηγούμενη εβδομάδα ήταν αποκλειστικά αφιερωμένη στο διάβασμα. Χθες εξετάστηκα γραπτά στα ιταλικά και αύριο προφορικά. Επιτέλους πάει κι αυτός ο μπελάς. Τώρα έχουμε ΠΟΛΥΥΥΥΥ καθάρισμα στο σπίτι (κάθε μέρα κι ένα δωμάτιο !) και ΠΟΛΥΥΥΥΥ τρέξιμο για να μοιράζω βιογραφικά σε φροντιστήρια και σχολεία. Και μετά διάβασμα πάλι για το μεταπτυχιακό. Πάντως ούτε όταν σπούδαζα δεν διάβαζα τόσο πολύ...

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

2007-06-01T11:17:00.000+03:00

Τίτλος post / e-mail:

"ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ"

(προτεινόμενα banners)

Κείμενο:

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

http://fakellaki.blogspot.com/ - το blog της Αμαλίας
http://giatinamalia-blog.blogspot.com/ - το blog προς τιμή της Αμαλίας
http://listofemails-giatinamalia.blogspot.com/ - στείλτε το πιο πάνω κείμενο σε υπουργούς, βουλευτές και πολιτικά ενεργά άτομα. Επίσεις στα ΜΜΕ

μεσημέρι

2007-05-30T15:21:00.000+03:00

Σήμερα ήθελα να γράψω μία ιστοριούλα. Είχα πολύ όρεξη. Αλλά μετά από κάτι δουλειές που είχα στο κέντρο και την ποδηλατάδα της επιστροφής κάτω από το μεσημεριάτικο ήλιο δεν έχω μυαλό, μόνο ένα πονοκέφαλο. Σας αφήνω με μια ωραία φωτογραφία κι όποιος θέλει φτιάχνει από αυτήν τη δική του ιστορία !

φιλοσοφικοί στοχασμοί ...

2007-05-25T13:16:00.000+03:00

. Σε ένα βιβλιο για τους προσωκρατικούς φιλοσόφους που διαβάζω βρήκα κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον, το οποίο νομίζω ότι θα διαλύσει και την παραμικρή αμφιβολία σας σχετικά με το πώς δημιουργήθηκε ο άνθρωπος. Σύμφωνα λοιπόν με τους αρχαίους (ελληνιστικούς) φιλολόγους φαίνεται πως:

"Ο Αναξίμανδρος από τη Μίλητο θεωρούσε ότι από το ζεστό νερό και τη ζεστή γη βγήκαν ψάρια ή πλάσματα που έμοιαζαν πολύ με ψάρια. Μέσα σ' αυτά μεγάλωσε ο άνθρωπος, με τη μορφή εμβρύων που έμειναν έγκλειστα ως την εφηβεία. Τότε επιτέλους αυτά τα ιχθυόμορφα πλάσματα άνοιξαν και από μέσα τους βγήκαν άνδρες και γυναίκες που ήταν πια σε θέση να τρέφονται μόνοι τους." (Κηνσωρίνος "de die natura" 4:7)

. Πρέπει να σημειώσω τρία πράγματα σχετικά με τον Αναξίμανδρο :

1. Στο σύνολό τους τους προσωκρατικούς φιλοσόφους δεν απασχολούσαν τα ηθικά ζητήματα του τύπου "τι είναι ευτυχία", "πώς επιτυγχάνεται", "ποιος ο ενδεδειγμένος τρόπος ζωής", "τι είναι η γνώση, η δικαιοσύνη, η ελευθερία κτλ". Τα ερωτήματα αυτά πρωτοπαρουσιάστηκαν με τους σοφιστές και το Σωκράτη. Όπως μαρτυρεί και ο πιο δόκιμος όρος "φυσικοί φιλόσοφοι" ενδιαφέρονταν για τη δημιουργία του κόσμου, την κοσμογονία, και τη λειτουργία του. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν γνωστοί και για τις επιστημονικές τους δραστηριότητες.

2. Ο Αναξίμανδρος έζησε πιθανόν τον 6ο αιώνα. Ήταν, μετά το Θαλή το Μιλήσιο, ο αρχαιότερος φιλόσοφος στον ελληνικό χώρο. Η σκέψη του δεν είναι αυστηρώς φιλοσοφική ούτε επιστημονική, όπως τουλάχιστον θα την καθορίζαμε σήμερα. Ο Αναξίμανδρος και οι σύγχρονοι του πρώτοι προσπάθησαν να εξηγήσουν ότι μέχρι τώρα πραγματεύονταν οι μύθοι με ένα πιο ορθολογικό και εμπειρικό τρόπο σκέψης, χωρίς αυτό να σημαίνει πως ήταν απόλυτα αποδεσμευμένοι από τη μυθολογική παράδοση.

3. Από τα γραφόμενα του Αναξίμανδρου, όπως και τον περισσότερων φυσικών, δεν έχουμε τίποτα. Όλη μας η γνώση για αυτούς είναι έμμεση, από αναφορές στους μετέπειτα συγγραφείς, στα βιβλία του Αριστοτέλη και των μαθητών του και σε επιτομές της ελληνιστικής εποχής των αρχαίων φιλοσόφων. Και δεν είναι καθόλου σπάνιες οι παρανοήσεις και οι συγχύσεις. Μία τέτοια έμμεση αναφορά είναι και το παραπάνω μεταφρασμένο παράθεμα.

βήματα προς τα εμπρός !!

2007-05-23T10:02:00.000+03:00

Μιλώντας τις προάλλες ο Γιωργάκης στο συνέδριο του Πασόκ, ανάμεσα στα σαρδάμ, έθιγε τα πολιτικά λάθη της κυβέρνησης και τις άσχημες ομολογουμένως συνθήκες στις οποίες ζούμε. Αυτές τις συνθήκες υπογραμμίζουν λίγο πολύ όλοι οι πολιτικοί ανεξαρτήτως κόμματος, όταν και όποτε φυσικά τους το επιβάλλουν οι πολιτικές σκοπιμότητες.

Τα δελτία ειδήσεων δε σταματούν να μεταδίδουν εικόνες και ήχους ανθρώπων στην Ελλάδα,αλλα και στον υπόλοιπο κόσμο, που ζουν σε άθλιες συνθήκες, λιμοκτονούν, ταλαιπωρούνται, κλαίνε, βασανίζονται, ζητούν βοήθεια.

Αυξάνονται συνεχώς οι εκπομπές στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο που σατιρίζουν την πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα. Από τα ευτράπελα της σημερινής ζωής μέχρι και τα σκατά στα οποία πρέπει να βουτήξουμε "για να επιβιωσουμε".

Όλες οι ανθρωπιστικές οργανώσεις επιστούν την προσοχή μας στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν άτομα ή ομάδες σε πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο με συνεχείς δράσεις, ενημερώσεις, δελτία τύπου κτλ.

Όλο και πιο πολλές ταινίες (όπως το Half Nelson που είδαμε το προηγούμενο Σάββατο με τον άγγελο στο πλανήτη της Κοτσιλιάς) μιλούν άμεσα και με ευαισθησία για τις ανικανοποίητες ανάγκες μας, τις ελπίδες, τις απογοητεύσεις, τις λάθος επιλογές, τις αδυναμίες μας αλλά και το φαύλο κύκλο στο οποίο είμαστε μπλεγμένοι, για τη "μηχανή που μας καταπιέζει" (όπως αναφέρθηκε κάπου στην ταινεία) και της οποίας μέρος είμαστε και εμείς.

Αλλά και εμείς οι ίδιοις πολλά από αυτά τα προβλήματα τα έχουμε συνειδητοποιήσει εδώ και καιρό, από τότε που βουτήξαμε στα σκατά...

Δεν λέω, είναι θετικό το γεγονός ότι τόσες ετερόκλητες πηγές θίγουν τόσο άμεσα τα σύγχρονα προβλήματα. Αν δεν παραδεχτείς ότι το στομάχι σου πονάει δε θα πας στο γιατρό για να σου συστήσει την πρέπουσα θεραπεία. Αλλά εγώ προσωπικά περιμένω να ακούσω και κάποιες προτάσεις. Περιμένω από όλους, είτε ως άτομα μεμονωμένα είτε ως ομάδες, να παρουσιάσουν κάποιο σχέδιο, μία δράση, μία διέξοδο. Γιατί το να παραδέχεσαι μια κατάσταση αλλά να μην κάνεις τίποτα για να βγεις από αυτό μου φαίνεται πολύ χειρότερο. Αν δεν κοιτάξεις μπροστά, για να δεις μία καινούρια, καλύτερη ζωή, πως περιμένεις να ξεκολλήσεις από αυτήν εδώ;

Come with me on a journey beneath the skin ....

2007-05-19T21:22:00.000+03:00

Εδώ και μέρες μου έχει κολλήσει το εξής τραγούδι των Waterboys και προσπαθούσα να το ανεβάσω στο μπλογκ μου. Επιτέλους τα κατάφερα, αν και όχι στην εκτέλεση που θα ήθελα !!

Put your face in my window
Breathe a night full of treasures
The wind is delicious
Sweet and wild with the promise of pleasure
The stars are alive
And nights like these
Were born to be
Sanctified by you and me
Lovers, thieves, fools and pretenders
And all we gotta do is surrender

ερωτηματολόγιο

2007-05-16T13:10:00.000+03:00

Ήρθε μάλλον και η σειρά μου να απαντήσω στο ερωτηματολόγιο του Προυστ, μετά από πρόσκληση του Αθεόφοβου.

Η απόλυτη ευτυχία είναι όταν βρίσκομαι μαζί με τους ανθρώπους που αγαπώ, την οικογένεια και το φίλο μου.

Το πρωί με κάνει να σηκώνομαι το ξυπνητήρι. Χωρίς αυτό δεν υπάρχει περίπτωση να ξυπνήσω. Η σχέση μου με τον ύπνο είναι σχέση αγάπης - μισούς : όταν θέλω να κοιμηθώ έχω αϋπνίες και όταν θέλω να ξυπνήσω δεν μπορώ !

Δε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ξέσπασα σε γέλια, ίσως στις γιορτές των Χριστουγέννων όταν και λόγω υπερέντασης κυρίως είχαν εξελιχθεί τραγικοκωμικά περιστατικά στο μαγαζί. Ωστόσο γελάω και χαμογελάω με κάθε ευκαιρεία, πράγμα που νομίζω αντισταθμίζει το προηγούμενο.

Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα μου είναι και πάλι το γεγονός ότι χαμογελάω συνεχώς, τουλάχιστον αυτή είναι η πρώτη εντύπωση που έχουν οι άλλοι για μένα. Εξίσου σημαντικό είναι και το γινάτι μου.

Το βασικό μου ελλάττωμα είναι η υπερβολή.

Μεγαλύτερη επιείκεια δείχνω στα λάθη που κάνουν οι άνθρωποι παρασυρόμενοι από τα πάθη και τα συναισθήματα τους, αρκεί αυτά να μην επαναλαμβάνονται για δεύτερη φορά.

Δεν ταυτίζομαι με κάποια ιστορική προσωπικότητα. Μ' αρέσει να νιώθω μία προσωπικότητα ανεξάρτητη και μοναδική. Πείτε με εγωίστρια...

Ήρωες μου σήμερα είναι η μητέρα μου και η γιαγιά μου (από την πλευρά του πατέρα μου), οι πιο δυνατοί άνθρωποι που έχω γνωρίσει ποτέ μου.

Το αγάπημενο μου ταξίδι είναι στα συναισθήματα μου ή όπως λένε και οι waterboy "in a journey beneath the skin". Κατά τ' άλλα ταξίδι να' ναι και ό,τι νά 'ναι, ακόμα και μια βόλτα 10 λεπτών.

Ο αγαπημένος μου συγγραφέας είναι ο Ουμπέρτο Έκο και ποιητής ο Γιώργος Σεφέρης.

Από τις αρετές ενός άντρα προτιμώ τη λιγότερο σπάνια, το να είναι πραγματικοί άντρες. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Σε μια γυναίκα πάλι εξαίρω την ακόμη πιο σπάνια αρετή της ανωτερότητας, το αντίθετο της κατινιάς.

Ο αγαπημένος μου συνθέτης είναι ασυζητητή ο Μάνος Χατζιδάκης. Η μουσική πρέπει να είναι μελωδική και συναισθηματική (ακόμα και η σκληρή μουσική).

Κάνοντας ντους δε συνηθίσω να σφυρίζω κανένα τραγούδι αφενός γιατί δεν ξέρω να σφυρίζω.

Το βιβλίο που με σημάδεψε είναι ο "Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά". Ήμουν ακόμη μαθήτρια της τρίτης γυμνασίου και μάθαινα πως να αγαπώ την ζωή, να είμαι πιο ανοικτή με τους ανθρώπους, να μην τους κατηγοριοποιώ, να κάνω λάθη και παρατυπίες, να επαναστατώ κτλ κτλ. Εν ολίγοις ο Ζορμπάς, ο οποίος πάντα μου θύμιζε τον παππού μου, υπήρξε ένας καλός δάσκαλος.

Η ταινία που με σημάδεψε ήταν οπωσδήποτε το "The Wall" των Pink FLoyd όχι τόσο για τα τραγούδια ή τις εικόνες της όσο για το τέλος της !

Ο αγαπημένος μου ζωγράφος είναι ο Botticceli.

Τα αγαπημένα μου χρώματα είναι το κόκκινο και το πορτοκαλί. Έντονα, ζωντανά χρώματα.

Θεωρώ ως μεγαλύτερη μου επιτυχία το γεγονός ότι εξακολουθώ να χαμογελάω και νιώθω πλήρης.

Το αγαπημένο μου ποτό είναι η σπιτικιά λεμονάδα που φτιάχνουν η γιαγιά μου και η μαμά μου. Όποιος δεν την έχει δοκιμάσει χάνει.

Περισσότερο μετανιώνω για τις φορές που δεν έκλεισα κατάμουτρα την πόρτα σε δύο πρώην μου. Αλλά ας είναι. Από τα λάθη μας μαθαίνουμε.

Περισσότερο απ' όλα απεχθάνομαι τα ψέματα, τη μιζέρια και τη στασιμότητα.

Όταν δεν γράφω (πράγμα που κάνω πολύ συχνά, μ' αρέσει η αίσθηση του να γράφω, ακόμη και να κρατάω σημειώσεις για ασήμαντα γεγονότα) η αγαπημένη μου ασχολία είναι να διαβάζω. Αλλά και τα δύο θα τα θυσιάσω για να περάσω λίγα λεπτά με τους αγαπημένους μου.

Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι ότι όσο μεγαλώνω και μπαίνω στο λούκι της δουλειάς και της ρουτίνας θα πάψω να νιώθω ελεύθερη.

Επιλέγω να πω ψέματα όταν θέλω να κάνω κοπάνα στη δουλειά.

Το μότο μου είναι "ή όλα ή τίποτα".

Θα επιθυμούσα να πεθάνω κάνοντας σεξ. Εννοείται !!!

Δεν πιστεύω σε κανένα θεό επομένως δεν νομίζω να τον συναντούσα ποτέ για να του πω κάτι.

Αυτό τον καιρό βρίσκομαι στην καλύτερη πνευματική κατάσταση. Ακόμα και στις δυσκολίες νιώθω δυνατή, ικανοποιημένη με την ζωή μου και έτοιμη για καινούριες μάχες. Μάλλον είμαι ερωτευμένη !

Τελικά πολλές ήταν οι ερωτήσεις. Και τώρα επιστροφή στα κανονικά ποστ.

Άσχετο : ξέρεις κανείς κάποια καλή ιστοσελίδα από την οποία να μπορώ να ανεβάζω μουσική στο μπλογκ μου; Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Δουλεύοντας για τον Σκρουτζ Μακ Ντακ

2007-05-12T18:44:00.000+03:00

. Αυτές τις μέρες νιώθω σαν να δουλεύω για τον Σκρουτζ Μακ Ντακ αυτοπροσώπως. Δεν είναι τόσο τα φτηνά προϊόντα σε παλιές, σκονισμένες συσκευασίες ούτε οι απαιτήσεις του αφεντικού να μην κάθεσαι ούτε ένα λεπτό, να κυνηγάς τους πελάτες. Λίγο πολύ όλα αυτά τα έχω συνηθίσει τους τελευταίους 8 μήνες. Αλλά το να επιμένει κανείς να πουλήσει καλσόν το καλοκαίρι ;!!
. Μοιάζει με το να πουλάει σόμπες στη σαχάρα, αλάτι στην Αίγυπτο, αδιάβροχα στο Άντεν και να νοικιάζει αέρα κουπανιστό για τους ανεμόμυλους στη Χάγη !!

(η εικόνα είναι φυσικά φωτογραφία από το "Ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ" του Ντον Ρόσα)

το πρώτο μου όχημα ...

2007-05-07T21:23:00.000+03:00

Επιτέλους ! Έχω το δικό μου ποδήλατο. Δεν είναι πολύ ωραίο;
Το αγοράσαμε την προηγούμενη εβδομάδα. Και τώρα τα πρωινά πηγαίνω στη δουλειά ποδηλατώντας και τις ηλιόλουστες Κυριακές, που και εγώ και ο φίλος μου έχουμε κενό, βολτάρουμε στην παραλία. Εξαιρετικά !

μαγιάτικο μαγεία ...

2007-05-06T12:30:00.000+03:00

Μου φάνηκε πως, μια τόσο ωραία ηλιόλουστη μέρα του Μάη, από το μπλογκ μου έλειπαν τα χρώματα. Έτσι είπα να το ζωντανέψω λιγάκι.

Σαν διαφήμιση του Johnny Walker

2007-05-05T18:21:00.000+03:00

. Πλησιάζει το τέλος μίας πολύ κουραστικής εβδομάδας. Πέρα από την κούραση της δουλειάς, σωματική αλλά κυρίως πνευματική (έχω σιχαθεί πολλά πράγματα στο μαγαζί που δουλεύω και απλά μετράω τις μέρες που θα φύγω από εκεί μέσα), το άγχος του ανύπαρκτου χρόνου, την πληθώρα των "θέλω να κάνω", τα συμπιεσμένα προγράμματα αυτή την εβδομάδα προστέθηκαν η εκδήλωση - ομιλία της Διεθνούς Αμνηστία την προηγούμενη πέμπτη (βλ προηγούμενο ποστ) στην οποία έπρεπε να πω κάποια πράγματα για την οργάνωση και οι εξετάσεις ιταλικών τώρα το σαββατοκυρίακο. Από την άλλη τη Δευτέρα αγόρασα ένα πανέμορφο ποδήλατο (βλ ποστ των επόμενων ημερών) το οποίο με ταξιδεύει μέχρι τη δουλειά και πίσω. Βέβαια όση χαλάρωση και πνευματική ξεκούραση μου προσφέρει η πρωινή βόλτα στην παραλία όταν επιστρέφω σπίτι είμαι "λίγο" πτώμα !

. Έτσι σήμερα μετά τη δουλειά (γιατί βέβαια μετά την εξέταση έπρεπε να πάω και στη δουλειά) επισκέφτηκα για λίγο ένα από τα αγαπημένα μου σημεία στην πόλη, τη Ζώγια στα λουλουδάδικα. Τι υπέροχος χώρος ! Πόσο με χαλαρώνει ! Τσάι, βιβλίο και συμπάθεια. Μιλώντας λοιπόν μέσω μηνυμάτων με ένα φίλο που έχει τα ίδια και χειρότερα προγάμματα με μένα ένιωσα σαν πρωταγωνίστρια διαφήμισης του Johnny Walker : "Keep walking ...".
. Και σκεφτόμουνα πως δεν είμαι η μόνη. Πως όλοι μας καταφέρνουμε, με στρατηγικούς σχεδιασμούς, απέλπιδες εφορμήσεις και δραματικές εξόδους από πολιορκίες, να αναδεικνυόμαστε οι Ήρωες της ημέρας !

(όποιος έχει το mail του κ. Walker μπορεί να του προτείνει το θέμα τη καινούριας του διαφήμισης ...)

ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

2007-05-01T11:09:00.000+03:00

Η Διεθνής Αμνηστεία σας προσκαλεί στην εκδήλωση με θέμα "Ανθρώπινα Δικαιώματα και Ίντερνετ", με κύριους ομιλητές τους καθηγητές του τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ, κ. Φραγκονικολόπουλο και κ. Πασχαλίδη. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 5 Μαϊου, στην αίθουσα 6, 3ος όροφος της Νομικής σχολής ΑΠΘ και ώρα 20:30

διακοπή ρεύματος

2007-04-25T22:49:00.000+03:00

Τις προάλλες το βράδυ, κι ενώ καθόμουνα στον υπολογιστή και προσπαθούσα να ανεβάσω ένα βιντεάκι στο youtube, είχαμε διακοπή ρεύματος στη γειτονιά. Δεν υπήρχε κάτι που μπορούσα να κάνω. Ούτε γράψω στον υπολογιστή ούτε να σιδερώσω ή να κάνω μπάνιο, δεν μπορούσαμε να δούμε τηλεόραση. Ούτε ένα τσάι δεν μπορούσα να κάνω. Ανάψαμε κεράκια, βάλαμε το ραδιοφωνάκι από το τηλέφωνο και άπραγοι καθήσαμε στην πολυθρόνα αγκαλιά. Η διακοπή αυτή κράτησε λίγα μόνο λεπτά ... ... δυστυχώς !

Αλήθεια, πόση ενέργεια ξοδεύουμε καθημερινά στη δουλειά, στους δρόμους, στις δουλειές του σπιτιού, στις προσωπικές υποχρεώσεις. Τρέχω κοιτώντας το ρολόι μου ακόμη και για να γράψω λίγα λόγια στον υπολογιστή ή να διαβάσω λίγες σελίδες από το βιβλίο μου. Κι όλα αυτά εις βάρος των προσωπικών σχέσεων.

Τι ωραία να είχαμε διακοπή ρέυματος για ολόκληρη ημέρα !!

αρλεκίνοι ...

2007-04-20T19:39:00.000+03:00

. Η μορφή του αρλεκίνου ήταν πάντα μια αγαπημένη μορφή. Ο άνθρωπος με το βαμμένο πρόσωπο, με τα όμορφα χρώματα, το αιώνιο χαμόγελο αλλά και ένα δάκρυ πάντα ζωγραφισμένο να κυλά από το ένα μάτι.

Οι μέρες απουσίας μου από την μπλογκόσφαιρα ήταν μέρες δύσκολες. Για διάφορους λόγους. Ευτυχώς όλα τώρα μπαίνουν σε μια σειρά και ευελπιστώ ότι αυτός ο κύκλος άσχημων συγκυριών έχει ολοκληρωθεί. Κάθε βράδυ περιμένω την επόμενη μέρα για ένα καινούριο ξεκίνημα.

σταματήστε τη βία ...

2007-03-31T20:59:00.000+03:00

Το λιγότερο που έχω να κάνω είναι να παραπέμψω σε αυτό το μπλογκ

πρόκληση δεύτερη, αν και καθυστερημένη (αθεόφοβος)

2007-03-27T21:04:00.000+03:00

. Θεωρούμε τις μικρές επαρχιακές ήσυχες και τους κατοίκους τους πιο απλούς και αθώους. Είναι όμως πράγματι έτσι; Η ιστορία που έχω να σας διηγηθώ είναι αληθινή. Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια.

. Καλοκαίρι του 2001. Με την πρώτη ματιά στο δικηγορικό γραφείο του κυρίου Κ. θα διαπιστώναμε πως πρόκειται για ένα μεγαλογικηγόρο, με κύρος και εμπειρία. Το γραφείο μεγάλο, φωτεινό και ευρύχωρο. Τα μεγάλα δωμάτια γεμίζουν με τα ξύλινα έπιπλα και τα μπιμπελό ενώ από τα βαλμένα με τάξη στα ράφια, ελαφρώς σκονισμένα, βιβλία φτάνει η μυρωδιά του παλιού χαρτιού.
. Όλοι έχουν φύγει από το γραφείο. Μόνος ο κύριος Κ. κοιτούσε ακόμη κάποια έγγραφα, τυπικότητες. Έβαλε τη μονογραφή του στην τελευταία σελίδα, τακτοποίησε τα έγγραφα, έβαλε το σακάκι του και έφυγε. Προτού κλειδώσει γύρισε για τελευταία φορά να δει το γραφείο. Όλα ήταν εντάξει.
. Έξω ζεστό απόγευμα. Το τέλος μιας όμορφης ημέρας. Γιατί να μην περπατήσει; Στο δρόμο για την γκαρσονιέρα ήρθαν στο μυαλό του τα λόγια του δικαστή σε μία δίκη στην οποία υπήρξε κατήγορος : "επαίσχυντος πράξις". Πώς του ήρθε αυτό; Πάνε χρόνια. Χαμογέλασε... "Επαίσχυντος πράξις". Η αλήθεια είναι πως κι αυτό που ετοιμάζεται να κάνει ο ίδιος θεωρείται επαίσχυντη πράξη. Αλλά ποιος νοιάζεται. Α να, έφτασε κιόλας στην γκαρσονιέρα.
. Το κορίτσι ήταν ήδη εκεί, άνοιξε με τα κλειδιά που της είχε δώσει. Κοιτούσε το δωμάτιο σαστισμένο, χαμένο μέσα στη λιτή πολυτέλεια, διστακτικό.
- Καλησπέρα Κατερίνα. Νωρίς ήρθες βλέπω.
- Καλησπέρα κύριε Κ.
. Την κοίταξε προσεκτικά. Ήταν λιτά ντυμένη. Ένα μπλου τζην και ένα άσπρο μακό φανελάκι, όπως θα ντυνόταν κάθε κορίτσι στην ηλικία των 18. Του άρεζε έτσι. Έβγαλε το κουστούμι και τη γραβάτα του και κάθισε αναπαυτικά στον καναπέ. Την κάλεσε δίπλα του κι αυτή υπάκουσε. Την αγακάλιασε κι άρχισε να τη χαϊδεύει στο πρόσωπο, στο λαιμό, στο στήθος. Το κορίτσι έμενε απαθές. Μόνο όταν προσπάθησε να βάλει το χέρι του μέσα από το μπλουζάκι της άρχισε να διαμαρτύρεται. Αυτό όμως τον ερέθισε περισσότερο. Άρχισε τα φιλιά, τα βίαια αγκαλιάσματα, τις δαγκωματιές. Όσο το κορίτσι προσπαθούσε να ξεφύγει άλλο τόσο αυτός παθιαζόταν. Θα έπρεπε ίσως να διατηρήσει την αυτοπειθαρχία του αλλά δεν προσπάθησε καν. Με το ένα χέρι άνοιξε το φερμουάρ του παντελονιού του ενώ με το άλλο χάιδευε το μουνάκι του κοριτσιού, είχε ήδη βγάλει το παντελόνι και είχε σκίσει το μπλουζάκι της. Μπήκε μέσα της βίαια και για να σιγάσει τις φωνές της έκρυψε το πρόσωπο της με ένα μαξιλάρι. Για πάνω από μισή ώρα προσπαθούσε μάταια να του ξεφύγει.
. Όταν όλα είχαν τελειώσει ανέπνεε ακόμη αλλά δεν είχε άλλη δυνάμη να αντιδράσει. Τον κοιτούσε απλά με τα μεγάλα υγρά της μάτια. Αυτός χαμογέλασε ειρωνικά και έφερε με δύναμη τη γροθιά του στο πρόσωπο της.

. Την επομένη το πρωί επικρατούσε σύγχυση και πανικός έξω και μέσα στην γκαρσονιέρα. Αστυνομία, δημοσιογράφοι, οι γονείς του νεκρού κοριτσιού. Το τι είχε προηγηθεί ήταν άγνωστο σε όλους. Το μόνο που ήξεραν ήταν πως το κορίτσι είχε βρεθεί γυμνό στον καναπέ της γκαρσονιέρας, η οποία ήταν γραμμένη στο όνομα της, άγνωστο ποιος της την είχε μεταβιβάσει, με αίματα στο πρόσωπο και με τα ρούχα σκισμένα μακριά του. Οι τοπικές εφημερίδες φρόντισαν να φουσκώσουν το θέμα για λίγεςημέρες αλλά η μικρή κοινότητα της πόλης φρόντισε να το ξεφουσκώσει σύντομα. Μόνο οι γονείς του κοριτσιού δεν μπόρεσαν να ξεχάσουν.

. Λίγες μέρες μετά ο κύριος Κ. περπατούσε ανέμελος στον κεντρικό δρόμο της πόλης όταν συνάντησε ένα γνωστό του δικηγόρο, καλό φίλο και συνεργάτη. Χαιρετίστηκαν εγκάρδια και συνέχισαν για λίγο τη βόλτα τους μαζί, πριν πάει ο καθένας στη δουλειά του.
. - Αύριο είναι η κηδεία εκείνου του καημένου κοριτσιού που πέθανε πριν κάποιες μέρες. Πώς το λένε...
. - Κατερίνα. Κατερίνα Μ την έλεγαν. Ωραία κοπέλα. Όντως, την κηδεύω αύριο.
. - Εσύ;
. - Κατά κάποιο τρόπο ναι. Η οικογένεια μου ανέθεσε την υπόθεση της δολοφονίας της.
. - Και πώς το λες έτσι;
. - Πώς έτσι;
. - Έτσι, αδιάφορα ... σαν να μιλάς για το τένις. Ήταν εξάλλου μία τραγωδία.
. - Μην είσαι ανόητος. Το τένις μου φαίνεται πολύ χαζό άθλημα. Δε μου αρέσει.
. Κάπου εκεί οι δρόμοι των δύο αντρών χώριζαν. Πήγαινε ο καθένας στο γραφείο του. Την επομένη έγινε η κηδεία με λίγους οικογενειακούς φίλους και τον επόμενο χρόνο η εκδίκαση της υπόθεσης χωρίς όμως κανένα κατηγορούμενο. Η όλη ιστορία θάφτηκε και ξεχάστηκε, ακόμη κι από τη μνήμη των απλών κατοίκων της επαρχιακής πόλης

Πρόκληση πρώτη (Διαστήματα)

2007-03-19T22:48:00.000+02:00

. - Ξύπνα επιτέλους! Δεν το έχεις καταλάβει πως ο κόσμος που ζεις είναι απατηλός;
. Ξύπνησε απότομα. Έριξε από πάνω του τα βαριά σκεπάσματα και ανακάθισε στο κρεβάτι. Η ίδια φωνή και πάλι, απροσδιόριστη, άχρωμη, μια στριγγλιά περισσότερο παρά φωνή.

. Κάθησε στο κρεβάτι για αρκετή ώρα, μέχρι να σταματήσουν στο στήθος του οι δυνατοί παλμοί. Τίποτα δεν ακουγόταν στο δωμάτιο, μόνο ένας απόμακρος ήχος, παρόμοιος με αυτόν ενός ποταμού καλά κρυμμένου στο φαράγγι, καθώς κάθεσαι να ξαποστάσεις από την ορεινή σου βόλτα σε μία μεγάλη πέτρα και ρεμβάζεις το πράσινο τοπίο. Εκείνο το πρωινό, το δωμάτιό του θύμιζε πολύ την ξύλινη καλύβα στο βουνό που έβλεπε στα όνειρα του. Τα χρώματα στους τοίχους άλλαζαν από το γαλάζιο του ουρανου στο βαθύ πράσινο των κυπαρισσιών και στα ροζ, κόκκινα και πορτοκαλιά των λουλουδιών. Κοίταξε γύρω του ανεπηρέαστος. Πάτησε απλά το κουμπί στο κομοδίνο και τα φώτα, οι ήχοι και τα χρώματα έσβησαν. Ο τοίχος πήρε το συνηθισμένο του γκρίζο χρώμα. Ξαναπάτησε το κουμπί και όλα πήραν μία φωτεινή κιτρινόχρυση απόχρωση.
. Ήταν επιτέλους ώρα να σηκωθεί, θα αργούσε στο ραντεβού του. Αν και πρωί ακόμη, οι δρόμοι ήταν ασφυκτικά γεμάτοι. Θόρυβος από τα αυτοκίνητα, τις κόρνες, τους εκνευρισμένους κιόλας οδηγούς, τους αδιάφορους πεζούς. Πρόσεξε κάποια γυναίκα που περνούσε τη διασταύρωση με ένα καρότσι γεμάτο τρόφιμα και το βρέφος στην αγκαλιά της που ούρλιαζε απελπισμένα. Περίμενε κι αυτή στη στάση. Περίμεναν εκεί αρκετή ώρα. Τρία λεωφορεία πέρασαν χωρίς καν να σταματήσουν. Στο τέταρτο πρόλαβε επιτέλους να στριμωχτεί κάπου αφήνοντας τη γυναίκα με το καρότσι και το βρέφος πίσω του να βρίζει. Ο προορισμός του ήταν ευτυχώς κοντά. Σε 45 περίπου λεπτά ήταν εκεί.
. Κάθησε στο παγκάκι και περίμενε. Σε λίγο τον πλησίασε ένας άντρας με ένα παλιό τουφέκι κρεμασμένο στον ώμο του.
. -Λοιπόν ήρθες; είπε ο άντρας.
. -Όπως βλέπεις. Ήρθα... προσπαθούσε να προσδιορίσει την ηλικία του άλλου ή έστω κάποιο στοιχείο στο χαρακτήρα του αλλά τίποτα, ούτε καν η φωνή του δεν είχε κάποιο χρώμα. Αποκαρδιώθηκε και τα παράτησε γρήγορα... Τι θέλετε;
. -Νομίζω πως ξέρεις. Είσαι επιστήμονας. Σε χρειαζόμαστε.
. -Δεν το πιστεύω. Βλέπεις εσείς πολεμάτε για τους λόγους σας αλλά εγώ...
. -Για την ελευθερία! Πολεμάμε για την ελευθερία, τον διέκοψε απότομα. Κάτι ξέρεις για ελευθερία. Την ονειρεύτηκες πολλές φορές, την πόθησες..! Σου δίνουμε την ευκαιρία να αγωνιστείς για αυτήν. Να ξεφύγεις από αυτό το χαμό που ονομάζεις ζωή σου.
. Τον κοίταξε σοβαρός. Ασυγκίνητος είπε :
. -Και είναι ελευθερία να ζεις σε καταγώγια, με ελάχιστο φαγητό, λίγο ρύζι το πολύ, βρώμικος, καταστρέφοντας, σκοτώνοντας, τρέμοντας την αστυνομία και τους ρουφιάνους;
. -Η ελευθερία δεν είναι εύκολη υπόθεση !
. Για πρώτη φορά η φωνή του συνομιλητή του απέκτησε κάποια απόχρωση μα αυτός δεν συγκινήθηκε. Έκανε ένα νεύμα απελπισίας, σηκώθηκε χωρίς να πει τίποτα άλλο και έφυγε. Θεωρούσε τη συζήτηση άσκοπη. Κανένας από τους δύο δε θα άλλαζε γνώμη. Επέστρεψε σπίτι του.
. Σε όλη τη διαδρομή σκεφτότανε πως ο άντρας είχε δίκαιο τουλάχιστο για ένα πράγμα : η ελευθερία δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Όχι πως συμφωνούσε με τις μεθόδους της συμμορίας. Ούτε και με τις άλλες συμμορίες ή τις διάφορες θρησκευτικές ομάδες, την αστυνομία, τους δημοσιογράφους, τους διανοούμενος ή οποιαδήποτε άλλη ομάδα που αυτοαποκαλείτο "απελευθερωτική". Άκριτοι οπαδοί ενός αρχηγού που υπόσχεται μια λέξη το νόημα της οποίας δεν μπορούν να κατανοήσουν. Ο αγώνας για ελευθερία, πίστευε, ήταν κάτι το προσωπικό και μοναχικό. Έπρεπε πρώτα απ' όλα να παλέψει με τον εαυτό του και μετά με όλους τους άλλους. Είχε ήδη φτάσει σπίτι, πάτησε το κουμπί για να γίνουν οι τοίχοι μωβ μπλε και ξάπλωσε στο κρεβάτι. Ελεύθερος ένιωσε μόνο στα όνειρα του, όταν περιδιάβαινε ήρεμος και ευτυχισμένος στο αγαπημένο του βουνό, συντροφιά με τα τραγούδια των πουλιών και του κρυφού ποταμού στο φαράγγι. Ούτε άγχος κανένα, ούτε κίνδυνος. Ούτε μοναξιά. Υπήρχε τότε, στα όνειρα του, μια γυναικεία ύπαρξη που του χάϊδευε γλυκά τα μαλλιά . Αλλά αυτό ήταν στο όνειρό του...
. -Δεν είναι δύσκολο να αποκτήσεις την ελευθερία σου, φώναξε πάλι μέσα από το όνειρο η φωνή. Πρέπει όμως να παλέψεις για αυτήν. Είσαι διατεθειμένος να κάνεις κάτι τέτοιο;
. Ξύπνησε απότομα. Η φωνή είχε δίκαιο. Ήρθε η στιγμή να αποφασίσει. Μπορούσε τώρα να πατήσει το κουμπί, να σβήσει όλα τα ψεύτικα χρώματα στους τοίχους. Να ψάξει τον εαυτό του. Να επαναπροσδιορίσει ό,τι του έχουν μάθει να πιστεύει και να υπηρετει. Είχε επίγνωση της πραγματικότητας και εκείνη τη στιγμή είχε στα χέρια του το κλειδί για να ανοίξει τις αλυσίδες του ... αλλά το πέταξε μακριά. Ήταν πλέον 40 χρονών... Είχε μια σίγουρη δουλειά, ένα άνετο σπίτι... Ήταν πολύ μεγάλος για αγώνες...
. - Άσε τις δικαιολογίες. Η αλήθεια είνα πως η ζωή μας είναι μία συνήθεια και εγώ δεν έχω το θάρρος να τη σπάσω, παραδέχτηκε.
. Δεν του έμενε τίποτα άλλο να κάνει. Ξάπλωσε να κοιμηθεί. Τουλάχιστον είχε πάρει την πρώτη του ελεύθερη απόφαση.

ιστορικά ζητήματα

2007-03-14T22:03:00.002+02:00

. Χθες το βράδυ παρακολούθησα την εκπομπή του Παύλου Τσίμα η οποία, με αφορμή τις έντονες συζητήσεις για το νέο σχολικό βιβλίο της ιστορίας, ασχολήθηκε με τον τρόπο διδασκαλίας και τους σκοπούς της ιστορίας στα σχολία (προπαγάνδα, πολιτική σκοπιμότητα ή έναυσμα κριτικής σκέψης;). Πολύ καλή εκπομπή, η οποιά ενδιέφερε τον κάθε έλληνα αλλά μάλλον παρακολουθήθηκε από λίγους, ένεκα και της ώρας προβολής της λίγο πριν τα μεσάνυκτα.

. Ένας από τους πολέμιους του νέου σχολικού βιβλίου είπε χαρακτηριστικά πως το εγχειρίδιο αυτό είναι κατά κάποιο τρόπο προϊόν της Ευρώπης ή της Αμερικής (συγχωρέστε με, αλλά δε θυμάμαι τα ακριβή του λόγια) και τόνισε πως η Ελλάδα τους δίδαξε τον πολιτισμό, τους δίδαξε την ιστορία κτλ κτλ. Λόγια που έχουμε συνηθίσει να ακούμε από παιδιά και που αναπαραγάγουμε συνεχώς. Όντως η Ελλάδα ήταν ένα αδιαμφισβήτητο λίκνο πολιτισμού, από τον οποίο γαλουχήθηκαν άμεσα ή έμμεσα οι ευρωπαϊκές γλώσσες. Σε αυτό όμως θα ήθελα να προσθέσω το εξής, αφελές θα μου πείτε, ερώτημα : Πώς η Ελλάδα, αυτή η "μεγάλη χώρα", που έκανε και εκείνο, και το άλλο και το παράλλο... πώς λοιπόν η "πατρίδα του πολιτισμού" κατήντησε στα σημερινά της χάλια; Γιατί μόνο ένας εθεροβάμων μπορεί να υποστηρίξει πως το πολιτιστικό ή το πολιτικό επίπεδο αυτής της χώρας είναι υψηλό. Αντί να βαυκαλιζόμαστε με το παρελθόν δε θα ήταν καλύτερο να ασχοληθούμε λιγάκι σοβαρά με το παρόν και ας αφήσουμε την εθνικιστική μας έπαρση κατά μέρος.

. Το θέμα σηκώνει τεράστια συζήτηση. Θα υπενθυμίσω όμως τι προέτρεψε τον πατέρα της ιστορίας, το Θουκιδίδη, να γράψει την ιστορία του (αντικειμενική, τεκμηριωμένη, αμερόληπτη, απαλλαγμένη από θρύλους και παραδόσεις, αποδίδουσα στον καθένα τα σφάλματα του) όπως ο ίδιος γράφει στον πρόλογο του : γράφει ιστορία όχι για να ικανοποιήσει τις φιλοδοξίες κάποιας πλευράς αλλά ούτως ώστε οι μελλοντικές γενιές να διδαχθούν από τα σφάλματα των προγόνων τους και να τα αποφύγουν.

καινούριες γνωριμίες

2007-03-10T20:56:00.000+02:00

Στο πλάι θα βρείτε μερικά καινούρια links σε φιλικά μπλογκς. Θέλω να επιστήσω την προσοχή σας σε δύο εξ αυτών.

Καταρχάς στον απολαυστικό άγγελο του πλανήτη κοτσιλιά. Ένα άγγελο πολύπλευρο και ευρηματικό, τον οποίο δεν μπορεί παρά να τον λατρέψετε .

και κατα δεύτερον στις επικές κινηματογραφικές απόπειρες της ΣΠΙΧ productions. Οι καινούριοι αντίπαλοι του Σπιλμπεργκ.

modern times

2007-03-10T16:27:00.000+02:00

Μοντέρνοι καιροί... Η εποχή του ατμού έχει περάσει εδώ και χρόνια. Οι εποχές των μεγάλων εφευρέσεων (ηλεκτρικό ρεύμα, τηλέφωνο, ραδιόφωνο, τηλεόραση, φωτογραφία, αεροπλάνο κτλ) το ίδιο. Οι εποχές των μεγάλων πολέμων και του ψυχρού πολέμου. Η εποχή της αυτοματοποίησης. Η εποχή της ηλεκτρονικής τεχνολογίας (η σημερινή).

. Την προηγούμενη εβδομάδα είχαμε κάνει μία ικρή επίσκεψη στους παππούδες του φίλου μου, οι οποίοι μας μιλούσαν για τι δύσκολες καταστάσεις είχαν περάσει αυτοί και προσπαθήσαμε να τους εξηγήσουμε πως και σήμερα οι καιροί είναι δύσκολοι. Για το γεγονός πως πρέπει να τρέχεις από το πρωί μέχρι το βράδυ χάνοντας την πολύτιμη επαφή με την οικογένεια σου και τους ανθρώπους που αγαπάς.
. Η αλήθεια είναι πως πάντα φοβόμουνα πως δε θα τα κατάφερνα να αντεπεξέλθω στην πραγματική ενήλικη ζωή (είναι αλλιώς όταν είσαι φοιτητής και όταν εργάζεσαι). Πως θα έχανα τον εαυτό μου και την αυθεντικότητα μου. Ευτυχώς, προς το παρόν τουλάχιστον, κατάφερα να διατηρήσω την ανθρώπινη μου υπόσταση. Μόνο που κλαίω μια τεράστεια απώλεια και θυσία. Τη ΜΟΥΣΙΚΗ μου. Δεν έχω ούτε το χρόνο ούτε την ηρεμία να απολαύσω μία από τις μεγαλύτερες απολαύσεις της ζωής και μου λείπει αφάνταστα.

women need respect

2007-03-08T20:29:00.000+02:00

WHY I LOVE MOM * Mom and Dad were watching TV when Mom said, "I'm tired, and it's getting late. I think I'll go to bed" She went to the kitchen to make sandwiches for the next day's lunches. following evening, checked the cereal box levels, Rinsed out the popcorn bowls, took meat out of the freezer for supper thefilled the sugar container, put spoons and bowls on the table and started the coffee pot for brewing the next morning. She then put some wet clothes in the dryer, put a load of clothes into the washer, ironed a shirt and secured a loose button She picked up the game pieces left on the table, put the phone back on the charger and put the telephone book into the drawer. wastebasket and hungShe watered the plants, emptied a up a towel to dry. She yawned and stretched and headed for the bedroom. She stopped by the desk and wrote a note to the teacher, counted out some cash for the field trip, and pulled a text book out from hiding under the chair. She signed a birthday card for a friend, addressed and stamped the envelope and wrote a quick note for the grocery store. She put both near her purse. Mom then washed her face with 3 in 1 cleanser, put on her Night solution & age fighting moisturizer, brushed and flossed her teeth and filed her nails. Dad called out, "I thought you were going to bed." "I'm on my way," she said. She put some water into the dog's dish and put the cat outside, then made sure the doors were locked and the patio light was on. She looked in on each of the kids and turned out their bedside lamps and TV's, hung up a shirt, threw some dirty socks into the hamper, and had a brief conversation with the one up still doing homework. In her own room, she set the alarm; laid out clothing for the next day, straightened up the shoe rack. She added three things to her 6 most important things to do list. She said her prayers, and visualized the accomplishment of her goals. About that time, Dad turned off the TV and announced to no one in particular. "I'm going to bed." And he did...without another thought. Anything extraordinary here? Wonder why women live longer...? CAUSE WE ARE MADE FOR THE LONG HAUL..... (and we can't die sooner, we still have things to do!!!!)

περι ομορφιάς και πάλι

2007-02-26T18:24:00.000+02:00

Δεν μπορούσα να μη συμπληρώσω το προηγούμενο ποστ. Κι αν εκεί μιλούσα για τις όμορφες γυναίκες, τώρα θα μιλήσω για τους πιο όμορφους ανθρώπους που έχω γνωρίσει :

Ξεκινάμε φυσικά με τα ξαδελφάκια μου ! Τα διαβολάκια μου (σημειωτέον ότι τα κορίτσια είναι μεγαλύτεροι σατανάδες από τα αγόρια) και τα αγγελούδια μου ταυτόχρονα.

Συνεχίζουμε με τους ομορφάντρες της οικογένειας, τον πατέρα μου και τον αδελφό μου. Δεν έχω προς το παρόν φωτογραφία τους στον υπολογιστή μου αλλά σας διαβεβαιώ ότι είναι άντρες λεβέντες, από αυτούς που σου κλέβουν την καρδιά.

Και τελειώνουμε με τον πιο όμορφο άντρα της ζωής μου !

(και που να τον βλέπατε το προηγούμενο σάββατο που είχε βάλει τα καλά του. Καθόμουν απέναντι και τον καμάρωνα )

Ομορφιάς εγκώμιον

2007-02-22T21:05:00.000+02:00

. Τις προάλλες διάβασα σε ένα περιοδικό μόδας (σ.σ. απάνια διαβάζω αυτά τα περιοδικά μια και αδιαφορώ για τις τάσεις τις μόδας. Τα ξεφυλλίζω σε περιπτώσεις που γράφουν κάτι σχετικό με το σεξ, αλλά συνήθως απογοητεύομαι, ή για να περάσει η ώρα) την εξής ρήση κάποιοι τον οποίο φυσικά και δε θυμάμαι:

"Οι όμορφες γυναίκες δεν είναι όλες έξυπνες αλλά όλες οι έξυπνες γυναίκες είναι όμορφες".

. Δεν νομίζω να διαφωνήσει κανείς πως η ομορφιά είναι εξαιρετικά σημαντική σε ένα άνθρωπο, πόσο μάλλον σε μία γυναίκα. Εφόσον εξαίρουμε τόσο πολύ την ομορφιά στην τέχνη, στη φύση, στις εικόνες κτλ γιατί να την περιφρονούμε στους ανθρώπους, που είναι και ό,τι πιο οικείο σε μας. Μια γυναίκα με λίγο μυαλό έχει συνειδητοποιήσει αυτό το πράγμα εδώ και καιρό. Και μάλιστα ενδιαφέρεται για την εμφάνιση της. Δε χρειάζεται τη συνδρομή ποικίλων σουβάδων και παραπλανητικών μπιχλιμπιδιών. Ακόμη κι αν δεν έχει το τέλιο κορμί ή το ωραιότερο πρόσωπο του κόσμου ξέρει όχι μόνο να τονίζει τα προτερήματα της αλλά και να παρουσιάζει τα ελαττώματα της με τρόπο τέτοιο ώστε να εκλαμβάνονται ως θελκτικά στοιχεία του χαρακτήρα της. Έχει αυτοπεποίθηση, πνεύμα, άποψη, αέρα, άνεση. Επιδιώκει και επιτυγχάνει να θέλξει, να συγκεντρώσει τα βλέμματα. Όχι από κάποια γυναικεία ματαιοδοξία ή για να ξεγελάσει τις ανασφάλειες της, πόσο μάλλον για να επιτύχει κάτι χρησιμοποιώντας ένα καλλίγραμμο κορμί (δεν χρειάζεται εξάλλου εφόσον τα καταφέρνει καιχωρίς αυτό). Απλά είναι κάτι το αυθόρμητο.

. Πάντως θα συμφωνήσω με τη συγγραφέα του άρθρου όπου και διάβασα την εξής φράση πως το να κυκλοφορεί μία γυναίκα περιφρονώντας την εμφάνιση της, ατημέλητη, με δασύ φρύδι και άκομψα ρούχα, ακόμα κι αν είναι αριστούχα του καλύτερου πανεπιστημίου, είναι ηληθιότητα.

Τhere 's somenthing wrong about Mairy

2007-02-19T22:07:00.000+02:00

Αφού με έβαλε η Γαϊδάρα σε αυτή τη βαρετή και δύσκολη δουλειά αναγκάζομαι να γράψω κι εγώ 5 πράγματα για τον εαυτό μου...

1. Μ' αρέσει πάρα πολύ να μιλάω για τον εαυτό μου (για αυτό άλλωστε έφτιαξα κι αυτό το μπλοκ) κι ας λέω το αντίθετο. Φοβάμαι όμως μήπως γίνομαι κουραστική στους άλλους και για αυτό περιμένω πρώτα να με ρωτήσει ο άλλος.

2. Έχω αχαλίνωτη φαντασία !! Μπορώ να δημιουργήσω εικόνες και ιστορίες με απίστευτη ευκολία. Μεγάλωσα με τα παραμύθια του παππού, με βιβλία όπως ο Ιβανόης ή ο Ρομπέν το Δασών ( ο αγαπημένος μου ήρωας), με την ελληνική μυθολογία, με κάθε είδους ταινίες στην τηλεόραση. Μικρή κλεινόμουνα πάρα πολύ στον εαυτό μου και σκαρφιζόμουνα ιστορίες για να ξεγελάσω τη μοναξιά μου ή για να περάσει η ώρα το βράδυ που είχα αϋπνίες. Κατά κάποιο τρόπο η φαντασία μου με είχε γλυτώσει. Αλλά και τώρα, πιο μεγάλη, χάρη σ' αυτήν μπορώ να οραματιστώ το πώς θέλω το μέλλον μου.

3.Η αγαπημένη μου φράση είναι : "'Η όλα ή τίποτα".

4. Η αγαπημένη μου κακή συνήθεια είναι το σεξ.

5. (τελευταίο αλλά και πιο σημαντικό) Λατρεύω το φίλο μου. Παρόλο που έχω ξαναερωτευτεί αυτή τη φορά είναι πολύ διαφορετικά. Ίσως γιατί είναι ακριβώς αυτό που ζητούσα σε ένα άντρα :(μεταφορικά μιλώντας) ξέρει να μου βάζει φωτιά, να με κοιτάει, να χαμογελάει και να μπαίνει στη φωτιά μαζί μου.

Κι εγώ με τη σειρά μου παραδίδω τη σκυτάλη σε άλλους πέντε. Αλλά σε ποιούς; Οι περισσότεροι έχουν πάρει ήδη πρόσκληση. Για να δω : * στον Eddie_, *στον Ιάσωνα, *στη σαρδέλα.

ένα παράξενο συναίσθημα

2007-02-12T23:44:00.000+02:00

Οι τελευταίες μέρες, παρά την κούραση και το τρέξιμο, είναι υπέροχες. Φέρνουν μαζί τους την απόλυτη αίσθηση ικανοποίησης, ηρεμίας, πληρότητας, ομορφιάς, δημιουργικότητας, ευτυχίας. Πέφτω το βράδυ για να κοιμηθώ και νιώθω το στήθος μου έτοιμο να σπάσει από τα τόσα χρώματα. Πώς αλλιώς να το περιγράψω παρά με χρώματα και εικόνες;

when the blues come calling with his calling card

2007-02-11T21:08:00.000+02:00

. Παρασκευή βράδυ. Ούτε η κούραση, ούτε το περασμένο της ώρας, ούτε η γνώση ότι αν βγω απόψε έξω το επόμενο πρωινό θα σέρνομαι στη δουλειά μπορούσαν να με κρατήσουν σπίτι. Γιατί στην υδρόγειο έπαιζαν οι Sinner boy. Τι εστί sinner boy ; Ένα tribute band (που θα λέγαμε και στα ελληνικά) του Rory Gallagher. Τώρα πείτε μου μπορούσα να αντισταθώ;

. Βγήκαμε λοιπόν την Παρασκευή το βράδυ και κατευθυνθήκαμε προς την Υδρόγειο. Μετά από μία ώρα καθυστέρηση τα τρία μέλη του συγκροτήματος βγήκαν στη σκηνή όχι χωρίς ένα απαραίτητο μπουκάλι μπύρας. Αν ήταν καλοί; Ένα έχω να σας πω : είχα να χορέψω έτσι σχεδόν 2 χρόνια. Απίστευτη συναυλία. Το καταευχαριστήθηκα !! Τελικά το "μικρόβιο rorious gallagheritious" που είπε και ένας φίλος δεν θεραπεύεται τόσο εύκολα !!

. Και φυσικά ένα δείγμα από gallagher

Io sono italiano ...... ????

2007-02-06T21:40:00.000+02:00

Εδώ και λίγες εβδομάδες έχω αρχίσει μαθήματα ιταλικών. Δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα με τη γλώσσα. Την βρήκα ιδιαίτερα εύκολη και μάλλον απλοϊκή.

Η γλώσσα ενός λαού είναι κάτι τόσο ζωντανό όσο και οι άνθρωποι που τη μεταχειρίζονται. Αντικατοπτρίζει τον τρόπο ζωής τους, τα πιστεύω τους, τη φιλοσοφία τους και είναι έντονα χρωματισμένη από τα ιστορικά, κοινωνικά, πολιτικά, πολιτιστικά και οικονομικά γεγονότα που έπαιξαν κάποιο ρόλο στη διαμόρφωση του "εθνικού χαρακτήρα".

Για παράδειγμα η αρχαία ελληνική, με τον αστείρευτο της λεξιλογικό πλούτο, την επιμονή της στην αρμονία και την ευφωνία της "λέξης", τη ροπή της στην περιγραφή, τις παρεκβάσεις της αλλά και την αυστηρά δομημένη γραμματική και συντακτικό της είναι η γλώσσα των φιλοσόφων, των ποιητών και των εραστών κάθε είδους τέχνης. Των ανθρώπων το μυαλό των οποίων γέννησε τόσες όμορφες ιστορίες και ιδέες. Των ανθρώπων εν ολίγοις που λάτρευαν να μιλούν. Και επίσης είναι η γλώσσα μεγάλων συγγραφέων που αξιοποίησαν τις δυνατότητες της στο έπακρο.

Απή την άλλη πλευρά έχουμε τη λατινική γλώσσα. Οι Λατίνοι (οι κάτοικοι της περιοχής γύρω από τη Ρώμη δηλαδή) ήταν εκ διαμέτρου αντίθετοι από τους Έλληνες. Αντιπροσωπευτικές για το χαρακτήρα τους είναι δύο αντίθετες λέξεις : το "otium" (το έργο) και το "negotium" ( το μη έργο). Με το πρώτο δήλωναν κάθε σοβαρή δραστηριότητα (την ενασχόληση με τα πολιτικά, τα στρατιωτικά, τη respublica) ενώ με το δεύτερο την ενασχόληση με τις υποβαθμισμένες τέχνες, τη λογοτεχνία και τη φιλοσοφία. Η γλώσσα αυτών των σοβαρών και μετρημένων ανθρώπων ήταν εξίσου σοβαρή και μετρημένη. Μπορεί το λεξιλόγιο τους για παράδειγμα να ήταν, όπως παραδέχονταν και οι ίδιοι, περιορισμένο αλλά κάθε λέξη είχε το δικό της βάρος κι αυτό δεν ήταν μικρό. Κι επιπλέον κι εδώ υπήρξαν σπουδαίοι συγγραφείς όπως ο Κικέρων, ο Βιργίλος, ο Οβίδιος κ.α που δημιούργησαν μια σπάνια ομορφιά από κάτι φαινομενικά τραχύ.

Δεν μπορώ να πω όμως το ίδιο και για τα σύγχρονα ιταλικά. Αν εξαιρέσεις κάποια λεξιλογικά και ετυμολογικά στοιχεία δεν έχουν μεγάλη σχέση με τα λατινικά. Και επιπλεόν είναι απλοϊκά δομημένα. Τι να πεις για τους ανθρώπους που λένε "κάνω ψώνια" αντί "ψωνίζω" ή σχηματίζουν μερικούς βασικούς χρόνους όπως το αόριστο χρησιμοποιώντας το ρήμα "είμαι" ή "έχω" και τη μετοχή του ρήματος που θέλουν; Όχι πολλά. Βέβαια ελπίζω στην πορεία να διαψευσθώ και να γνωρίσω και μερικούς αξιόλογους ιταλούς συγγραφείς. Οψόμεθα ...

ΑΝΤΡΕΣ... @@@

2007-02-02T23:32:00.000+02:00

Εσείς οι άντρες μπορείτε να γίνετε εξαιρετικά ΗΛΙΘΙΟΙ και ΕΚΝΕΥΡΙΣΤΙΚΟΙ ώρες ώρες !

Δεν λέω είμαστε και εμείς κυκλοθυμικές αλλά μήπως καμιά φορά μας προκαλείτε και παίζετε με τα νεύρα και τις ευαισθησίες μας ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Κι όταν αυτό το λέει μια γυναίκα που λατρεύει τους άντρες τότε δεν είναι απλά λόγια του αέρα.

καινούριοι λογαριασμοί = καινούρια προβλήματα @@@@@@@

2007-02-02T23:15:00.000+02:00

Καταρχάς συγγνώμη που δεν απαντώ στα σχόλια σας ή δεν σχολιάζω στα μπλοκ σας αλλά έχω αλλάξει στην καινούρια έκδοση του Blogger και έχω ένα πρόβλημα στο να εγγραφώ στον καινούριο μου λογαριασμό. Και δε βρήκα και ιδιαίτερο χρόνο να ψάξω ποιο είναι το πρόβλημα και πώς λύνεται. Μόνο ποστ μπορώ να γράψω. Ελπίζω να επανέλθω σύντομα.

Για τους αθεράπευτα ρομαντικούς ...

2007-01-25T20:48:00.000+02:00

"Είμαι ρομαντικός / η", " τον άντρα το θέλω ρομαντικό", "Τι ρομαντικός που είσαι !" κτλ κτλ. Πόσο συχνά ακούμε φράσεις σαν κι αυτές (εγώ πάντως αρκετά συχνά); Και πόσο καλά ξέρουμε τι είναι ο ρομαντισμός;

Ο ρομαντισμός είναι ένα ρεύμα που παρουσιάστηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στη δυστική ως αντίδραση στον κλασικισμό. Για την ιστορία οι κλασικιστές, συγκεντρωμένοι κυρίως στα γαλλικά πανεπιστήμια, υπερασπίζονταν μέχρι αηδίας τους αρχαίους κλασικούς, τυποποιούσαν τους κανόνες της τέχνης βασισμένοι στα αρχαία κείμενα και δη στον Αριστοτέλη (δε νομίζω να είναι υπερβολικά παράλογο αν μιλήσω για μια κάποια θεοποίηση του Αριστοτέλη). Ενάντια στην αριστοκρατική αυτή ελίτ κριτικών, πολιτικών και φιλοσόφων αναπτύχθηκαν καινούριες ιδέες, ο ρομαντικές ιδέες.

. 1) ο έρωτας : η πρώτη και τελευταία λέξη των ρομαντικών είναι ο έρωτας. Ο έρωτας για το αντίθετο φύλο, ο έρωτας για την ζωή, για τις περιπέτειες, για τη φύση, τη μουσική. Αλλά κυρίως ο έρωτας για τον έρωτα. Η αλήθεια είναι πως οι ρομαντικοί δεν ερωτεύονταν τόσο έναν άνθρωπο όσο την ιδέα του να είσαι έντονα και παθιασμένα ερωτευμένος με κάποιον. Για αυτό το λόγο ερωτεύονταν συχνά, κάθε φορά για πρώτη φορά και κάθε φορά για τελευταία. (3)

. 2) ο θάνατος : η ρομαντική ποίηση ονομάστηκε δικαιολογημένα "ποίηση της νύχτας και των τάφων". Ο θάνατος σε νεαρή ηλικία, ο βίαιος θάνατος, η περιπετειώδης ζωή στα όρια του θανάτου, οι θανάσιμες μάχες και μονομαχίες, ο θρήνος για τους αδικοχαμένους νεκρούς, η αυτοκτονία. Και τι πιο ρομαντικό από το θάνατο για ερωτικούς λόγους; (3)

Ο ρομαντισμός όμως δεν είναι μόνο αυτά. Υπάρχουν και κάποιες άλλες ιδέες που ίσως κάποιοι να θεωρήσουν αντιρομαντικές. Κι όμως, χωρίς αυτές δεν υφίσταται ρομαντισμός.

. 3) η φαντασία : το δημιουργικό μυαλό που ξεπερνάει κάθε όριο της πραγματικότητας ή της λογικής, που πλάθει ιστορίες, εικόνες, περιβάλλοντα, συναισθήματα εντυπωσιακά, πρωτόγνωρα, μοναδικά. Το αγαπημένο προσόν ενός ρομαντικού είναι η αχαλίνωτη φαντασία (τώρα αν η φαντασία επενέβαινε στην πραγματικότητα και από τα χείλη, που περιέγραφαν τόσο όμορφες εικόνες έβγαιναν και μερικά "ψεματάκια" αυτό ήταν αναπόφευκτο). (2)

. 4) η φυγή : κανένας ρομαντικός δεν μπορούσε να παραμείνει σε ένα μέρος για πολυ καιρό. Τίποτα δεν μπορούσε να τον κρατήσει, ούτε καν ο έρωτας. Ένιωθε μία ακατανίκητη επιθυμία να φύγει από το ασφυκτικό του περιβάλλον, να νιώσει τη συγκίνηση της περιπέτειας και του κινδύνου. Τα ταξίδια ήταν το εισητήριο για την ελευθερία και όσο δεν ήταν δυνατή η πραγματική φυγή ξέφευγαν χάρη στη φαντασία. (2)

. 5) η επανάσταση : η 10χρονη γαλλική επανάσταση (1789 - 1799), η ελληνική επανάσταση του 1821 και άλλες παρόμοιες εθνικές επαναστάσεις δεν μπορούσαν παρά να συγκινήσουν κάθε γνήσια ρομαντική ψυχή. Μην ξεχνάμε ότι ο ίδιος ο ρομαντισμός σαν ρεύμα ξεκίνησε σαν επανάσταση στιν κλασικισμό, στις υπάρχουσες ιδέες, στην τέχνη, στις πολιτικές ιδέες, στη φιλοσοφία. Απελευθέρωση, ανεξαρτησία, ελευθερία. Αξίες για τις οποίες όλοι ήταν πρόθυμοι να πεθάνουν. (2)

. 6) το ιστορικό μυθιστόρημα : και δη το ιπποτικό μυθιστόρημα. Μετά από την αρχαιολατρεία των προηγούμενων χρόνων οι ρομαντικοί έδειξαν την προτίμηση τους στην πιο πρόσφατη ιστορία, στη μεσαιωνική. Οι ιππότες, οι βασιλείς, οι μεγάλες μάχες, τα ιπποτικά ιδεώδη, οι ωραίες δεσποινίδες που περιμένουν στον πύργο για τον καλό τους, οι μάγοι και οι μάγισσες, οι τρελοί. Τι άλλο περισσότερο να ζητήσει κανείς; Το πρώτο ιστορικό μυθιστόρημα δεν είναι άλλο από τον περίφημο "Ιβανόη" του Walter Scot. (1)

. 7) το φανταστικό μυθιστόρημα : δεν χρειάζεται να αναφέρω και πολλά παραδείγματα. Νομίζω ένα και μόνο όνομα περιλαμβάνει τα πάντα : J. R. Tolkien. Θρύλοι, νεράιδες, ξωτικά, μάγοι, επικές μάχες, ζωντανή φύση κτλ. Επίσης οποιαδήποτε ιστορία μπορεί να περιλαμβάνει κάτι το υπερφυσικό. Ιστορίες για το πώς ο Φάουστ πούλησε την ψυχή του στο Μεφιστοφελή, πώς ο Δάντης περιηγήθηκε από τον Οβίδιος στην κόλαση και στον παράδεισο, πώς ο Ντόριαν Γκρέι διατήρησε τη νεότητα του διαπράττοντως φρικτές πράξεις και πώς παραμορφωνόταν το πορτρέτο του. Ιστορίες για φρικιαστικές πράξεις σε εξωτικές χώρες όπως στον "Τίτο" (ανθρωποθυσίες, ωμοφαγία κτλ) ή στο "Μάκβεθ" του Σαίξπηρ (ναι στον ίδιο Σαίξπηρ που έγραψε το δακρύβρεκτο "Ρωμαίο και Ιλουιέττα") (1)

. 8) η φύση : η λατρεία για τη φύση. Όχι όμως για τους ωραίους περιποιημένους και τακτικους κήπους των γαλλικών αριστοκρατικών παλατιών αλλά την άγρια φύση, τους απότομους βράχους στο διάβα της ορμητικής θάλασσας. Τα άγρια δάση. Οι ερημιές. Οι παρθένες περιοχές. Τα αγρια αιμοβόρα θηρία. Όλα αυτά συγκινούσαν την άγρια και διψασμένη για περιπέτειες ψυχή. (1)

. 9) η αναζήτηση του πρωτόγονου ανθρώπου : οι ρομαντικοί πίστευαν ότι ο πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος ήταν ο πρωτόγονος, ο απελευθερωμένος από τα πρέπει και τη λογική, ο αφημένος στις απολαύσεις και στην ηδονή (άλλο βασικό στοιχείο των ρομαντικών), αυτός που ζούσε στις άγριες περιοχές, πάλευε με τα άγρια θηρία και επιβίωνε χάρη στις δικές του δυνάμεις. Η πρώτη ουσία, η αρχική δύναμη βρισκόταν στην πρωτόγονη και πρωτόγνωρη φύση του ανθρώπου. (1)

. 10) η στροφή στην εθνική ιστορία και παράδοση : αφήνοντας πίσω τους τους κλασικούς για ακόμα μια φορά ασχολήθηκαν με το οικείο τους. Έτσι έθεσαν και τις βάσεις χάρη στις οποίες αναπτύχθηκαν οι επιστήμες της ιστοριογραφίας, της λαογραφίας, της γνωσσολογίας, της εθνογραφίας. (1)

Αυτά είναι κάποια από τα ποιο σημαντικά γνωρίσματα των ρομαντικών. Αν θέλετε μπορείτε να βαθμολογήσετε τους εαυτούς σας (οι αριθμοί με τα κόκκινα γράμματα είναι η βαθμολογία κάθε χαρακτηριστικού). Προσωπικά με άριστα το 17 μου δίνω 11 (δεν ταυτίζομαι με τα δύο πρώτα γνωρίσματα).

Γενέθλια

2007-01-21T02:27:00.000+02:00

Σήμερα έχω τα γενέθλια μου. Γϊνομαι αισίως 23.

. Γενικώς έχω μεγάλο κόλλημα με την ημέρα των γενεθλίων μου. Είναι κατά κάποιο τρόπο ημέρα απολογισμού. Πώς έχω περάσει το χρόνο αυτό, τα σωστά μου και τα λάθη μου, τι κέρδισα και τι έχω χάσει. Κυρίως όμως αν βρίσκομαι στο σωστό δρόμο : αν ακολουθώ τα όνειρα μου, αυτό που μου λέει η καρδιά μου, κι αν είμαι ευτυχισμένη.
. Πριν ένα χρόνο ακριβώς ήμουν σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Κι όμως κατάφερα σιγά σιγά να σταθώ στα πόδια μου, να βρω ξανά νόημα στην ζωή μου και να συνεχίσω. Σήμερα, ένα χρόνο μετά όχι απλά είμαι πολύ καλύτερα αλλά βρίσκομαι εκεί που πραγματικά θα ήθελα να είμαι. Σε μια ζεστή αγκαλιά η οποία που προσφέρει όση αγάπη κι όση δύναμη χρειάζομαι έτσι ώστε να κάνει κάθε δυσκολία να φαντάζει ωραία.
. Ένας ακόμα λόγος για να γιορτάσω διπλά αυτή τη μέρα ! Αρχικά ήθελα να φωνάξω κάθε γνωστό και φίλο και όλοι μαζί (καμιά 30 άτομα) να γλεντήσουμε σε ένα ταβερνάκι αλλά όπως όλοι καταλαβαίνετε αυτό δε γίνεται (μία απλή εργαζόμενη είμαι). 'Ετσι σκεφτόμουνα είτε να καλέσω μερικά πολύ αγαπημένα άτομα στο σπίτι ή να βγούμε με το φίλο μου κάπου ιδιαίτερα για δείπνο και ποτό. Αλλά, έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, μάλλον δε θα κάνω τίποτα από τα δύο... Ελπίζω του χρόνου να είμαι πιο τυχερή.

Ο πολεμιστής του φωτός.

2007-01-15T16:03:00.000+02:00

Χθες το βράδυ τα όνειρα μου ήταν γεμάτα με μάχες. Επηρεασμένη ίσως από ένα anime που βλέπουμε και από κάποιο παιχνίδι που παίζω στονυπολογιστή. Ίσως όμως να είναι και επειδή προβλέπω πως πρέπει να αρχίσω μία ακόμη μάχη, διαφορετική με όλες αυτές που διάβαζα στα ιπποτικά μυθιστορήματα ή έβλεπα στην τηλεόραση ή στη φαντασία μου.

Πολλές φορές είχα ολοζώντανη μπροστά στα μάτια μου την εξής εικόνα : εμένα κρατώντας ένα άσπρο αστραφτερό σπαθί να πολεμώ μέσα σε ένα σκοτεινό μέρος με κάποιο άντρα, δυνατό, με μαύρη μπέρντα και κουκούλα. Όσες φορές και αν πολέμησα μαζί του, όσες φορές και αν τον νίκησα αυτός πάντα εμφανίζεται. Ο πρώτος και μεγαλύτερος μου εχθρός είναι Αυτός, ο Φόβος. Ο φόβος ότι δε θα τα καταφέρω, ότι είμαι μικρή, αδύνατη. Προσπαθεί να με πείσει πως δε θα καταφέρω αυτό το παραπέρα που ονειρεύομαι για αυτό πρέπει να συμβιβαστώ με την πρώτη μικρή ευκαιρία και να βολευτώ όπως όλοι.

Έχουμε δώσει πολλές και μεγάλες μάχες οι δυο μας. Μερικές από αυτές κράτησαν για πολύ μεγάλο διάστημα και με είχαν αποπροσανατολίσει. Μέσα από αυτές όμως κατάφερα να εξελιχτώ. Θεωρώ χειρότερες, ύπουλες και δόλιες - παρόλο που σε ένταση ήταν πιο μικρές - τις καθημερινές μάχες που ήμουν και είμαι υποχρεωμένη να δίνω με τους ανθρώπους γύρω μου για να επιβιώσω απλά. Άνθρωποι συχνά του στενού μου περιβάλλοντος, που μερικούς από αυτούς αποκαλώ φίλους. Οι άνθρωποι αυτοί προσπαθούν να με πείσουν να εγκαταλείψω τα όνειρα μου, να βολευτώ, να αλλάξω, να σβήσω τη δική μου φλόγα γιατί απλούστατα οι ίδιοι δεν μπορούσαν να με ακολουθήσουν ή να με δεχτούν. Άλλοι θέλουν να με αποπροσανατολίσουν για να ικανοποιήσουν τις δικές τους επιθυμίες και φιλοδοξίες. Πολλοί υπόσχονται ψεύτικες αγάπες και φιλίες μέχρι να πληρώσουν τα κενά τους. Απογοητεύομαι όταν σκέφτομαι πως πολέμησα με τον ίδιο μου τον εαυτό για να είμαι αυτή που είμαι σήμερα και μερικοί θρασύδειλοι αρνούνται να μου παραχωρήσουν τη νίκη που δίκαια μου αξίζει. Ευτυχώς που επειδή ακριβώς είναι θρασύδειλοι ηττώνται πιο εύκολα...

Υπάρχουν όμως και άλλοι εχθροί, καθημερινοί, ύπουλοι. Περιμένουν ήσυχα την κατάλληλη ευκαιρία και τότε είναι που πετυχαίνουν το καίριο κτύπημα. Αυτοί οι άγνωστοι που κρύβονται πίσω από τη μάσκα της "δουλειάς", του "χρόνου που περνά γρήγορα", της "οικογένειας", του "πρέπει", του "στρατού" (για τους άντρες τουλάχιστον), των "κοινωνικών υποχρεώσεων" και πολλών άλλων. Από αυτούς τώρα πρέπει να προετοιμαστώ να αμυνθώ. Κουράγιο.

GLORIA

2007-01-10T21:56:00.000+02:00

Το 1964 το συγκρότημα του Van Morisson, Them, ηχογράφησε στη δεύτερη πλευρά του "Baby, please don't go" το Gloria. 11 χρόνια, το 1975, μετά κυκλοφορούσε ο πρώτος δίσκος της Patti Smith, Horses. Ο δίσκος άρχιζε με την εκπληκτική διασκευή του παραπάνω τραγουδιού με την προσθήκη κάποιων αυτοσχέδιων στίχων της Patti Smith.

Κάθε φορά που ακούω αυτή τη βραχνή φωνή την ερωτεύομαι (μεταφορικά πάντα). Όλο πάθος, ένταση, επανάσταση, μαγκιά, ροκιά. Χωρίς φόβο αλλά γεμάτη με πάθη. Χωρίς συμβιβασμούς. Μια γυναίκα πραγματικός δυναμίτης.

Jesus died for somebody's sins but not mine
meltin' in a pot of thieves
wild card up my sleeve
thick heart of stone
my sins my own
they belong to me, me

people say "beware!"
but I don't care
the words are just
rules and regulations to me, me

I-I walk in a room, you know I look so proud
I'm movin' in this here atmosphere, well, anything's allowed
and I go to this here party and I just get bored
until I look out the window, see a sweet young thing
humpin' on the parking meter, leanin' on the parking meter
oh, she looks so good, oh, she looks so fine
and I got this crazy feeling and then I'm gonna ah-ah make her mine
ooh I'll put my spell on her

here she comes
walkin' down the street
here she comes
comin' through my door
here she comes
crawlin' up my stair
here she comes
waltzin' through the hall
in a pretty red dress
and oh, she looks so good, oh, she looks so fine
and I got this crazy feeling that I'm gonna ah-ah make her mine

and then I hear this knockin' on my door
hear this knockin' on my door
and I look up into the big tower clock
and say, "oh my God here's midnight!"
and my baby is walkin' through the door
leanin' on my couch she whispers to me and I take the big plunge
and oh, she was so good and oh, she was so fine
and I'm gonna tell the world that I just ah-ah made her mine

and I said darling, tell me your name, she told me her name
she whispered to me, she told me her name
and her name is, and her name is, and her name is, and her name is G-L-O-R-I-A
G-L-O-R-I-A Gloria G-L-O-R-I-A Gloria
G-L-O-R-I-A Gloria G-L-O-R-I-A Gloria

I was at the stadium
There were twenty thousand girls called their names out to me
Marie and Ruth but to tell you the truth
I didn't hear them I didn't see
I let my eyes rise to the big tower clock
and I heard those bells chimin' in my heart
going ding dong ding dong ding dong ding dong.
ding dong ding dong ding dong ding dong
counting the time, then you came to my room
and you whispered to me and we took the big plunge
and oh. you were so good, oh, you were so fine
and I gotta tell the world that I make her mine make her mine
make her mine make her mine make her mine make her mine

G-L-O-R-I-A Gloria G-L-O-R-I-A Gloria G-L-O-R-I-A Gloria,
G-L-O-R-I-A Gloria

and the tower bells chime, "ding dong" they chime
they're singing, "Jesus died for somebody's sins but not mine."

Gloria G-L-O-R-I-A Gloria G-L-O-R-I-A Gloria G-L-O-R-I-A,
Gloria G-L-O-R-I-A, G-L-O-R-I-A Gloria G-L-O-R-I-A Gloria
G-L-O-R-I-A Gloria G-L-O-R-I-A Gloria G-L-O-R-I-A Gloria,
G-L-O-R-I-A Gloria G-L-O-R-I-A Gloria G-L-O-R-I-A Gloria,
G-L-O-R-I-A Gloria G-L-O-R-I-A Gloria G-L-O-R-I-A Gloria .

BABE, I'M GONNA LEAVE YOU

2007-01-06T17:23:00.000+02:00

Και τι να πεις για αυτό το τραγούδι; Από το πρώτο δίσκο των Led Zeppelin και τα εντονότατα blues ηχοχρώματα του.

Babe, baby, baby, Im gonna leave you.
I said baby, you know Im gonna leave you.
Ill leave you when the summertime,
Leave you when the summertime comes arollin
Leave you when the summer comes along.

Baby, baby, I dont wanna leave you,
I aint jokin woman, I got to ramble.
Oh, yeah, baby, baby, I wont be there,
Really got to ramble.
I can hear it callin me the way it used to do,
I can hear it callin me back home.

I know, I never leave you, baby.
But I got to go away from this place, Ive got to quit you.
Ooh, baby,
Baby, ooh dont you hear it callin?
Woman, woman, I know, I know its good to have you back again
And I know that one day baby, its really gonna grow, yes it is.
We gonna go walkin through the park every day.
Hear what I say, every day.
Baby, its really growin, you made me happy when the skies were grey.
But now Ive got to go away
Baby, baby, baby, baby
Thats when its callin me
Thats when its callin me back home...

A MILLION MILES AWAY

2007-01-02T13:38:00.000+02:00

Γνώρισα το Rory μέσω κάποιου παλιού γκόμενου (ίσως το μόνο σωστό πράγμα που είχε κάνει ποτέ). Με το γκόμενο δε μιλιόμαστε κι αν ποτέ μιλήσουμε ξανά θα είναι για να τον βρίσω ή για να του πετάξω κάτι κατακέφαλα. Έτσι κι αλλιώς στα ελληνικά ποτέ δεν καταφέραμε να συννενοηθούμε. Με το Rory όμως μιλάμε και ξαναμιλάμε. Λέμε για πράγματα απλά, καθημερινά. Τα όνειρα μας, τις φιλοδοξίες μας, τους πόθους και τις ηδονές μας. Τα παράπονα μας, τις λύπες μας. Τα μεράκια μας. Τις φωτιές μας. Τραγουδάμε "My heart is in trouble, my soul is on fire" Καταλαβαινόμαστε στη γλώσσα των blues, της τρέλας μας.

A MILLION MILES AWAY
Irish Tour '74 - 1974

This hotel bar is full of people,
The piano man is really laying it down,
The old bartender is as high as a steeple,
So why tonight should I wear a frown?

The joint is jumpin' all around me,
And my mood is really not in style,
Right now the blues flock to surround me,
But I'll break out after a while.

Yes I'm a million miles away,
I'm a million miles away,
I'm sailing like a driftwood,
On a windy bay,
On a windy bay.

I'm a million miles away,
I'm a million miles away,
But I'm sailing like a driftwood,
On a windy bay,
On a windy bay.

Why ask how I feel,
Well, how does it look to you?
I fell hook, line and sinker,
Lost my captain and my crew.

I'm standing on the landing,
There's no one there but me,
That's where you'll find me,
Looking out on the deep blue sea.

There's a song on the lips of everybody,
There's a smile all around the room,
There's conversation overflowing,
But I sit here with the blues.

This hotel bar has lost all its people,
The piano man has caught the last bus home,
The old bartender just collapsed in the corner,
Why I'm still here, I just don't know,
I don't know.

I'm a million miles away,
A million miles away,
I'm sailing like a driftwood on a windy bay,
On a windy bay.

I'm a million miles away,
A million miles away,
I'm sailing like a driftwood on a windy bay,
Send me away...

ΚΑΙΓΟΜΑΙ, ΚΑΙΓΟΜΑΙ

2007-01-01T20:20:00.000+02:00

Με το τραγούδι αυτό είμαστε συνομήλικοι. Μαζί μεγαλώσαμε. Μικρή ήμουνα όταν ο πατέρας μου έβαζε το δίσκο βινυλίου και έπαιζαν τα κλασικά τραγούδια από το "Ρεμπέτικο" του Σταύρου Ξαρχάκου και του Νίκου Γκάτσου (πόσο πολύ τον αγαπάω αυτό το στιχουργό!!). Και η φωνή της Σωτηρίας Λεονάρδου να καίει και τη δική μου την ψυχή. Ένα τραγούδι όλο πάθος και όλο φωτιά. Μια φωτιά που μέρος της είμαι κι εγώ.

Καιγομαι, καιγομαι.

'Οταν γεννιέται ο άνθρωπος
ένας καημός γεννιέται
κι όταν φουντώνει ο πόλεμος
το αίμα δεν μετριέται.

Καίγομαι, καίγομαι
ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά.
Πνίγομαι, πνίγομαι
πέτα με σε θάλασσα πλατιά.

Ορκιστηκά στα μάτια σου
που τα 'χα σαν βαγγέλιο
τη μαχαιριά μου 'δωσες
να σου την κάνω γέλιο.

Καίγομαι, καίγομαι
ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά.
Πνίγομαι, πνίγομαι
πέτα με σε θάλασσα πλατιά.

Μα εσύ βαθιά στην κόλαση
την αλυσία σπάσε
κι αν με τραβήξεις δίπλα σου
ευλογημένος να 'σαι.

Καίγομαι, καίγομαι
ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά.
Πνίγομαι, πνίγομαι
πέτα με σε θάλασσα πλατιά.

(λόγω κάποιου προβλήματος δεν κατάφερα να ανεβάσω το τραγούδι, μόνο να γράψω τους στίχους. Επιφυλάσσομαι όμως.)

SHINE ON YOU CRAZY DIAMOND

2006-12-28T18:15:00.000+02:00

Σήμερα λέω να ξεκινήσω ένα μικρό ένθετο - αφιέρωμα στα 10 αγαπημένα μου τραγούδια. Κάθε ποστ και ένα.

Πριν περίπου ένα χρόνο (και κάτι) είχα στα χέρια μου το "Wish you were here" των Pink Floyd. To cd είναι εξολοκλήρου αφιερωμένο στον ιδρυτή του συγκροτήματος Syd Barret και είναι εκπληκτικό. Τα τραγούδια τα είχα ξανακούσει βέβαια αλλά όταν ένα βράδυ, στο αστικό με συντροφιά τη μουσική μου, πρόσεξα το πρώτο πρώτο τραγούδι κάπου χάθηκα. Η μουσική, τα λόγια, ο ήχος, το αίσθημα, το χρώμα ακόμα του τραγουδιού. Όλα αυτά με συνεπήραν. Αυτό το τραγούδι μου ταιριάζει.

Shine on you crazy diamond

I - V

Remember when you were young,
You shone like the sun.
Shine on you crazy diamond.
Now there's a look in your eyes,
Like black holes in the sky.
Shine on you crazy diamond.
You were caught on the crossfire
Of childhood and stardom,
Blown on the steel breeze.
Come on you target for faraway laughter,
Come on you stranger, you legend, you martyr, and shine!

You reached for the secret too soon,
You cried for the moon.
Shine on you crazy diamond.
Threatened by shadows at night,
And exposed in the light.
Shine on you crazy diamond.
Well you wore out your welcome
With random precision,
Rode on the steel breeze.
Come on you raver, you seer of visions,
Come on you painter, you piper, you prisoner, and shine!

VI - IX

Nobody knows where you are,
How near or how far.
Shine on you crazy diamond.
Pile on many more layers
And I'll be joining you there.
Shine on you crazy diamond.
And we'll bask in the shadow
Of yesterday's triumph,
And sail on the steel breeze.
Come on you boy child,
You winner and loser,
Come on you miner for truth and delusion, and shine!

A very crappy Christmas productions ...

2006-12-25T17:12:00.000+02:00

Η "A very crappy Christmas produstions παρουσιάζει αυτό το Δεκέμβριο την καινούρια της ταινίας "Πωλήτριες σε κρίση πανικού !".

. Ποτέ τα Χριστούγεννα δεν ήταν η αγαπημένη μου εποχή του χρόνου. Έχει χάσει το νόημα της, αν είχε ποτέ κάποιο. Δεν είμαι θρήσκο άτομο και η γέννηση του "θεανθρώπου" δεν μου λέει και τίποτα. Αλλά ακόμη και για τους πιστούς δεν είναι πλέον η γιορτή της αγάπης αλλά η γιορτή της κατανάλωσης και του εμπορικοποίησης, της επίδειξης, της κιτσαρίας, της υπερβολής. Μια αφορμή για να εκδράμει σύσσωμος ο ορθόδοξος ελληνισμός το πρωί στα καταστήματα για τα δώρα της τελευταίας στιγμής και το βράδυ στα μπουζούκια.
. Επιπλέον φέτος είναι η πρώτη χρονιά που δε θα περάσω τα χριστούγεννα με την οικογένεια μου. Αν μη τι άλλο ήταν πάντα μια ιδιαίτερη αφορμή για να μαζευτούμε μικροί και μεγάλοι στο γιορτινό τραπέζι της γιαγιάς μου που γιόρταζε, να ντυθεί κάποιος από εμάς Άγιος Βασίλης και να μοιράσει δώρα. Η γιαγιά μου όμως πέθανε τον προηγούμενο μήνα κι εγώ έμεινα Θεσαλλονίκη γιατί δούλευα. Θα πω ψέματα αν σας πω ότι δεν με στεναχωρεί που είμαι μακριά τους και πως δεν μου λείπουν αφάνταστα.

. Έκατσα λοιπόν Θεσαλλονίκη, μία πωλήτρια στην περίοδο των Χριστουγέννων ! Πανικός ! Κατάσταση εκτάκτου ανάγκης ! Κρίση ! Ξαφνικά, την τελευταία στιγμή θυμήθηκαν όλες ότι έχουν ξεχάσει να αγοράσουν το κατάλληλο, εκπληκτικό, εντυπωσιακό, σέξυ (αλλά όχι και πολύ, μη μας παρεξηγήσουν κιόλας) και κυρίως φτηνό (!!) εσώρουχο. Καμία δε σκέφτεται ότι μπορεί αυτό που ζητάει (αν υπάρχει) πιθανότατα έχει τελειώσει από το μαγαζί γιατί εξάλλου έρχεται την τελευταία στιγμή, ότι η πωλήτρια που την εξυπηρετεί είναι ένας άνθρωπος που μπορεί και να δουλεύει και 12 ώρες με 20 λεπτά (αυτό ήταν το ωράριο στο μαγαζί που δουλέυω εγώ το Σάββατο 23/12) και πρέπει να εξυπηρετήσει με ευγένεια την κάθε βλαμμένη και ιδιότροπη. Η κατάσταση στο μαγαζί ξεπερνούσε κάθε ταινία του Αλμαδοβάρ, του Τσάκιν Τσαν και των Monty Python μαζί. Κάναμε κάθε είδους ακροβατικά για να εξυπηρετήσουμε, γελούσαμε χωρίς λόγο από την υπερένταση, κλαίγαμε, χοροπηδούσαμε, χορεύαμε, κοροιδευόμασταν, βριζόμασταν, αγκαλιαζόμασταν και προσπαθούσαμε να δώσουμε η μία στην άλλη κουράγιο. Έπρεπε να είσασταν από μια πλευρά για να μας βλέπετε !

Όπως και να έχει, όση και να ήταν η κούραση μου αυτή τη βδομάδα, όσα κι αν τα νεύρα μου ήταν τσιτωμένα, όσο κι αν δεν κατάλαβα πως ήταν γιορτές στόλισα το αυτοσχέδιο δεντράκι μου γιατί το στόλισμα του δέντρου ήταν μία από τις ευχάριστες παιδικές μου αναμνήσεις και μου αφήνει μια όμορφη αίσθηση. Φέτος, νιώθω ξανά αυτή την όμορφη αίσθηση χάρη στον άνθρωπο που αγαπώ και ήθελα να ομορφύνω το σπίτι μας με ένα τρόπο διαφορετικό.

Ελληνική μυθολογία

2006-12-17T00:27:00.000+02:00

Μέρες Χριστουγέννων. Μία από τις μεγαλύτερες γιορτές της Χριστιανοσύνης. Ε, λοιπόν, εγώ θα σας πω για ένα άλλο θεό. Αιρετικό, κίβδηλο, πρόστυχο, καταχθόνιο, διεφθαρμένο, ακόλαστο και με άλλες παρόμοιες ιδιότητες - κατηγορίες που θα μπορούσε η χριστιανοσύνη να προσάψει στον "Ελευθέριο" (ή Liber στα λατινικά), δηλαδή το Λυτρωτή.

Ο θεός Διόνυσος, περί ου ο λόγος, ήταν γιος του πατέρα των θεών Δία και της Σεμέλης, γόνο του Κάδμου από τη Φοινίκη και ιδρυτή της Θήβας και της κόρης της Αφροδίτης, Αρμονίας. Η ένωση του Δία με τη Σεμέλη οπωσδήποτε δεν θα έμενε κρυφή από την Ήρα, η οποία και αποφάσισε να εκδικηθεί την άμοιρη κοπέλα. Έτσι, μεταμφιεσμένη σε γριά παραμάνα, την έπεισε να ζητήσει από το Δία να της αποδείξει την αγάπη του με το να παρουσιαστεί μπροστά της ακριβώς όπως παρουσιαζόταν και στην Ήρα, την επίσημη σύζυγο του, με τη θεϊκή του λάμψη και τους κεραυνούς. Ο Δίας, δεσμευμένος από ιερό όρκο αναγκάστηκε να της ικανοποιήσει τη χάρη με αποτέλεσμα η ερωμένη του, που ήταν ήδη έγκυος, να κτυπηθεί από τον κεραυνό και να καεί ζωντανή. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ο θεός ήταν να επιτρέψει να γεννήθει πρόωρα ο μικρός Διόνυσος και να τον ράψει στο μηρό του, ένα ερωτογενές σημείο, μέχρι την ολοκλήρωση της κύησης. Έτσι ο Διόνυσος γεννήθηκε δύο φορές. Μετά την ενηλικίωση του κατέβηκε στον Άδη για να επαναφέρει τη μητέρα του στον Πάνω Κόσμο και να τη μεταμορρφώσει σε αστέρι.

Ένας άλλος μύθος λέει πως η πραγματική μητέρα του Διονύσου ήταν η βασίλισσα του Κάτω Κόσμου Περσεφόνη και πως μετά τη γέννηση του η Ήρα έστειλε τους Τιτάνες να τον διαμελίσουν, όπως και έκαναν. Όταν ο Δίας τους σκόρπισε με τους κερανούς του ανακάλυψε ότι είχαν φάει το βρέφος αφήνοντας μόνο την καρδιά του. Αυτή την καρδιά έδωσε στην πριγκίπισσα της Θήβας να καταπιεί ώστε να μείνει έγκυος και να γεννήσει για δεύτερη φορά το γιο του.

Η ανατροφή του μικρού θεού ανατέθηκε στον παπποσιληνό και στις Υάδες νύμφες, στη Νύσσα. Νεαρός ακόμη κυριεύθηκε από μανία που είχε στείλει η Ήρα και περιφερόταν μαινόμενος μέχρι που τον γιάτρεψε η φρυγική θεά Κυβέλη, ή Ρέα, η οποία και του δίδαξε τη λατρεία και τις οργιαστικές τελετές, τα "μυστήρια". Ο Διόνυσος ήταν ένας περιπλανώμενος θεός. Ιππεύοντας ένα πάνθηρα και συνοδευόμενος από τους σατύρους, τις Βάκχες ή Μαινάδες και τη γυναίκα του Αριάδνη γύριζε από πόλη σε πόλη για να διαδώσει τη λατρεία του τιμωρόντας παραδειγματικά όσους την αρνήθηκαν, όπως για παράδειγμα το βασιλιά της Θήβας Πενθέα ο οποίος διαμελίστηκε από τη μητέρα του και τις Μαινάδες και το βασιλιά της Θράκης Λυκούργο που μαινόμενος σκότωσε τη γυναίκα και τα παιδιά του και τέλος δολοφονήθηκε από τους υπηκόους του. Μαζί του έφερε τα γράμματα, τις τέχνες, τη μουσικη και φυσικά το κρασί.

Η λατρεία του Διονύσου είχε οργιαστικό χαρακτήρα. Τα "όργια" όμως των οπαδών του, συνήθως παντρεμένων γυναικών, δεν έχουν καμία σχέση με τα σημερινά όργια, τα σαδιστικά παιχνίδια και τις αρρωστημένες επιθυμίες, ούτε με ανθρωποθυσίες ή ωμοφαγία παρόλο που οι μύθοι του αναφέρονται σε τέτοιες περιπτώσεις. Είναι κοινό χαρακτηριστικό των οργιαστικών λατρειών, όπως της Κυβέλης - Ρέας, του Ορφέα, της Δήμητρας, του Πάνα, του αιγυπτιακού Όσιρη και άλλων θεοτήτων, να τελούνται συμβολικές ανθρωποθυσίες αφενός επειδή αυτό είναι κατάλοιπο πρωτόγονων κοινωνιών και αφετέρου γιατί οι θεότητες αυτές, χθόνιες καθώς ήταν, σχετίζονται με τη γέννηση, το θάνατο και την αναγέννηση. Τα όργια του Διονύσου τελούνταν έξω από τις πόλεις, στο ύπαιθρο και αποσκοπούσαν με το κρασί ή άλλες ουσίες, το χορό και τη μουσική, τον έρωτα και την υπερδιέγερση να φτάσουν οι οπαδοί στη μανία, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά η ένωση με το θεό. Στην προκειμένη περίπτωση ο θεός Διόνυσος δεν είναι ένα υπερκόσμιο παντοδύναμο ον αλλά η ενσάρκωση του γήινου κόσμου, της φύσης. Οι εκστατικοί πιστοί πετύχαιναν την αρμονία με τον εαυτό τους και το φυσικό τους περιβάλλον όπως πολύ όμορφα περιγράφει ο Ευριπίδης στις "Βάκχες" του.

Αυτός με λίγα λόγια ήταν ο θεός Διόνυσος, ο θεός του κρασιού, του γλεντιού, της γονιμότητας, του αρχαίου δράματος, του πολιτισμού, της ειρηνικής συμβίωσης, της απελευθέρωσης του ατόμου από τα βάρη της καθημερινότητας και τα πάθη του. Ο Βάκχος, ο Ελευθέριος. Ένας θεός μυστικός και αγαπητός που όμως παρεξηγήθηκε όσο κανείς από τους θεούς του ελληνικούς πανθέου. Προσωπικά ο αγαπημένος μου.

Δε μπεστ μούβι οφ ολλ τάιμς

2006-12-15T22:45:00.000+02:00

Λοιπόν, χθες το βράδυ πήγαμε σινεμά για να δούμε το "Eragon". Λάτρεις και οι δύο (εγώ και ο Eddie_ μου) οτιδήποτε έχει σχέση με δράκους, μυθικά πλάσματα, επικές μάχες κτλ κτλ βιαστήκαμε να δούμε την ταινία. Η απογοήτευση ήταν τεράστια !!

Καταρχάς, ήταν μία φτηνή απομίμηση του LOrd of the rings. Η υπόθεση, οι αναφορές στη μαγική γλώσσα των ξωτικών και σε νάνους, τα πλάνα και η φωτογραφία, οι χαρακτήρες (ο κακός μάγος ήταν ο ίδιος ο Φιδόγλωσσος και οι υπηκόοι - πολεμιστές του φτυστοί τα Ορκ). Ακόμα και τα ονόματα των πρωταγωνιστών παρέπεμπαν στους ήρως του Τόλκιν. Εραγκον -- Άραγκον και Άρυα - Εργουιν (μάλλον σύμπτωση θα είναι). Το σενάριο έμπαζε από παντού. Κενά στην υπόθεση, προβλέψιμο μέχρι ανίας, ελλειπείς δυσδιάστατοι χαρακτήρες, παντελής απουσία πρωτοτυπίας και ατάκες αδιάφορες. Ο Τζέρεμυ Άιρονς έκανε φιλότιμες προσπάθειες να ανεβάσει λίγο το επίπεδο αλλά πεθαίνει στα μέσα της ταινίας (από κει και πέρα απλά περίμενα την ώρα να τελειώσει η ταινία). Ο Μάλκοβιτς, ο οποίος μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής, ήταν ανύπαρκτος στην ταινία ως ο κακός βασιλιάς Γκαλπατορίξ (λίγο Αστερίξ και Οβελίξ μου κάνει το όνομα). Ο παντελώς άγνωστος δεκαεφτάχρονος πρωταγωνιστής θύμιζε μια κακή έκδοση του Λουκ Σκάιγοτερ από το θρυλικό "Star
Wars".
Εν γένει ήταν μια κακή ταινία. Αλλά εξάλλου τι περιμένεις από ένα σκηνοθέτη που η μεγαλύτερη του προσφορά σε ταινίες ήταν υπεύθυνος των οπτικών εφέ (όντως τα εφέ της ταινίας ήταν αρκετά καλά);

Η συμβουλή μου είναι να περιμένετε το dvd. Με καλή παρέα και μία πίτσα θα περάσουν οι δύο ώρες χωρίς να κλαίτε τα λεφτά σας.

"Παοκάρα, έχω τρέλα μες στο μυαλό..."

2006-12-13T22:30:00.000+02:00

Αν και μπασκετόφιλη δεν είχα τη χαρά (για διάφορους λόγους) να παρακολουθήσω ζωντανά ένα αγώνα μπάσκετ. Αρκούμουν πάντα στην τηλεόραση.
Μα ποτέ δεν είναι αργά. Επιτέλους το πρόγραμμά μου μου έκανε τη χάρη και την Κυριακή το βράσυ πέρασα την πύλη ενός γηπέδου καλαθοσφαίρισης για να παρακολουθήσω το αγαπημένο μου παιχνίδι. Και μάλιστα, όχι ένα οποιοδήποτε παιχνίδι. Ένα ντέρμπι από τα παλιά : ΠΑΟΚ - ΑΡΗΣ στο "Παλατάκι".

Ήταν ένας αγώνας αυστηρά ακατάλληλος για καρδιακούς. Οι δύο άσπονδοι αντίπαλοι έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό "τιμώντας" την αιώνια κόντρα τους. Το παιχνίδι έληξε 82 - 82 και η πρώτη παράταση 90 - 90. Και μετά από 2:30 ώρες έληξε και η δεύτερη παράταση με το νικητήριο ΠΑΟΚ 101 - ΑΡΗΣ 99.

Ο μεγάλος νικητής όμως ήταν ο κόσμος του Πάοκ. Πριν ακόμη αρχίσει το παιχνίδι οι φωνές και τα συνθήματα ακούγονταν μέχρι έξω. Και σε καμία στιγμή δε σώπασαν. Με κάθε ευκαιρία ο κόσμος ξεσπούσε σε ζητοκραυγές και χειροκροτήματα. Μέχρι και εγώ, που δεν είμαι οπαδός κάποιας συγκεκριμένης ομάδας, παρασύρθηκα να φωνάζω "Παοκάρα, έχω τρέλα μες στο μυαλό ..."

Το βράδυ της Κυριακής ήταν οπωσδήποτε έντονο (μισή ώρα μετά τον αγώνα και δεν είχα ηρεμήσει). Και εις ανώτερα.

{{Σημ : το ποστ αυτό γράφτηκε, λόγω εργασίας, αργοπορημένα. Από την Κυριακή μέχρι σήμερα μεσολάβησε το παιχνίδι ΠΑΟΚ - ΡΕΑΛ όπου ο Πάοκ, φανερά κουρασμένος και αποσυντονισμένος, έχασε με διαφορά. Ο κόσμος όμως ήταν και πάλι εκέι για να χειροκροτήσει την ομάδα του.}}

Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

2006-12-09T21:56:00.000+02:00

Η 10η Δεκεμβρίου είναι η παγκόσμια ημέρα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η Διεθνής Αμνηστία γιορτάζει. Για την Κυριακή λοιπόν έχδουν οργανωθεί στη Θεσσαλονίκη οι εξής εκδηλώσεις :

- Μαραθώνιος αποστολής γραμμάτων και εκκλήσεων στο καφέ Bazzar (Παπαμάρκου 34, πλατεία Άθωνος) από τις 4 το απόγευμα και μετά. Η αποστολή γραμμάτων και εκκλήσεων για διάφορες περιπτώσεις καταπάτησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων στους αρμόδιους θεσμούς ή σε πολιτικά πρόσωπα είναι ο κατεξοχήν τρόπος δράσης, και μάλιστα επιτυχής της Διεθνούς Αμνηστίας.

- Πάρτυ στο Art House (Βογατσικού 4) με ενημέρωση, υλικό της οργάνωσης και προβολή βίντεο. Χορηγός επικοινωνίας είναι το ραδιόφωνο Republic 103,3.

Instant Karma - John Lennon

2006-12-08T15:00:00.000+02:00

Σήμερα είναι η επέτειος θανάτου του John Lennon. Πολλές συστάσεις και μεγάλα λόγια δε χρειάζονται. Ήταν ένας Καλλιτέχνης και ταυτόχρονα ήταν ένας Άνθρωπος.

Instant Karma's gonna get you,
Gonna knock you right on the head,
You better get yourself together,
Pretty soon you're gonna be dead,
What in the world you thinking of,
Laughing in the face of love,
What on earth you tryin' to do,
It's up to you, yeah you.

Instant Karma's gonna get you,
Gonna look you right in the face,
Better get yourself together darlin',
Join the human race,
How in the world you gonna see,
Laughin' at fools like me,
Who on earth d'you think you are,
A super star,
Well, right you are.

Well we all shine on,
Like the moon and the stars and the sun,
Well we all shine on,
Ev'ryone come on.

Instant Karma's gonna get you,
Gonna knock you off your feet,
Better recognize your brothers,
Ev'ryone you meet,
Why in the world are we here,
Surely not to live in pain and fear,
Why on earth are you there,
When you're ev'rywhere,
Come and get your share.

Well we all shine on,
Like the moon and the stars and the sun,
Yeah we all shine on,
Come on and on and on on on,
Yeah yeah, alright, uh huh, ah-.

Well we all shine on,
Like the moon and the stars and the sun,
Yeah we all shine on,
On and on and on on and on.

Well we all shine on,
Like the moon and the stars and the sun.
Well we all shine on,
Like the moon and the stars and the sun.
Well we all shine on,
Like the moon and the stars and the sun.
Yeah we all shine on,
Like the moon and the stars and the sun.

Ευχαριστίες

2006-12-07T17:06:00.000+02:00

Τις τελευταίες μέρες είχα κάποια προβλήματα υγείας και για αυτό απουσίαζα. Χρειάστηκε μάλιστα να νοσηλευτώ και στο νοσοκομείο για 3 βράδια. Για το πλήρες ιστορικό των ημερών καθώς και για εντυπώσεις από το "πεντάστερο ξενοδοχείο" ονόματι Ιπποκράτειο
μπορείτε να δείτε στο one-world-one-blog.

Ευτυχώς τώρα όλα είναι καλά και είμαι ξανά σπιτάκι μου. Θέλω όμως να ευχασιτήσω πολύ πολύ τον Eddie_ μου που ήταν συνέχεια δίπλα μου και με πρόσεχε σαν τα μάτια του (και παραπάνω) και αγχώθηκε για μένα. Ένα μεγάαααλο φιλί...

"Τρία κρυφά ποιήματα"

2006-12-03T17:41:00.000+02:00

Δ'

Είπες εδώ και χρόνια :
"Κατά βάθος είμαι ζήτημα φωτός."
Και τώρα ακόμη σαν ακουμπάς
στις φαρδιές ωμοπλάτες του ύπνου
ακόμη κι όταν σε ποντίζουν
στο ναρκωμένο στήθος του πελάγου
ψάχνεις γωνιές όπου το μαύρο
έχει τριφτεί και δεν αντέχει
αναζητάς ψηλαφητά τη λόγχη
την ορισμένη να τρυπήσει την καρδιά σου
για να την ανοίξει στο φως.

Γ. Σεφέρης

Κάτι πιο χαμογελαστό, αφού το ζήτησε ο Ιάσων

2006-11-30T15:52:00.000+02:00

και τι πιο χαμογελαστό από ένα λουλούδι,

τα χρώματα,

το φως

και την αγάπη

!!

Σκέψεις

2006-11-27T00:52:00.000+02:00

Άγχωτική, απρόσωπη, απάνθρωπη η ζωη στις σύγχρονες πόλεις. Έχασα τη γιαγιά μου κι αντί να κλάψω και να τη θρηνήσω βρέθηκα να ασχολούμαι με τις μικρότητες και τους εγωισμούς των συναδέλφων μου και να αγχώνομαι για τη δουλειά.
Έτσι κι εγώ αποφάσισα το Σάββατο να αρρωστήσω. Παρασκευή βράδυ, αφού σχόλασα στις 21:30, μπήκα στο αυτοκίνητο του φίλου μου αλλά όχι για να πάω σπίτι μας. Προορισμός μας η Ξάνθη και το βουνό.

Στην ορεινή Ξάνθη λοιπόν και στα Θρακικά βουνά, σε ένα όμορφο σπίτι στα πλακόστρωτα στενά της παλιάς πόλης. Κοιμηθήκαμε ξέγνοιαστοι και ξυπνήσαμε, χωρίς ξυπνητήρια, αγκαλιά. Σάββατο μεσημεράκι. Αγνοήσαμε τη βροχή κι αποφασίσαμε να κάνουμε μια βόλτα στο βουνό. Μέσα από στενούς δρόμους στρωμένους από πορτοκαλοκίτρινα φύλλα, ένα χαλί για κάθε καλόβουλο επισκέπτη. Από πάνω μας ο ουρανός με τον ήλιο να ξεγελάει για ακόμα μια φορά τα σύννεφα της βροχής. Γύρω μας τα δέντρα γυμνά αλλά ατάραχα. Ανηφόρες, πότε πάνωκαι πότε δίπλα από τους παραπόταμους του Νέστου, όλο στροφές, καταπληκτικές όσο κι επικίνδυνες. Γεφύρια επίφοβα στο κάλεσμα των οποίων δεν μπορούσαμε να αρνηθούμε.

Κοιτούσα ολόγυρα μου το σιωπηλό βουνό, τραχύ μα ελκυστικό, και θυμήθηκα πως στα βουνά αυτά είχε γεννηθεί ο Ορφέας κι είχε ανατραφεί ο Διόνυσος. Δύο θεοί συνδεδεμένοι με τη βλάστηση, την οργιαστική λατρεία, την έκσταση, την ζωή, το θάνατο και την αναγέννηση. Δύο θεοί περιπλανώμενοι προστάτες και δαμαστές της φύσης και των άγριων ζώων, που κατέβηκαν στον Κάτω Κόσμο για να επαναφέρουν στην ζωή τις αγαπημένες τους γυναίκες (ο πρώτος τη σύζυγο του Ευριδίκη και ο δεύτερος τη μητέρα του Σεμέλη), που διαμελίστηκαν (ο Ορφέας από τις ερωτικά περιφρονημένες νύμφες και ο Διόνυσος, ο οποίος και ξαναγεννήθηκε, από τους Γίγαντες). Μα το κυριότερο δύο θεοί η λατρεία των οποίων ξεσήκωνε γυναίκες κυρίως μα και άντρες σε οργιαστικές γιορτές στα ξέφωτα τα βράδια με μουσική, έντονο χορό, κρασί ή άλλες ουσίες, έρωτα. Έντονες πράξεις και πάθος που οδηγούσαν στην έκσταση και στην ένωση με το θεό, τη φύση και το σύμπαν. Τραχείς μα ελκυστικοί κι αυτοί οι ίδιοι.

Σκεφτόμουνα. Το τοπίο, τους δύο θεούς, τον πρόσφατο θάνατο της γιαγιάς μου και καταλάβαινα αυτό που η διονυσιακή λατρεία διατύπωνε αιώνες πριν : πως η ζωή και ο θάνατος είναι ένας κύκλος και πως τίποτα δεν τελειώνει έτσι απλά.

Το ίδιο βράδυ κατάφερα επιτέλους να κλάψω και να νιώσω άνθρωπος.

one world - one blog

2006-11-22T23:37:00.000+02:00

Σήμερα εγκαινιάζεται επίσημα και ένα καινούριο μπλοκ (τι πρωτότυπο !). Οι συγγραφείς του, χρησιμοποιώντας τα κωδικά ονόματα Αυτός και Αυτή, εμπνεύστηκαν από την τοπική και παγκόσμια ειδησιογραφεία, και όχι μόνο, και δεν αντιστάθηκαν στον πειρασμό να μην τη σχολιάσουν. Από αυτή τη βαθύτερη ανάγκη για έκφραση γεννήθηκε το μπλοκ one world - one blog.

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε. Περάστε. Κερνάμε λικέρ και συκαλάκι.

{Σημ : ο πρώτος που θα βρει από πού είναι εμπνευσμένος ο τίτλος θα κερδίσει την εκτίμηση μας - και δεν είναι λίγο}

κενό

2006-11-22T19:11:00.000+02:00

Η αλήθεια είναι ότι σκόπευα να γράψω πιο ευχάριστα πράγματα σήμερα αλλά ένα τηλεφώνημα άλλαξε την κατάσταση. Πριν από λίγο πέθανε η γιαγιά μου. Τουλάχιστον πέθανε ήρεμη και ανακουφίστηκε από την αρρώστεια.

Ας είναι καλά εκεί που βρίσκεται.

A boy named Sue

2006-11-21T22:17:00.000+02:00

My daddy left home when I was three
And he didn't leave much to ma and me
Just this old guitar and an empty bottle of booze.
Now, I don't blame him cause he run and hid
But the meanest thing that he ever did
Was before he left, he went and named me "Sue."

Well, he must o' thought that is quite a joke
And it got a lot of laughs from a' lots of folk,
It seems I had to fight my whole life through.
Some gal would giggle and I'd get red
And some guy'd laugh and I'd bust his head,
I tell ya, life ain't easy for a boy named "Sue."

Well, I grew up quick and I grew up mean,
My fist got hard and my wits got keen,
I'd roam from town to town to hide my shame.
But I made a vow to the moon and stars
That I'd search the honky-tonks and bars
And kill that man who gave me that awful name.

Well, it was Gatlinburg in mid-July
And I just hit town and my throat was dry,
I thought I'd stop and have myself a brew.
At an old saloon on a street of mud,
There at a table, dealing stud,
Sat the dirty, mangy dog that named me "Sue."

Well, I knew that snake was my own sweet dad
From a worn-out picture that my mother'd had,
And I knew that scar on his cheek and his evil eye.
He was big and bent and gray and old,
And I looked at him and my blood ran cold
And I said: "My name is 'Sue!' How do you do!
Now your gonna die!!"

Well, I hit him hard right between the eyes
And he went down, but to my surprise,
He come up with a knife and cut off a piece of my ear.
But I busted a chair right across his teeth
And we crashed through the wall and into the street
Kicking and a' gouging in the mud and the blood and the beer.

I tell ya, I've fought tougher men
But I really can't remember when,
He kicked like a mule and he bit like a crocodile.
I heard him laugh and then I heard him cuss,
He went for his gun and I pulled mine first,
He stood there lookin' at me and I saw him smile.

And he said: "Son, this world is rough
And if a man's gonna make it, he's gotta be tough
And I knew I wouldn't be there to help ya along.
So I give ya that name and I said goodbye
I knew you'd have to get tough or die
And it's the name that helped to make you strong."

He said: "Now you just fought one hell of a fight
And I know you hate me, and you got the right
To kill me now, and I wouldn't blame you if you do.
But ya ought to thank me, before I die,
For the gravel in ya guts and the spit in ya eye
Cause I'm the son-of-a-bitch that named you "Sue.'"

I got all choked up and I threw down my gun
And I called him my pa, and he called me his son,
And I came away with a different point of view.
And I think about him, now and then,
Every time I try and every time I win,
And if I ever have a son, I think I'm gonna name him
Bill or George! Anything but Sue! I still hate that name!

Johnny Cash

Παγκόσμια Ημέρα των Δικαιωμάτων του Παιδιού

2006-11-21T21:50:00.000+02:00

Χθες ήταν η παγκόσμια ημέρα δικαιωμάτων του παιδιού. Κατά μία διαβολική σύμπτωση σε πολλές χώρες του κόσμου αυτά τα δικαιώματα όχι μόνο δεν τυγχάνουν σεβασμό αλλά ούτε καν διεκδικούνται από οργανωμένες ομάδες. Η ασιτία, η έλλειψη παιδείας, η υποχρεωτική εργασία, το trafficking (το οποίο λαμβάνει χώρο και στην Ελλάδα μας), τα παιδιά στρατιώτες κτλ κτλ.

Φέτος η Διεθνής Αμνηστία αποφάσισε να επικεντρωθεί στα παιδιά στρατιώτες, και πιο συγκεκριμένα στα παιδιά στρατιώτες στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.
Εν συντομία να αναφέρω πως, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της κυβέρνησης της χώρας, τουλάχιστον 30,000 παιδιά συμμετέχουν σε ένοπλες ομάδες ή δυνάμεις αποτελώντας τουλάχιστον το 20% των εμπόλεμων στη χώρα. Πολλά παιδιά κατατάσσονται στην ευαίσθητη ηλικία των έξι χρονών λαμβάνοντας μάλιστα μέρος και σε συγκρούσεις, μεταφέρουν προμήθειες ή πυρομαχικά ή χρησιμοποιούνται ως σεξουαλικοί σκλάβοι. Στα παιδιά αυτά μάλιστα χορηγούνται ναρκωτικά και αλκοόλ. Κι αυτά δεν είναι παρά μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Με αφορμή λοιπόν την παγκόσμια ημέρα των δικαιωμάτων του παιδιού θα οργανωθεί αύριο, Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2006, μεταξύ 3 - 6 μ.μ. στην Ικτίνου και Τσιμισκή εκδήλωση με ενημέρωση του κόσμου και συγκέντρωση υπογραφών και το απόγευμα στις 7':30 μ.μ., στα εγκαίνια του ιδρύματος Γκαίτε, έκθεση παιδικών ζωγραφιών με ανάλογο θέμα.
Όποιος μπορεί, αξίζει τον κόπο να αφιερώσει λίγα λεπτά από το χρόνο του για να στηρίξει αυτή την προσπάθεια και να δείξει πως επικροτεί τέτοιου είδους προσπάθειες.

Το Πολυτεχνείο ζει ;; ;

2006-11-17T23:34:00.000+02:00

Δεκάτη εβδόμη Νοεμβρίου. Επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Των ημερών εκείνων που μερικοί ονειροπόλοι φοιτητές αψήφησαν την απολυταρχία, τη δικτατορία, την απαγόρευση ελεύθερης κίνησης και έκφρασης και σκέψης ακόμη, βρήκαν ένα τρόπο απλό και δυνατό για να διαμαρτυρηθούν. Να μην σκύψουν το κεφάλι.

Ένα από τα κύρια συνθήματα της πορείας σήμερα ήταν το πασίγνωστο "Εμπρός λαέ, μη σκύβεις το κεφάλι, ο μόνος τρόπος είναι αντίσταση και πάλι". Ήμουν χωμένη στην αποθήκη του μαγαζιού όταν η πορεία περνούσε έξω από τη δουλειά και το σύνθημα αυτό ακουγότανε πεντακάθαρα μέσα από τις κούτες με καλσόν και σκόνη. Και μου γεννήθηκε αυθόρμητα η ίδια απορία που γεννιέται σε κάθε πορεία διαμαρτυρίας. Πώς στο καλό αντιστεκόμαστε; Ποιο το πραγματικό νόημα της πορείας;
Δεν είναι ότι δεν έχουμε λόγο να διαμρτυρηθούμε. Έχουμε, και μάλιστα χιλιάδες. Ούτε ότι δεν υπάρχουν τρόποι διαμαρτυρίας. Αλλά για μένα αντίσταση και διαμαρτυρία δεν είναι μια πορεία μεταξύ της πρωινής μου βόλτας στα καφέ ή στα μαγαζιά της πόλης και της βραδινής μου εξόδου στα κλαμπ και τα μπαράκια ούτε οι συγκρούσεις με την αστυνομία.
Τι νόημα έχουν όλα αυτά αν την επομένη θα ξανασκύψω το κεφάλι μπροστά στο αφεντικό μου, στην κυβέρνηση που θέλει να αυξήσει τη φορολογία, σε όσους επιμένουν να ορίζουν την ζωή μου έμμεσα ή άμεσα; Τι νόημα έχει αν συνεχίζω να αποκοιμιέμαι μπροστά στην τηλεόραση, συμμεριζόμενη τον πόνο των πρωταγωνιστών στα σίριαλ μου αλλά αγνοώντας αυτούς που ζουν δίπλα μου καθημερινά; Αν επιτρέπω με άλλα λόγια σε αυτή την κατάσταση που δεν μου αρέσει να διαιωνίζεται;

Δε αποδοκιμάζω τις πορείες αυτές και τη χρησιμοτητα τους. Αλλά δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ : "έχουν αποτέλεσμα;"
Θα βρω απάντηση;

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΖΩΗΣ

2006-11-12T14:48:00.000+02:00

Ίσως να φαίνεται κάπως μακάβριο ωστόσο όταν παρατηρείς το θάνατο παίρνεις μαθαίνεις για την ζωή.

Την προηγούμενη εβδομάδα είχα πάει εσπευσμένα στο πατρικό μου στην Κύπρο. Η γιαγιά μου, που εδώ και τέσσερα και μισό περίπου χρόνια ταλαιπωρείται από τον καρκίνο του πάγκρεας, (γιατροί και όσοι έχουν κάποια εμπειρία από τον καρκίνο του πάγκρεας τής έδιναν έξι μήνες ζωής αλλά η δύναμη και η θέληση της γιαγιάς μου ήταν πιο μεγάλη- όχι μόνο έζησε αλλά έζησε ακμαία και ενεργητική) ήταν στο νοσοκομείο, σοβαρά άρρωστη. Κανένας δεν περίμενε να επιζήσει και περίμεναν από στιγμή σε στιγμή το μοιραίο. Και η ίδια το ένιωθε όταν φώναζε τους νεκρούς της και τους παραπονιόταν ότι "δεν μπορούσε άλλο". Όταν την επισκεύτηκα στο νοσοκομείο με κατάλαβε αλλά δεν μπορούσε να μου μιλήσει. Τα αγαπημένα της πρόσωπα όμως δεν την άφησαν ούτε στιγμή μόνη. Οι γιοι της, οι νύφες της, τα εγγόνια της. Οι άνθρωποι τους οποίους αγαπά και για τους οποίους αποφάσισε να ζήσει.
Δε θα ξεχάσω ποτέ μου εκείνο το βράδυ στο νοσοκομείο που κοίταξε σε κάποια φάση στο κενό, σαν να κοιτούσε κάποιον ή κάτι στο υπερπέραν. Για μένα κοιτούσε κατάμματα το θάνατο και του ανακοίνωνε την απόφαση της ότι θα ζήσει. Την επόμενη μέρα ήταν καλύτερα. Αντιλαμβανόταν, επικοινωνούσε με το περιβάλλον της, μιλούσε. Λίγες μερες αργότερα πήρε και το εξιτήριο. Η μάχη με τον καρκίνο δεν έχει τελειώσει και κανείς δεν αμφιβάλλει για τον τελικό νικητή. Αλλά αυτή η δύναμη δεν ξεχνιέται. Αυτή η δύναμη είναι που με συγκινεί πολύ περισσότερο από τη θλίψη του χωρισμού και που δίνει ένα μεγάλο μάθημα.

Πιο πριν, στα μέσα του Αυγούστου, πέθανε εντελώς ξαφνικά ένα από τα πιο αγαπημένα μας πρόσωπα, η θεία της μητέρας μου. Ο θάνατος της δεν έθλιψε μόνο τους κοντινούς συγγενείς της. Όσο ζούσε η θεία η Λήδα ήταν ένας άνθρωπος καλόγνωμος, αγαπητός, που αγαπούσε τους ανθρώπους, τους φρόντιζε, προσέφερε χωρίς δεύτερη σκέψη και κέρδιζε με τον τρόπο της τους πάντες. Στην κηδεία της μαζεύτηκε ένας πολύ μεγάλος αριθμός κόσμου. Συγγενείς που μένουν στην Αγγλία και στον Καναδά έφτιαξαν βιαστικά τα πράγματα τους για να την οδηγήσουν στην τελευταία της κατοικία. Άνθρωποι της υψηλής κοινωνίας, που έχουν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν τη μισή Λεμεσό, ήρθαν βαθιά και ειλικρινά συντεντριμμένοι από το θάνατο της αγαπητής τους φίλης, κι ας μην ήταν κάποια αριστοκράτισσα παρά μια κομμώτρια από ένα ορεινό χωριό. Όλοι ήταν εκεί για να δείξουν το σεβασμό και την αγάπη τους για μια γυναίκα που στην ζωή της δεν επέτρεψε σε κανέναν να πει άσκημη κουβέντα για αυτήν και την οικογένεια της. Τελικά είναι σημαντικό το τι γνώμη έχουν οι άλλοι για σένα. Άλλο ένα μάθημα ζωής.

Ο χωρισμός και ο θάνατος σε θλίβει και σε στεναχωρεί αλλά η στάση των ανθρώπων απέναντι του σε διδάσκουν...

Ο ιππότης μου ...

2006-11-05T17:10:00.000+02:00

Αυτός είναι ο δικός μου ιππότης. Για όπλο έχει ένα ξύλινο σπαθί που του έφτιαξε ο αρχιμεταλλουργός του παλατιού ( ο παππούς του), για πανοπλία μία κατασκευή από χαρτόνι, για άσπρο άλογο το υπέροχο του ποδήλατο. Έχει σώσει πολλές πριγκίπισες από τους δράκους και τις κακές μάγισσες και πολλά βασίλεια από τους σφετεριστές του θρόνου. Είναι γενναίος, έξυπνος, όμορφος αν και λίγο άτακτος. Είναι ο σερ Νικόλας, ο ξάδελφος μου !

Πριν από μερικά καλοκαίρια είχα χρίσει το ξάδελφο μου ιππότη και του ανέθετα πολλές αποστολές κάθε μέρα. Από τότε είμαστε αχώριστοι και αγαπημένοι. Τώρα ο Νικόλας πηγαίνει τρίτη δημοτικού και του αρέσουν πολύ τα παραμύθια και οι ιστορίες με ιππότες.

ΑΝΙΑ ...

2006-11-04T23:17:00.000+02:00

όταν βρίσκεσαι στο πατρικό σου και δεν έχεις τι άλλο να κάνεις παρά να κάθεσαι μπροστά στον υπολογιστή ...

γιατί δεν είναι όλα μαύρα

2006-11-04T11:10:00.000+02:00

στην ζωή μας υπάρχει και η ομορφιά (ο αγαπημένος μου πίνακας).

Ξενοφοβία (Μέρος Β)

2006-11-02T17:59:00.000+02:00

Στην Εύβοια, στη Βέροια, στην Κύπρο, στις πόλεις μας, στη γειτονιά μας, στις δουλειές μας, στα γήπεδα, στα σπίτια μας. Ο ρατσισμός είναι πανταχού παρόν. Η ξενοφοβία, ο αποκλεισμός, τα γκέτο, η βία και ξανά η ξενοφοβία. Ένας φαύλος κύκλος;

Από πού ξεκινά η όλη κατάσταση; Ποιες οι αιτίες της;

Η οικονομική στενότητα και η ανέχεια;

Οι άσχημες συνθήκες ζωής;

Η ανωριμότητα;

Το χαμηλό επίπεδο της παιδείας μας;

Η εκκλησία, οι πολιτικοί, η τηλεόραση και άλλοι φορείς που προωθούν αυτό το αίσθημα για την ανάδειξη "ηγετών που θα μας σώσουν από τους άλλους";

Οι ακροδεξιές ή οι παραθρησκευτικές οργανώσεις; (Αν και νομίζω ότι οι δύο τελευταίες κατηγορίες δεν δημιουργούν παρά μόνο εκμεταλλεύονται την κατάσταση)

Και πολλά πολλά άλλα.

Το σημαντικότερο όμως ερώτημα δεν το έχουμε θέσει. Τι μπορούμε να κάνουμε; Εμείς, οι λίγοι ή οι πολλοί, που δεν έχουμε αποχαυνωθεί στον καναπέ μας αφομοιώνοντας τηλεόραση και που σοκαριζόμαστε κάθε φορά που ακούμε για βία και ρατσισμό. Γιατί με το να διαμαρτυρόμαστε σιωπηλά και να μένουμε απραγείς δε βοηθούμε στην κατάσταση. Καμιά φορά μάλιστα κάνουμε και τα πράγματα χειρότερα.

Σας προκαλώ λοιπόν. Θέλω να ακούσω προτάσεις και ιδέες. Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για το θέμα "ρατσισμός";

Internet Goverment Forum

2006-10-30T20:21:00.000+02:00

Αρχίζει σήμερα στην Αθήνα το Φόρουμ για τη Διακυβέρνηση του Ίντερνετ. Κυβερνήσεις, εταιρείες, οργανισμοί (συμπεριλαμβανομένης και της Διεθνούς Αμνηστίας) έχουν συγκεντρωθεί στην Αθήνα για να συμμετάσχουν σε αυτό το φόρουμ. Ένα από τα πιο σημαντικά θέματα που θα συζητηθούν είναι αυτό της ελευθερίας στο ίντερνετ (ναι, της ελευθερίας, αυτής που καταπατάται τόσο συχνά, παραβιάζεται, εκφοβίζεται κτλ κτλ !). Η Διεθνής Αμνηστία θα παραδώσει στον αντιπρόσωπο του Κόφι Ανάν 50000 υπογραφές που έχει συγκεντρώσει για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Για περισσότερες πληροφορίες και υπογραφές παραπέμπω στα πάρακατω site :

Today starts in Athens the Internet Goverment Forum (IGF). Goverments all over the world, companies and organisations (including AMnesty International) have gathered in Athens to participate. One of the most importants topics that are about to discuss is the liberty in the internet (the liberty that is so often infringed). Amnesty International will hand to the representative of Cofi Anan the 50000 signatures it has gathered. For more informations and signatures you can visit the sites below :

http://www.igfgreece2006.gr/index.php
http://irrepressible.info/
http://web.amnesty.org/library/index/engpol300542006
http://www.amnesty.org.gr/internetfreedom/index.htm

Όποιος θέλει μπορώ να του στείλω μέσω mail το δελτίο τύπου και τηΔήλωση της Αμνηστίας κατά την έναρξη του φόρουμ στα ελληνικά.

αφιερωμένο

2006-10-29T11:17:00.000+02:00

You are a moonchild and pretty soon child
I've got that feeling
That I'm gonna make you smile forever
If I can.
Just give me a sign and I'll show you my plan
You are a blue child, forever true child
You know I'll try to paint the skies blue forever
If I can.
Just give me a sign and I'll show you my plan.

Tell me why you look so sad,
Time slips by like grains of sand
Just put your future in my hands

You are a moonchild and pretty soon child
I've got the feelin I'm gonna make you smile forever.
If I can.

Just give me a sign and I'll show you my plan,
Just give me a smile and I'll show you my plan,
Just give me a sign and I'll show you my plan

εθνικές επέτειοι !!

2006-10-28T18:44:00.000+03:00

Προχθές ήταν η 26η Οκτωβρίου, του Αγίου Δημητίου - μεγάλη η χάρη του - και της απελευθερώσεως της Θεσσαλονίκης - μεγάλη η χάρη της- και τα γενέθλια του κολλητού μου. ΑΡΓΙΑ

Χθες ήταν η 27η Οκτωβρίου, η μαθητική παρέλαση. Για τους περισσότερους που ξέρω αργία αλλά εγώ δούλεψα κανονικά το 11ωρο μου. Ωστόσο εκμεταλλεύτηκα την αργία της επομένης (βλέπε παρακάτω) και πήγα στην εμφάνιση του skazi, γνωστού trance dj - αν και κομμάτια από τη δουλειά πέρασα γαμάτα.

Σήμερα είναι η 28η Οκτωβρίου, η επέτειος του ΟΧΙ - μεγάλη η χάρη του - και η στρατιωτική παρέλαση. ΑΡΓΙΑ

Αύριο είναι η 29η Οκτωβρίου, καμία σημαντική επέτειος αλλά Κυριακή - Μεγαλη η χάρη της. ΡΕΠΟ.

Τελικά όταν δουλεύεις μαθαίνεις να εκτιμάς τις εθνικές μας επετείους.